μεταναστες

μεταναστες

Wednesday, September 21, 2016

Η διαφορά ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Παπαδόπουλου - Τετράδη

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και της υπόθεσης Κοσκωτά με τον ΣΥΡΙΖΑ και την Τράπεζα Αττικής. Η οποία κάνει και τη διαφορά του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τη μόνη ίσως, αλλά ουσιαστική.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι περί αυτόν αποφάσισαν να στήσουν μια δική τους τράπεζα και ένα δικό τους συγκρότημα ενημέρωσης μετά από 7 χρόνια στην κυβέρνηση και αφού είχαν πάνω από το 45% του λαού με το μέρος τους (επί του συνόλου των ψηφοφόρων), αφοσιωμένο και πιστό, με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να στήσει μια δική του τράπεζα για να κάνει τις δουλειές του μετά από 1,5 χρόνο στην κυβέρνηση, έχοντας με το μέρος του περίπου το 18% του λαού (επί του συνόλου των ψηφοφόρων), με λιγότερα από 12.000 μέλη.

Παίζει ρόλο αυτή η διαφορά; Δεν ξέρω, αλλά δείχνει κάτι. Δείχνει την αγωνία και τη βιά του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της εξουσίας, εκτός από την κατάληψη της κυβέρνησης. Δείχνει επίσης και το πιο σημαντικό: Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πράξη η φυσική συνέχεια του λούμπεν από το ΠΑΣΟΚ, που με τον ίδιο αμοραλισμό, την ίδια νοοτροπία και τα ίδια μέσα προσπαθεί να κάνει τις δουλειές του.

Ίσως δεν είναι τυχαίο που το ένα τρίτο των κυβερνητικών στελεχών προέρχονται από αυτό που οι πρώην σύντροφοί τους στο ΠΑΣΟΚ αποκαλούν «υπόνομο του κομματικού μηχανισμού».

Κάθε πολίτης με στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία αισθάνεται αποτροπιασμό στην ιδέα της κατάληψης της εξουσίας από ένα κόμμα. Η εξουσία ανήκει στο λαό και κάθε δημοκρατικό κόμμα έχει καθήκον να κυβερνά ώστε η εξουσία να ασκείται από το λαό ( ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ μέσα από τους δημόσιους μηχανισμούς), για το λαό ή να επιστρέφει στο λαό αν του έχει στερηθεί από πολιτικούς ή οικονομικούς παράγοντες.

Το ότι βρίσκεται σε άλλα χέρι από του λαού είναι ευθύνη της διαχρονικής πολιτικής εξουσίας, που δουλειά της δεν είναι να διαιωνίζει αυτή την κατοχή.

Αυτά τα ευαγγέλια της δημοκρατίας είναι άγνωστα στον ΣΥΡΙΖΑ, που «πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία» («ακόμα» είναι η ελλείπουσα λέξη) κατά τη ρήση του πρωθυπουργού και κατά τη νοοτροπία κυβερνητικών και απλών στελεχών.

Στον αντίλογο ότι την ίδια άγνοια έχουν και τα άλλα κόμματα η απάντησή μου είναι ότι η αριστερά από ιδεολογική τοποθέτηση «δεν είναι τα άλλα κόμματα» και δεν δικαιούται να είναι «τα άλλα κόμματα». Η αριστερά. Όχι η εργαλειοθήκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η νοοτροπία διαφθοράς, λοιπόν, που καθυστέρησε να γίνει ΚΥΡΙΑΡΧΗ νοοτροπία στην κοινωνία επί ΠΑΣΟΚ, φάνηκε σαν τέτοια ήδη από τις πρώτες μέρες αυτής της κυβέρνησης. Πρώτα με το ασυμβίβαστο και τα οικονομικά του κ. Φλαμπουράρη που ξεπλύθηκαν εν ριπή οφθαλμού με αστεία επιχειρήματα, μετά με τα 1,8 εκατ. αδήλωτα ευρώ και τα 28 ακίνητα του κ. Σταθάκη, που ξεπλύθηκαν στην κολυμπήθρα της Βουλής, αργότερα με τις δημόσιες «δουλειές» σε ημέτερους για τους πρόσφυγες και στη συνέχεια με τον αμαρτωλό κλάδο των εργολαβιών, όπου αναδείχθηκε πάλι ο από το παρελθόν ερχόμενος κ Καλογρίτσας ως αγαπημένος της… αριστεράς.

Φαίνεται ότι σ αυτόν τον τόπο η διεφθαρμένη νοοτροπία των κυβερνήσεων «κυβέρνηση είμαι και ό,τι θέλω κάνω» ζει υπό όλες τις συνθήκες. Και η χειρότερή της εκδοχή ζει σήμερα.

Γιατί επί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. οι κυβερνήσεις έπλεαν στη διαφθορά ξέροντας τουλάχιστον ότι παρανομούν. Δεν υπερηφανεύονταν κιόλας. Οι σημερινοί δεν θεωρούν τίποτε δικό τους διαφθορά. Όλα είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ τους, επειδή όλα είναι εργαλεία. Δεν υπάρχουν θεσμοί, νόμοι και ηθική. Θεσμοί, νόμοι και ηθικοί είναι μέσα και τρόποι όχι για να υπηρετηθεί η Δημοκρατίαεπί όλων των πολιτών. Αλλά, για να υπηρετηθεί η διπλή προσωπικότητα του ΣΥΡΙΖΑ:

Α. Των ελάχιστων ιδεολόγων: Αυτό που θεωρούν εκείνοι και μόνο εκείνοι ως πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο για τους Έλληνες και
Β. Των πολλών τυχοδιωκτών: Αυτό που διαιωνίζει τα στελέχη στην καρέκλα της εξουσίας και δίπλα στο βάζο με το οικονομικό μέλι.

Για όλους αυτούς δεν υπάρχει παρανομία ή ανηθικότητα. Υπάρχει μόνο το συμφέρον. Κι αυτή είναι μια οπισθοδρόμηση ακόμα κι απ αυτή τη χειρότερη περίοδο του πασοκικού αμοραλισμού. Από το «αυτά έκαναν κι οι άλλοι» είμαστε πια στο «καλά κάνουμε».

Κι αυτός είναι το πιο καταστροφικό παράδειγμα για το λαό.

Πηγή: Liberal.gr

Αγχόνη τής 21.9.1956 και το «ζηλώσαντες»!

Του Λάζαρου Μαύρου

Μ Ε Τ Α ΑΠΟ 60 χρόνια, απόγονοι Εκείνων που ανέβαιναν υπερήφανοι στην Αγχόνη των Εγγλέζων Κατακτητών, τραγουδώντας ώς την ύστατη πνοή τους «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτ’ ανδρειωμένη χαίρε ω χαίρε ελευθεριά», σέρνονται σήμερα εκλιπαρούντες, υπάκουοι στους Τούρκους Κατακτητές, για να λάβουν τουρκική «άδεια» ώστε να παραστήσουν, αναποδογυρισμένη σε… κούνιες κουνάμενη, τη προαιώνια της Αντίστασης Αντιγόνη του Σοφοκλή, με διευθετήσεις και υπό τον έλεγχο του τουρκικού κατοχικού Ψευδοκράτους, στο σκλαβωμένο απ’ τον Αττίλα αρχαίο ελληνικό θέατρο της Σαλαμίνας της Κύπρου.

Ε Ξ Η Ν Τ Α χρόνια σήμερα από τον Απαγχονισμό των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Στέλιου Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη και Μιχάλη Κουτσόφτα. Πριν το χάραμα της Παρασκευής 21ης Σεπτεμβρίου 1956, οι δήμιοι του Κυβερνήτη της Colony of Cyprus στρατάρχη σερ Τζων Χάρντινγκ τούς κρέμασαν στην Αγχόνη. Ήταν ο τρίτος τριπλός Απαγχονισμός, ηρωικών μαχητών του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου. 11η Μαΐου 1956 κρέμασαν τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου. 9η Αυγούστου τον Ιάκωβο Πατάτσο, τον Χαρίλαο Μιχαήλ και τον Ανδρέα Ζάκο.

Στ’ αντάρτικα λημέρια της ΕΟΚΑ, εκείνη τη μέρα ο 18χρονος αντάρτης Ευαγόρας Παλληκαρίδης τούς έγραψε το ποίημά του «Το Τελευταίο Τρίο του Απαγχονισμού». Έξι μήνες αργότερα, 14η Μαρτίου 1957, ανέβηκε κι Εκείνος στο ικρίωμα, 9ος και τελευταίος των πανενδόξων και πανευφήμων τής Αγχόνης Αρχαγγέλων της Λευτεριάς.

Κ Α Ι ΜΙΑ σπουδαία λεπτομέρεια: Στο εδώλιο του δικαστηρίου του Εγγλέζου δυνάστη, μαζί με τους 22χρονους Κουτσόφτα και Παναγίδη, συγκατηγορούμενός τους ήταν κι ο 18χρονος συναγωνιστής τους Παρασκευάς Χοιροπούλης. Ο εκ των δικηγόρων τους, 25χρονος τότε, Ρένος Λυσιώτης, πήγε να τους δώσει θάρρος: «Μην ανησυχείτε. Αν καταδικαστείτε θα κάνουμε έφεση. Ο Παναγίδης κι ο Κουτσόφτας αλληλοκοιτάχτηκαν κι ο ένας τους μίλησε: Εμείς ξέρουμε πως θα πεθάνουμε. Μην το σκέφτεστε. Κάμετε όμως ό,τι μπορείτε για να γλυτώσει ο μικρός, είπαν και κοίταξαν στοργικά τον Παρασκευά.

Εκείνος έσκυψε το κεφάλι και είπε με σταθερή φωνή: ΓΙΑΤΙ ΡΕ; ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΞΙΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ;»… Δεν είχε καν βγάλει δημοτικό σχολείο. Να όμως που κουβαλούσε βιωματικά, απ’ την φύτρα του έθνους, εκείνο το «ζηλώσαντες» απ’ τον Επιτάφιο του Περικλή: «Ους νυν υμείς ζηλώσαντες και το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους» (Θουκυδίδη Β-43). Όταν, δηλαδή, ο Ελληνισμός είχε παλλαϊκή εθνικο-απελευθερωτική κατεύθυνση...

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σκλαβωμένο θέατρο, θυμάστε τι ήταν; Οι φυλακισμένοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ στα Κρατητήρια των Εγγλέζων Κατακτητών, λ.χ. στην Πύλα, που ανέβαζαν το αριστούργημα του Ηλία Βενέζη «Μπλοκ C», 8 Σεπτεμβρίου 1957, για να εμπνέονται από την Εθνική Αντίσταση 1940-45 και το περιγράφει ο κρατούμενος, «συν-σκηνοθέτης» τότε της παράστασης, Ρένος Λυσιώτης, στο βιβλίο του «Το Ημερολόγιο του D.P. 743» σελ. 141-143, που εξέδωσε το 2012;
Λάζ.Α.Μαύρος

Πηγή: Εφημερίδα Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Tuesday, September 20, 2016

Προσφυγικό-Μεταναστευτικό: Το χρονικό μιας κυβερνητικής τραγωδίας

Του Γιώργου Ρακκά

Όλα τα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης, ανεξαιρέτως, αναφέρονται στο προσφυγικό και μεταναστευτικό αδιέξοδο που ξέσπασε με πολύ οξύ τρόπο από τις αρχές του 2015 κι ύστερα, σαν να επρόκειτο για κάποια «φυσική καταστροφή». Προσπαθούν να δικαιολογήσουν, μάλιστα, την (μη) πολιτική τους, δηλαδή την εκχώρηση της διαχείρισης των πληθυσμών που εισέρχονται και εγκλωβίζονται στην Ελλάδα στον «διεθνή παράγοντα» και σε ξένα (παρα)κέντρα εξουσίας ακριβώς πάνω σε αυτήν την αντίληψη. Ότι η τραγωδία του προσφυγικού και μεταναστευτικού αδιεξόδου «μας έτυχε ξαφνικά».

Στην πραγματικότητα, όμως, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η παροξυστική αναβάθμιση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα, και σε δεύτερο στάδιο ο εγκλωβισμός τους στην χώρα μας, αποτελεί σε πολύ μεγάλο βαθμό υποπροϊόν της ίδιας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο ζήτημα. Ας δούμε το γιατί.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ: Μια «κοινωνία των περαστικών»;
Η όξυνση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς το Αιγαίο, εντοπίζεται ταυτόχροναμε την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, και την αλλαγή πολιτικής που εγκαινίασε πάνω στο ζήτημα. Η αλλαγή είχε να κάνει τόσο σε ό,τι αφορά στην φύλαξη θαλασσίων συνόρων, αλλά και στην παραμονή όσων εισέρχονται στην χώρα μας παράνομα.

Ήδη από το 2012, η τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, εισηγούνταν ένα απόλυτο Laissez-passer που ισοδυναμούσε με de facto κατάργηση κάθε έννοιας συνόρου της ελληνικής επικράτειας και καθιέρωνε μέριμνες δυνάμει νομιμοποίησης όλων των ανθρώπων που θα εισέρχονταν στην χώρα μας.

Η ουσία του τότε προγράμματος (το οποίο εισηγήθηκε ο Συνασπισμός ως κύριος κορμός του ‘εκλογικού μετώπου’) βρίσκονταν σε δύο αναφορές ως προς την προτεινόμενη πολιτική νομιμοποίησης:

«Θέσπιση ενός πρόσθετου τύπου άδειας, που θα λέγεται ‘άδεια προς αναζήτηση εργασίας’, με την οποία θα εφοδιάζεται αυτομάτως κάθε ενδιαφερόμενος (είτε με αίτηση προς τις αρμόδιες ελληνικές αρχές είτε με αίτηση στο ελληνικό προξενείο της χώρας προέλευσης) και θα αποκτά αυτοδικαίως το δικαίωμα παραμονής στην ελληνική επικράτεια για ένα χρόνο, με στόχο να αναζητήσει δουλειά.

Αποσύνδεση της ανανέωσης της άδειας παραμονής από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων, για να μην μεταπίπτουν εργαζόμενοι μετανάστες, μαζικά και άδικα, από το καθεστώς της νομιμότητας στο καθεστώς της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών τους να καταβάλουν τις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία ασφαλιστικές εισφορές».1

Τι θα σήμαινε η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα που προέβλεπε το πρόγραμμα, όπως διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης, ακραία σχετικοποίηση των κριτηρίων απόδοσης ιθαγένειας, μαζική χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων για την προώθηση αυτών των ανθρώπων στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε., είναι πολύ εύκολο πλέον να το φανταστεί κανείς: Η δυστοπία μιας «κοινωνίας των περαστικών», ευκαιριακά απασχολούμενων στην μαύρη εργασία, συνωστισμένων στον προθάλαμο της Ευρώπης. Διότι προφανώς, η κατάργηση οποιασδήποτε οριοθέτησης που να προσδιορίζει το περιεχόμενο των εννοιών «ανεξάρτητη χώρα» και «κυρίαρχος λαός» θα οδηγούσε στην έκπτωση της ελληνικής κοινωνίας σε μια εθνο-πολιτισμική βαβέλ.

Τρία χρόνια μετά, ο σκληρός πυρήνας αυτής της αντίληψης έμελλε να υλοποιηθεί, όταν το δίδυμο Δρίτσα-Χριστοδουλοπούλου ανέλαβε το Υπουργείο Ναυτιλίας, και το Υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής αντίστοιχα.

Τότε, αφενός αποποιήθηκαν κάθε ευθύνη για τη φύλαξη των ελληνικών συνόρων, και μετέβαλαν το λιμενικό σε… υπηρεσία συνδρομής στα δουλεμπορικά κυκλώματα που δρούσαν στα παράλια του Αιγαίου και αφετέρου, αποποιήθηκαν κάθε πολιτική για την… παραμονή των προσφύγων και των μεταναστών στην χώρα, με τις αλήστου μνήμης δηλώσεις ότι οι πρόσφυγες «λιάζονται» και μετά… «εξαφανίζονται».

Οι συνέπειες της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής υπήρξαν τεράστιες και καταστροφικές για την χώρα μας:
Πρώτον και κυριότερο· επετράπη στα δουλεμπορικά δίκτυα που δρούσαν στην γειτονική χώρα, όχι μόνον υπό την ανοχή αλλά και υπό την ενθάρρυνση του τουρκικού κράτους2 να μεγιστοποιήσουν την δραστηριότητά τους στο Αιγαίο, οξύνοντας δραματικά τον αριθμό των προσφύγων και των μεταναστών που εισέρχονταν στην χώρα μας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, το 2014, όσο δηλαδή το λιμενικό εφάρμοζε μια στρατηγική αποτροπής των δουλεμπόρων στο Αιγαίο, οι εισερχόμενοι έφταναν μόλις τις 41.065. Με την νέα πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 συνολικά εισήλθαν στην χώρα… 856.723.3

Όσο για τις επίσημες δικαιολογίες περί ανθρωπιστικού καθήκοντος, απαντάει η ίδια η… μακάβρια στατιστική: Πόσοι άραγε ήταν οι πνιγμοί στο Αιγαίο, στο πλαίσιο της πολιτικής αποτροπής, και πόσοι στο πλαίσιο της επιτρεπτικής πολιτικής;
Με τα «λιάζονται» και τα «εξαφανίζονται» δημιουργήθηκε κενό πολιτικής, και άρα «κενό κυριαρχίας» στο… εσωτερικό του ελληνικού κράτους! Σε αυτό το κενό γιγαντώθηκε το ανθρωπιστικό άγος της Ειδομένης. Εκπρόσωποι σοβαρών ΜΚΟ που ήταν εκεί από τον Μάρτιο του 2015, κατήγγειλαν την απουσία του ελληνικού κράτους μέχρι και την τελευταία στιγμή. Τότε οι εκπρόσωποι και οι απολογητές της κυβέρνησης υποστήριζαν ότι το να αφήσουμε ανεξέλεγκτη την διέλευση όλων αυτών των ανθρώπων από την χώρα μας αποτελεί… ατού στα χέρια της κυβέρνησης στο πλαίσιο του μπρα ντε φερ της οικονομικής διαπραγμάτευσης με τους… θεσμούς! Η πραγματικότητα απέδειξε ότι μάλλον συνέβη το αντίθετο: Η διεθνής θέση της χώρας μας κλυδωνίστηκε περαιτέρω, καθώς βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο και στο προσφυγικό, εκτός από το οικονομικό· και επιπρόσθετα, το γεγονός ότι η κυβέρνηση επέτρεψε στο φαινόμενο να εξελίσσεται ανεξέλεγκτα οδήγησε στο σταδιακό κλείσιμο των συνόρων που βρίσκονται κατά μήκος του βορείου διαδρόμου προς την Ευρώπη, και απείλησε να θέσει την χώρα μας εκτός Σέγκεν.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι δικαιολογίες που απευθύνει η κυβερνητική πλευρά, ομοιάζει πολύ με εκείνες που πάγια υποστηρίζουν σε ό,τι αφορά στην επιβολή των κάπιταλ κοντρόλς. Και εδώ… «κατελήφθησαν εξ απήνης» για κάτι που ήταν ηλίου φαεινότερο, ακόμα και για έναν απλό παρατηρητή της επικαιρότητας. Ακόμα, όμως και αυτός ο συναισθηματικός εκβιασμός των καλών προθέσεων, για να δικαιολογήσουν την «κόλαση» στην οποία οδηγηθήκαμε δεν αρκεί: Τα σύνορα έκλεισαν, δεκάδες χιλιάδες εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα, και η τουρκική πολιτική μπορεί πλέον να εκβιάζει όσο θέλει, απειλώντας να ανοίξει και πάλι η στρόφιγγα των ροών δημιουργώντας μια πραγματική ανθρωπιστική μαύρη τρύπα στην χώρα μας!

Τρίτον, στο κενό της κρατικής παρέμβασης, άνθισε κάθε μη-κυβερνητικό «λουλούδι»· και φυσικά, όχι μόνον οι αξιόπιστες, διεθνώς αναγνωρισμένες για την αποτελεσματικότητά τους ΜΚΟ όπως είναι οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, αλλά και διάφορες αφανείς, αμφιβόλου προελεύσεως και σκοπιμοτήτων –πράγμα που επίσης έχει καταγγελθεί στα διεθνή ΜΜΕ.

Τέταρτον, στο κενό μεταναστευτικής πολιτικής την πρωτοβουλία ανέλαβε ο διεθνής παράγοντας. Με μια στόχευση, εξόχως επικίνδυνη για την χώρα μας: Την μεταβολή ενός ανθρωπιστικού ζητήματος που εμπίπτει στην φιλοξενία των προσφύγων πολέμου, σεζήτημα μόνιμης εγκατάστασής του στην Ελλάδα. Στο τελευταίο του άρθρο, που θα γραφεί στις 18 Σεπτεμβρίου 2016, ο Τζόρτζ Σόρος, ένας από τους εμπνευστές και τους εκτελεστές –μέσω των ΜΚΟ που ανήκουν στην ομπρέλα του Ιδρύματος για την Ανοιχτή Κοινωνία– αποκαλεί την χώρα μας «ντε φάκτο αποθήκη ψυχών με πενιχρές υποδομές».4

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι που κυοφορούνται μπροστά σε αυτήν την εξέλιξη;

Πρώτον, το γεωπολιτικό· να απορροφηθεί η χώρα μας, μέσα από την μετακίνηση πληθυσμών στο εσωτερικό της, μέσα στην εστία έντασης των σφοδρότερων πολιτιστικών και γεωπολιτικών συγκρούσεων του… πλανήτη. Την ίδια στιγμή που καταρρέει δημογραφικά, οικονομικά, κοινωνικά. Για να καταλάβουμε τι κινδύνους κυοφορεί αυτή η εξέλιξη, αρκεί να θεωρήσουμε ως ‘εικόνα από το μέλλον’ την ευκολία μέσω της οποίας η χώρα μας μεταβλήθηκε σε άθυρμα της νεο-οθωμανικής πολιτικής πάνω στο προσφυγικό· το γεγονός ότι ακόμα και ο ίδιος ο… ΟΗΕ παρακάμπτει επίσημα την κεντρική εξουσία για την υλοποίηση των προγραμμάτων αρωγής που τα διοχετεύει μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης στις… ΜΚΟ· την ευκολία με την οποία δρουν ΜΚΟ αγνώστων λοιπόν στοιχείων, στο εσωτερικό της χώρας. Όλες τις ενδείξεις που συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι η μεταβολή της Ελλάδας σε υπό συγκυριαρχία χώρα περιορισμένης ευθύνης έχει ήδη ξεκινήσει.

Δεύτερον, το οικονομικό· το ισοζύγιο της «φυγής των νέων» και της εισόδου ανειδίκευτου εργατικού δυναμικού από την Κεντρική Ασία, την Μέση Ανατολή, και την Βόρειο Αφρική, μεταβάλει μόνιμα την σύνθεση του εργατικού δυναμικού της χώρας. Και αυτή υποβαθμίζεταιστο πλαίσιο του διεθνούς καταμερισμού εργασίας. Το μέλλον; Στρατιές ανειδίκευτων που θα απασχολούνται στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Τρίτον, το κοινωνικό· Η μαζική εγκατάσταση πληθυσμών στην Ελλάδα που προέρχονται από τον σουνίτικο μουσουλμανικό χώρο με δεδομένη την τρομακτική όξυνση του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ενδέχεται να οδηγήσει στην δημιουργία γκέτο θεοκρατίας στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Που εκ των πραγμάτων θα σημάνει, την κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση της κοινωνίας, την σχετικοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ.· κι επίσης, να πυροδοτήσει έναν κύκλο αντιπαραθέσεων, την στροφή μέρους της κοινωνίας προς την Άκρα Δεξιά. Όλα αυτά, αποτελούν φαινόμενα που ήδη εξελίσσονται στην Ευρώπη και η άρνησή τους αποτελεί πλέον ένδειξη… αθεράπευτης ηλιθιότητας ή επικίνδυνης υστεροβουλίας.

Με αυτόν τον τρόπο, κλείνει ο κύκλος αυτής της τραγωδίας: Η ιστορία θα γράψει ότι η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης, όχι μόνο δεν απέτρεψε αλλά επιτάχυνε την μεταβολή της Ελλάδας από χώρα σε «χώρο».

*Ο Γιώργος Ρακκάς είναι πολιτικός επιστήμονας, μέλος του Κινήματος Άρδην και δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, με την παράταξη Μένουμε Θεσσαλονίκη.

1 Βλέπε το σχετικό κείμενο που είναι ακόμα αναρτημένο στην ιστοσελίδα του Συνασπισμού,εδώ. Και επίσης: Βασίλης Στοϊλόπουλος, «Τι θα γίνει με το μεταναστευτικό;», Εφημερίδα Ρήξη, Τεύχος 82, Ιούλιος 2012.

2 Υπάρχουν πλείστα όσα στοιχεία, που αποδεικνύουν τον ρόλο του τουρκικού κράτους στην αύξηση των πληθυσμιακών μετακινήσεων από την Ανατολή προς την Δύση, και από τον Νότο προς το Βορρά. Σχετικά, στις 10 Αυγούστου 2015, η βρετανική Daily Telegraph, παρουσίαζε ένα ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο ευρωπαίοι αξιωματούχοι εμφανίζονται εξοργισμένοι με την στάση του τουρκικού κράτους, καθώς έχει απλοποιήσει εντελώς τις διαδικασίες χορήγησης άδειας εισόδου στην χώρα, με σκοπό –λένε– να ενθαρρύνει τις μετακινήσεις των πληθυσμών από την Κεντρική Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη: Πλέον, η άδεια εισόδου χορηγείται… ηλεκτρονικά, με την απλή συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ο ενδιαφερόμενος θα συμπληρώσει την αίτησή του με την… αγορά ενός εισιτηρίου από την ναυαρχίδα των τουρκικών αερογραμμών, Turkish Airlines, και την εταιρεία πτήσεων χαμηλού κόστους Pegasus Airlines. Ένα μεγάλο κομμάτι της εντυπωσιακής επέκτασης του κύκλου εργασιών και των δραστηριοτήτων των Τουρκικών Αερογραμμών, που θεωρείται πλέον η ταχύτερα αναπτυσσόμενη εταιρεία αερομεταφορών στον κόσμο, οφείλεται ακριβώς σε αυτές τις «πτήσεις μετανάστευσης» προς την Κωνσταντινούπολη. Αν αυτό δεν συνιστά τυπική περίπτωση επίσης «δουλεμπορικής» πολιτικής, τότε τι άλλο θα την συνιστούσε; Περισσότερα Βλέπε Colin Freeman, «Turkish online visas providing easy back door into Europe», Daily Telegraph, 10/08/2015.

3 Γιάννης Καραμαγκάλης, «Το Προσφυγικό Πρόβλημα Το 2015», Διανέοσις, Φεβρουάριος 2016.

4 George Soros, «Saving Refugees to Save Europe», Project Syndicate, 18/09/2018.

Saturday, September 17, 2016

Μητρόπολίτης Ιγνάτιος: Όποιος αρνείται την προσφορά στους πρόσφυγες δεν είναι ούτε Έλληνας, ούτε Ορθόδοξος

Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος με τους πιτσιρικαδες της "Δημητριάς"
Η μεγαλύτερη δεξαμενή εθελοντισμού στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία, είναι η φύση της. Το ξέρουν οι άνθρωποι που προσφέρουν και ετοιμάζουν το φαγητό» δήλωσε στον Alpha 989 ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος και πρόσθεσε ότι «το έλλειμμα συντονισμού δείχνει χάος αλλά εμείς τρέξαμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Στις επαρχίες οι πρώτοι που έτρεξαν (να βοηθήσουν τους πρόσφυγες) ήταν οι ιερείς.

Όταν είδα να ανοίγουν παρεκκλήσια στα νησιά για να μπουν οι άνθρωποι, ήταν η αγιότερη πράξη που υπήρξε. Ακόμα και την φυσική εικόνα, το ξύλο, όπου και αν την βρούμε, θα την πάρουμε, θα την καθαρίσουμε και θα την βάλουμε σε ένα καλό σημείο του σπιτιού μας. Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Βεβαίως έχει πόνο, κόπο. Όσο και αν μας λοιδόρησαν εμάς τους Έλληνες, δικαίως τώρα στρέφουν όλοι τα μάτια και λένε ότι οι Έλληνες είναι άνθρωποι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάποιον που αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Για μένα αυτός δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε Ορθόδοξος. Η Ορθοδοξία περιθάλπει όποιον άνθρωπο από όπου και αν είναι Αυτό σημαίνει Χριστός. Όσο θα κηρύττουμε τον Χριστό αυτό θα το κάνουμε πράξη» συμπλήρωσε, ωστόσο, ότι «στους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι ο Χριστός σήμερα. Αυτόν τον Χριστό διδάσκουμε. Θα είμαστε υπόλογοι αν δεν τον υποδεχτούμε. Μόνο με αυτόν τον Χριστό μπορούμε να γιορτάσουμε πραγματική Ανάσταση το Πάσχα».

Απαντώντας στις φωνές που θεωρούν ως απειλή για τον Χριστιανισμό την έλευση Ισλαμιστών στην Ευρώπη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κος Ιγνάτιος είπε: «Και εγώ ανησυχώ αλλά στο όνομα της ανησυχίας δεν μπορείς να αφήσεις ένα παιδί νηστικό. Εμείς 400 χρόνια σκλαβιάς και δεν χαθήκαμε, θα χαθούμε τώρα; Και τώρα θα αντέξουμε. Η Ευρώπη κινδυνεύει γιατί έχασε τον Θεό. Τους προέκυψε το Ισλάμ και τρέχουν να βάλουν θρησκευτικά στα σχολεία για να μάθουν τα παιδιά τί είναι Θεός και τί τζαμί. Αν πάμε φοβικά, θα κάνουμε τα μεγαλύτερα λάθη. Η Εκκλησία όποτε χρειάστηκε έδωσε τα πάντα» και πρόσθεσε χαρακτηριστικά «στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή των Αθηνών διδαχτήκαμε το Ισλάμ. Έδωσα μάθημα για το Ισλάμ. Είναι λάθος να πούμε ότι όλο το Ισλάμ είναι τζιχαντιστές και θέλει «ιερό πόλεμο».

Βεβαίως, υπάρχουν στοιχεία που όποιος τα παραφράσει ή τα πάρει στα χέρια του για πολιτικούς λόγους, μπορεί να το μετατρέψει σε πολεμική μηχανή. Και το Ευαγγέλιο του Χριστού όμως δεν απέτρεψε τις Σταυροφορίες. Η παρερμηνεία έφερε αίμα. Ως βιβλίο πολιτισμού ο καθένας πρέπει να διαβάσει το Κοράνι και δεν έχει να χάσει τίποτα, γιατί όμως ένας Ευρωπαίος όταν διαβάζει το Κοράνι γίνεται τζιχαντιστής; Έχει χάσει το νόημα της ζωής και μέσα από το Κοράνι που ευκολύνει τα πράγματα νομίζει ότι μπορεί να βρει νόημα στη ζωή του. Εμείς οι Έλληνες έχουμε παράδοση, μυστικισμό, έχουμε την αλήθεια».

Ο κος Ιγνάτιος επεσήμανε ότι «χάσαμε την «κοινότητα». Είναι αυτό που έχει χάσει και η Εκκλησία πολλές φορές. Εκκλησία είναι η πρόσκληση γύρω από ένα τραπέζι να φάμε μαζί. Είναι ο Χριστός στην Αγία Τράπεζα. Παίρνω ένα ψίχουλο και μία σταγόνα, όχι για να ζήσω αλλά για να είμαι με τον Θεό. Η Εκκλησία ήταν αγάπη γύρω από μία τράπεζα, που γινόταν αγάπη σε ένα τραπέζι. Δεν γίνεται όταν κοινωνώ από ένα ποτήρι, να μην έχεις να φας εσύ και εγώ να τρώω. Στην κοινωνία γίνομαι ένα με τον συνάνθρωπό μου, που κοινωνούμε μαζί. Δεν γίνεται να είσαι ξένος και να παραμένεις ξένος για μένα. Στις μικρές εκκλησιαστικές κοινότητες, η μικρή ενορία, που συγκροτείται από τους ανθρώπους που έχουν συνείδηση, αναπληρώνει το κενό της κοινωνίας μας. Αν έχουμε χάσει την κοινωνία μεταξύ μας, ο ατομισμός κυριαρχεί και η μοναξιά οδηγεί στην κατάθλιψη».

Friday, September 16, 2016

Όλα ή τίποτα

Κίνημα ΑΡΔΗΝ

Σήμερα, καθώς κινδυνεύουμε να απολέσουμε τη δυνατότητα συγκρότησης ενός στοιχειωδώς ανεξάρτητου κράτους, ξαναμπαίνει και πάλι, ίσως για τελευταία φορά, το αίτημα ενός καθολικού οράματος ικανού να επανενώσει τους Έλληνες, αυτό που αποκαλέσαμε «εκσυγχρονισμό της παράδοσης». Ανατρέχοντας στη μακρά ιστορία μας, να διατυπώσουμε μία σύγχρονη πρόταση για το σήμερα, η οποία να διαθέτει και πλανητική εμβέλεια: Ο «ελληνικός δρόμος», ως σύνθεση νου και καρδιάς, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην υπέρβαση των αδιεξόδων του σημερινού κόσμου.
Παρότι κάτι τέτοιο δεν θα το κάνουμε μόνοι μας, και αποτελεί κίνηση με παγκόσμιες διαστάσεις, μπορούμε και πρέπει να μεταβληθούμε σε προπύργιό της. Για παράδειγμα, με τη δημιουργία μιας Διεθνούς Φιλοσοφικής Σχολής στην πατρίδα του Αριστοτέλη, στα Στάγειρα, ενός Παγκόσμιου Ιπποκρατικού Κέντρου στην Κω· τη δημιουργία ενός Ορθόδοξου Διεθνούς Πανεπιστήμιου συνδεδεμένου με το Άγιο Όρος στη Θεσσαλονίκη· για τη συνεταιριστική ιδέα στα Αμπελάκια· για τη ναυτοσύνη στην Ύδρα ή τον Πειραιά· για τη μηχανουργία και τη ναυπηγική στην Ερμούπολη· για την οικολογική αρχιτεκτονική στα Ζαγοροχώρια κ.λπ…
Προϋπόθεση, η ανάδειξη της παιδείας σε κύρια μέριμνα του ελληνικού κράτους (αντ’ αυτού τα πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε αχούρια, οι Έλληνες σπουδάζουν έξω, αντί να συγκεντρώνουμε φοιτητές από τα Βαλκάνια, τη Μ. Ανατολή, όλο τον κόσμο). Για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, να προτάξουμε την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ειδίκευσης και όχι φτηνιάρικων ακατέργαστων προϊόντων με εισαγόμενο ανειδίκευτο προσωπικό.
Είναι δυνατό να αναδιαμορφωθεί ακόμα και ένας τομέας όπως ο τουρισμός, εάν συνδεθεί αποφασιστικά με την ιστορική παράδοση της χώρας, από την Κνωσό έως το Άγιον Όρος. Δεν μπορεί, η Ζακύνθος –η πατρίδα των ποιητών, του Σολωμού και του Κάλβου–, να είναι μια πολιτιστική έρημος με μεθυσμένες αγέλες νεαρών και κραυγαλέα μπιτς μπαρ.
Αυτή η πρόταση είναι ρεαλιστική, δεν απαιτεί τεράστιες δαπάνες, απαιτεί μια Πολιτιστική Επανάσταση μεγάλης κλίμακας, που θα στραφεί πριν απ’ όλα ενάντια στην εμφυλιοπολεμική ιδεολογία, που μετά το 1915 ακυρώνει κάθε μεγάλη συλλογική προσπάθεια. Καθώς μάλιστα, από το 1990, η εμφύλια διαμάχη καθίσταται άνευ αντικειμένου, μετά την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη σύγκλιση σοσιαλδημοκρατίας και δεξιάς και τη διασφάλιση, ακόμα και μέσω της διαφθοράς, της… ισότητας αριστεράς και δεξιάς στην Ελλάδα, και επιβιώνει αποκλειστικά ως μηδενισμός. Τα μηδενιστικά ρεύματα στη νεολαία και ο εθνομηδενισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ.
Σήμερα δε, μετά την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου, όπου όλες οι παρατάξεις του εμφυλίου βρέθηκαν στην εξουσία, με άθλιο απολογισμό, ο εμφυλιοπολεμικός μηδενισμός έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική.
Δεν υπάρχει πλέον καμία άλλη διέξοδος, καμία άλλη προοπτική. «Ή όλα ή τίποτε». Είτε θα σβήσουμε ως αυτόνομο πολιτειακό υποκείμενο είτε θα συνεχίσουμε δημιουργικά, με έναν νέο ρόλο, τη μεγάλη παράδοση του ελληνισμού.

Thursday, September 15, 2016

Το Ωραιόκαστρο και το Ασχημόκαστρο

Του Γιώργου Παπαδόπουλου- Τετράδη

Η υπόθεση στο Ωραιόκαστρο, με τους γονείς, το δήμαρχο, τους πρόσφυγες, την κυβέρνηση, τη Δικαιοσύνη δεν είναι παρά μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ρατσισμός; Μη βιαζόμαστε να βγάλουμε εύκολα συμπεράσματα.

Τι πραγματικά έγινε στο Ωραιόκαστρο;

Τον Αύγουστο και χωρίς να υπάρχει προσυνεννόηση με κανέναν φορέα αυτοδιοίκησης η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή με νομοθετική ρύθμιση εξουσιοδότησε τον υπουργό Παιδείας να προχωρήσει στον καθορισμό προϋποθέσεων, ώστε τα παιδιά προσφύγων hot spots να φοιτούν σε κοντινά σχολεία.

Η φοίτηση θα γίνεται τις απογευματινές ώρες, μετά τις 4, για να μη συμπίπτει με τις διδακτικές ώρες των υπόλοιπων παιδιών.

Μετά από λίγες μέρες ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου μαθαίνει από δηλώσεις του γ.γ. του υπουργείου Παιδείας την ύπαρξη του σχετικού ΦΕΚ με τις αποφάσεις του υπουργού.

Με δεδομένο ότι στην περιοχή υπάρχει καταυλισμός με 720 παιδιά σύμφωνα με πληροφορίες, καλεί για την 1η Σεπτεμβρίου έκτακτο δημοτικό συμβούλιο.

Εκεί, «ως δήμαρχος και γιατρός» πληροφόρησε τους παρόντες ότι τα ελληνόπουλα κινδυνεύουν από τα παιδιά των προσφύγων με ηπατίτιδα C, που όπως είπε ενοχοποιείται 100% για καρκίνο του ήπατος, καθώς και με άλλες μολυσματικές ασθένειες. Είπε ότι όλα τα Κέντρα Φιλοξενίας είναι υγειονομικές βόμβες και ότι η ελονοσία είναι παρούσα. Επομένως, κατέληξε, δεν μπορούν να συνευρεθούν σε αίθουσες σχολείων τα προσφυγόπουλα με τα παιδιά της περιοχής.

Στη διάρκεια του συμβουλίου και σε ερωτήσεις πολιτών τι πρέπει να κάνουν αν δεν εισακουστούν οι αντιρρήσεις τους δεν τους απέτρεψε από άσκηση βίας. (Τα αποσπάσματα υπάρχουν στο διαδίκτυο).

Μετά από εισήγησή του το δημοτικό συμβούλιο υπερψήφισε απόφαση να μη δεχτεί παιδιά προσφύγων που δεν διαθέτουν πιστοποιητικά υγείας και να δημιουργηθούν σχολεία προσφύγων εκτός των σχολείων και του τοπικού Δήμου, αλλιώς οι κάτοικοι θα κάνουν κινητοποιήσεις.

Μετά απ αυτό, δύο σύλλογοι γονέων σε δύο σχολεία της περιοχής, αφού ενημερώθηκαν από το Δήμο για τα καθέκαστα, κάλεσαν έκτακτες συνελεύσεις και στις 8 Σεπτεμβρίου αποφάσισαν σχεδόν ομόφωνα (στο ένα με ψήφους 136 επί 138 παρόντων) να μη δεχτούν να ενταχθούν παιδιά προσφύγων στα σχολεία των παιδιών τους και σε αντίθετη περίπτωση να καταλάβουν τα σχολεία.

Σύμφωνα με τους γονείς, βασικό πρόβλημα είναι ότι τα μισά παιδιά τους ( το 50%) δεν έχουν εμβολιαστεί για ελονοσία και φυματίωση εδώ και 3 χρόνια, αρρώστιες που μαθαίνουν ότι υπάρχουν στα hot spots, εξ αιτίας έλλειψης εμβολίων.

Στο 5ο Δημοτικό και στη διάρκεια της συνέλευσης, μία μαία με πολύχρονη πείρα σε καταυλισμούς, πληροφόρησε τους συγκεντρωμένους, που την άκουσαν τελικώς με προσοχή, ότι λεκάνες με χλώριο στους χώρους αποτρέπουν τη μετάδοση ασθενειών και πως οι πληροφορίες τους για κίνδυνο της υγείας των παιδιών τους είναι εσφαλμένες.

Ο διευθυντής του ενός σχολείου δήλωσε ότι δεν έχει πρόβλημα να εντάξει προσφυγόπουλα, ενώ ο πρόεδρος της Ένωσης όλων των γονέων Ωραιοκάστρου ζητάει επίσημη ενημέρωση του Δήμου από το υπουργείο Παιδείας και του συλλόγου από το Δήμο για να πάρει θέση.

Η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Μακεδονίας είναι έτοιμη να λειτουργήσει τα σχολεία των προσφυγόπουλων μέσα στον Σεπτέμβριο.

Μετά από όλα αυτά, ο υπουργός Παιδείας δήλωσε οτι η συμπεριφορά των γονιών «είναι ακατανόητη, σε αντίθεση με τη συμπεριφορά αγάπης, αλληλεγγύης, κατανόησης από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων- γονέων, μαθητών, εκπαιδευτικών- στη χώρα μας. Τέτοια φαινόμενα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά». Και συμπλήρωσε:

«Εμείς έχουμε πάρει όλα τα μέτρα. Τα παιδάκια θα πάνε το απόγευμα σε τάξεις υποδοχής, θα είναι εμβολιασμένα, θα έχουν τους δασκάλους τους. Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο αρνούνται οι γονείς τα παιδιά αυτά στο χώρο- όχι στις τάξεις μαζί με τα παιδιά τους» και ολοκλήρωσε:

«Όλοι μαζί θα πρέπει να εξηγήσουμε- και η εκκλησία και οι Δήμοι- ώστε να μη γίνει αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης το θέμα».

Χτες το μεσημέρι μπήκε στο χορό και ο πρωθυπουργός μέσω τουίτερ: «Η Ελλάδα είναι το πρόσωπο της αλληλεγγύης της Ευρώπης προς τους πρόσφυγες και τους κατατρεγμένους. Η αντίδραση κάποιων Συλλόγων γονέων και του δημάρχου Ωραιοκάστρου δεν συνάδουν με την στάση της χώρας μας και δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση του προσφυγικού».

Επιστέγασμα: Η εισαγγελέας Πρωτοδικών παρήγγειλε το βράδυ προκαταρκτική έρευνα για να διαπιστωθεί αν στοιχειοθετούνται αδικήματα που εμπίπτουν στο νόμο περί ρατσιστικής βίας και από την απόφαση των γονέων και από τις δηλώσεις του δημάρχου.

Στο ενδιάμεσο αυτών, που είναι τα γεγονότα, το ηλεκτρονικό καφενείο έχει πάρει φωτιά, οι κάτοικοι κατηγορούνται για ρατσισμό, ο δήμαρχος για φασίστας, οι υποστηρικτές τους για χρυσαυγίτες, ενώ από την άλλη, οι υπερασπιστές του υπουργού και της δυνατότητας των προσφύγων να συνυπάρξουν στα ίδια σχολεία εξυβρίζονται για ανθέλληνες, εγκληματίες κατά του λαού, διεθνιστικά αποβράσματα και πάει λέγοντας.

Όπως καταλαβαίνει ένας ψύχραιμος άνθρωπος, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αλαλούμ, που έχει γίνει ντόμινο και που έχει αρχικές αιτίες. Στο παρελθόν και στο παρόν. Αν δεν μπορεί κανείς να το δει αυτό, δεν μπορεί ούτε να δει το θέμα, ούτε και να το αντιμετωπίσει.

Από πού προκλήθηκε η εμπλοκή; Από τρείς κύριους παράγοντες:
Ο υπουργός φέρνει μια ρύθμιση, που θα αλλάξει τη ζωή σε αρκετές τοπικές κοινωνίες και με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, χωρίς να τις ενημερώσει καν, έστω δια του κεντρικού τους οργάνου. Εν κρυπτώ. Φόβος για αντιδράσεις; Αδιαφορία; Κουτοπονηριά; Άγνοια; Όλα μαζί;
Ο δήμαρχος, επικαλούμενος και την ιδιότητα του γιατρού (και ξέρουν πολύ καλά οι μικρές κοινωνίες τι μαγική ισχύ προκαλεί ιδιότητα του γιατρού) σπέρνει στον τοπικό πληθυσμό τον τρόμο με τις απειλές των μολυσματικών ασθενειών. Ρατσισμός; Ξενοφοβία; Κομπογιαννιτισμός; Ανευθυνότητα; Οργή που αγνοήθηκε; Όλα μαζί;
Οι γονείς, που ζουν στην άγνοια σε τρία επίπεδα τρομοκρατούνται. Το ένα επίπεδο άγνοιας είναι που η κυβέρνηση δεν έκανε τον κόπο να ενημερώσει το Δήμο για να ενημερωθούν κι αυτοί από επίσημα και υπεύθυνα χείλη. Αυτό ενίσχυσε την καχυποψία.

Το δεύτερο επίπεδο είναι η άγνοια περί την επιστήμη, που ευαγγελίζεται ο γιατρός και η άγνοια περί τα υγειονομικά, που είναι δουλειά των υπηρεσιών Υγείας να κρατάνε ενήμερους τους πολίτες.

Το τρίο επίπεδο είναι οι διαχρονικές κυβερνήσεις, που αντί να λειτουργήσουν ως πρότυπα με τη στάση τους, με την εκπαίδευση, με την Παιδεία, για ξαναγύρισμα στη χαμένη ελληνική κοινωνικότητα (ψίγματά της οποίας είναι τα ελεήμονα συναισθήματα για τους πρόσφυγες από μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού) γιγάντωσαν μια νοοτροπία που αποτελεί τηνκυρίαρχη ιδεολογία του νεοέλληνα ως πρότυπο αυτών των εγκληματικών διακυβερνήσεων: Την υπερπροστασία των εαυτών και των κανακάρηδων ως στρέβλωση.

΄Ετσι, με ειλικρινή κριτική, οι τελευταίοι που ευθύνονται είναι οι γονείς. Ακόμα κι αν μεταξύ τους υπάρχουν ακραίες αντιλήψεις. Η Διαμόρφωση του λαού είναι ευθύνη των κυβερνητών του ή των πνευματικών οδηγών του. Αυτούς είχε και έχει, αυτό γίνεται. Με επίδειξη αρπακολισμού και αυθαιρεσίας δεν καταπολεμάς τον φασισμό. Του δίνεις τροφή.

Το πιο σημαντικό. Οι πολίτες δεν είναι ηλίθιοι. Καταλαβαίνουν τα πάντα, αρκεί να τους τα εξηγήσεις με ειλικρίνεια, σοβαρότητα και σεβασμό. Αυτά τα τρία τους λείπουν.

Τι κάνει μια υπεύθυνη πολιτεία μόλις διαπιστώνει ένα πρόβλημα, που μπορεί να βάλει φωτιά στο τοπίο πολλών περιοχών της χώρας; Προσπαθεί να εξαλείψει τις αιτίες που το προκάλεσαν. Τι έκανε η ελληνική πολιτεία στην περίπτωση;
Ο υπουργός κατηγόρησε ευθέως τους γονείς, ομολογώντας ότι γι αυτόν η αντίδρασή τους είναι ακατανόητη. Φυσικό. Η δυνατότητα κατανόησης απλών πραγμάτων για αυτόν τον υπουργό είναι περιορισμένη. Το αποδεικνύουν οι πράξεις του και τα λεγόμενά του.

Επιπλέον, βάζει φωτιά στο τοπίο δηλώνοντας ότι οι ίδιοι «δεν είναι αποδεκτοί» με τη συμπεριφορά τους. Αν στις επόμενες εκλογές δούμε στο Ωραιόκαστρο πρώτη τη Χρυσή Αυγή αντί για τον ΣΥΡΙΖΑ (πήρε 32,5%) θα ξέρουμε τον φταίχτη.

Τέλος, με καθυστέρηση δύο μηνών ο υπουργός έρχεται εκ των υστέρων να εξηγήσει λεπτομερώς αυτά που ώφειλε να εξηγήσει πριν τη νομοθετική ρύθμιση, ώστε να ξέρει καθένας στους Δήμους τι ισχύει για τους εμβολιασμούς, τις ώρες, τους χώρους.

Και αφού εξηγεί, καλεί και την εκκλησία να σβήσει τη φωτιά από άμβωνος για να ησυχάσουν οι πολίτες που είναι στα κάγκελα. Τώρα του χρειάζεται η εκκλησία, δεν είναι για πέταμα!

Από κοντά και ο πρωθυπουργός επιτίθεται στους γονείς του Ωραιόκαστρου, για να καταλάβει και ο τελευταίος πολίτης πόσο έχει σκεφτεί και πόσο τον έχει νοιάξει στη ζωή του να σκύψει να δει τι είναι αυτός ο λαός που θέλει και τον κυβερνάει και γιατί είναι έτσι. Και τι επίπτωση έχουν σ αυτούς, αν τους κάνουν καλύτερους πολίτες τέτοιες επιπόλαιες και ρηχές δηλώσεις του πρωθυπουργού τους.

Φυσικά, το τελευταίο που χρειάζεται για να μην αρπάξει φωτιά το τοπίο είναι η παρέμβαση της δικαιοσύνης κατά των πολιτών. Κατά του Δημάρχου ναι και για πολλές αιτίες. Κυρίως, για την ενθάρρυνση σε πράξεις βίας και για τη σπορά πανικού στους κατοίκους εκμεταλλευόμενος την ιατρική του ιδιότητα.

Η χώρα έχει χιλιάδες Ωραιόκαστρα. Που με το καλό πρότυπο από μια διακυβέρνηση μπορούν να γίνουν ακόμα ωραιότερα. Δυστυχώς, τα παραμορφώνει αυτό που εδώ και χρόνια την κυβερνάει. Το Ασχημόκαστρο.

Πηγή: www.liberal.gr

Monday, September 12, 2016

Τηλεοπτικές άδειες: Τι πέτυχαν

Της Βασιλικής Σιούτη

Σίγουρα δεν είναι καθόλου αναμενόμενο μία κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται αριστερή να αντιμετωπίζει την ενημέρωση και τις δημόσιες συχνότητες ως εμπόρευμα. Κι αυτό γιατί, όπως συνήθιζαν να λένε πριν γίνουν εξουσία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για δημόσιο αγαθό που ανήκει στον ελληνικό λαό και το λιγότερο που θα περίμενε κανείς από μία δημοκρατική κυβέρνηση που σέβεται τους πολίτες της, είναι να θέσει σε δημόσια και ουσιαστική διαβούλευση τους όρους διάθεσης των συχνοτήτων.

Η τηλεόραση εξακολουθεί να παίζει και σήμερα τον πιο σημαντικό ρόλο στην ενημέρωση, καθώς είναι το πιο μαζικό μέσο, ενώ ταυτόχρονα έχει εκ των πραγμάτων κι έναν διαπαιδαγωγικό ρόλο . Σε τίνος χέρια θα βρεθεί έχει μεγάλη σημασία. Για αυτό και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να δώσει ρόλο στην κοινωνία, αλλά -αντιθέτως- την απέκλεισε, παρά τις φραστικές προεκλογικές διακηρύξεις ότι ο λαός θα βρισκόταν στην εξουσία αν κέρδιζαν τις εκλογές, κάτι που μετά και τη διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος βέβαια, η ηγεσία έχει αποδείξει ότι δεν εννοούσε.

Θα μπορούσε, αν είχε την πολιτική βούληση, να ζητήσει μεταξύ άλλων και τη συμβουλευτική γνωμοδότηση κοινωνικών φορέων, σωματείων, εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και πανεπιστημίων κ.α. Αντ΄ αυτού βρέθηκε να αποφασίζει ένας υπουργός μόνος του, λες και οι δημόσιες συχνότητες είναι προσωπική του ιδιοκτησία- πράγμα εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία.

Πολύ ουσιαστικό επίσης είναι τι τηλεόραση και τι ενημέρωση θέλουμε, αλλά για τα ποιοτικά κριτήρια δεν έγινε η παραμικρή κουβέντα από την κυβέρνηση.

Μοναδικό κριτήριο για να δώσει τις άδειες ήταν τα χρήματα (αν κι εδώ υπάρχει μεγάλη αμφισβήτηση για το τι θα πάρει τελικά και από πού). Όποιος δώσει τα πιο πολλά, θα τις πάρει, είχε πει ο πρωθυπουργός (που κι εδώ υπάρχουν παρατράγουδα, αφού έμεινε χωρίς άδεια καναλάρχης που πρόσφερε περισσότερα από άλλους που πήραν, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που εμφανίζονται με μεγάλες ζημιές, δάνεια και απλήρωτους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους. Θα δώσουν λεφτά -τους- για το κανάλι; ).

Η κυβέρνηση με ιδιαίτερο κυνισμό δεν έθεσε άλλο κριτήριο πέρα από το οικονομικό. Και φυσικά το κριτήριο αυτό - όταν δεν αποκλείονται ούτε καν οι υπόδικοι και οι κατηγορούμενοι ακόμα και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, φοροδιαφυγής, υπεξαίρεσης κτλ - δεν αποκλείει καθόλου να πέσουν οι άδειες ακόμα και στα χέρια της μαφίας, όπως εύστοχα επισήμανε ο Κώστας Χρυσόγονος.

Η κυβέρνηση πήρε το «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» του κ. Βουλγαράκη και το πήγε ακόμα πιο πέρα. Έβαλε το χρήμα πάνω από όλα, όχι μόνο πάνω από την ηθική, αλλά και από το δίκαιο.

Αλλά με ποιο δικαίωμα μια κυβέρνηση, που θέλει να λέγεται αριστερή, απαγορεύει τη δυνατότητα να πάρει μία από τις τέσσερις άδειες ένας μη κερδοσκοπικός συνεταιρισμός (π.χ μια κοινωνική επιχείρηση) άνεργων δημοσιογράφων και λοιπών ειδικοτήτων με τη συμμετοχή της ΕΣΗΕΑ, της Τ.Α, των σωματείων, των πανεπιστημίων κ.α . Γιατί απέκλεισε μία τέτοια δυνατότητα;

Όσο για το αντίτιμο, υπάρχουν πολλές ενστάσεις για τους πανηγυρισμούς ορισμένων. Πρώτα από όλα, ήταν τα μισά χρήματα από αυτά που έλεγαν προεκλογικά πως θα πάρουν από τις άδειες. Για 500 εκατομμύρια μιλούσαν. Αυτά που πήραν είναι πολύ λιγότερα, αλλά για επικοινωνιακούς λόγους το παρουσιάζουν ως άθλο. Οι καναλάρχες φυσικά λένε ότι είναι πολλά τα λεφτά -και για τα δεδομένα της ελληνικής αγοράς είναι- αλλά οι καναλάρχες έτσι κι αλλιώς θέλουν πάντα να δίνουν όσο λιγότερα γίνεται.

Για το αν τα χρήματα θα πάνε στις ευπαθείς ομάδες όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας, υπάρχουν τρία ακόμα μεγάλα «αν» :

-Πρώτα από όλα, τα χρήματα αυτά να δούμε αν θα τα πάρει η κυβέρνηση, καθώς όλοι οι καναλάρχες περιμένουν την απάντηση της Δικαιοσύνης.

-Ακόμα κι αν τα πάρουν όμως, να δούμε αν θα τα δώσουν στις ευπαθείς ομάδες, καθώς θα πρέπει να τους το επιτρέψουν οι δανειστές.

-Αλλά ακόμα και αν τους το επιτρέψουν οι δανειστές και τα δώσουν, πρόκειται πραγματικά για ψίχουλα την ώρα που η χώρα βουλιάζει στην ύφεση και η φτώχεια μεγαλώνει . Όταν ο Αντώνης Σαμαράς έδινε τα 500 εκατομμύρια του πλεονάσματος, ο ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγορούσε -και σωστά- ότι ήταν ψίχουλα. Αν ήταν ψίχουλα όμως τα 500, τι είναι τα 240 που λέει ότι θα δώσει ο Τσίπρας;

Σε κάθε περίπτωση η δέσμευση του Αλέξη Τσίπρα ότι θα δώσει αυτά τα χρήματα σε ευπαθείς ομάδες είναι πλέον περιορισμένης αξιοπιστίας, αφού έχουν προηγηθεί κι άλλες παρόμοιες δεσμεύσεις που ουδέποτε υλοποιήθηκαν.

Ο στόχος υποτίθεται ήταν να δοθούν νόμιμες άδειες, να υπάρξει ένα νέο και υγειές τηλεοπτικό τοπίο και να πάρουν λεφτά. Παλιά μιλούσαν και για πάταξη της διαπλοκής, τελευταία όμως ούτε που το ανάφεραν. Και πώς να το αναφέρουν, όταν ο ένας από τους δύο νέους καναλάρχες είναι κουμπάρος δύο υπουργών στον οποίο έχουν δώσει ένα σωρό δημόσια έργα. Εάν δεν είναι αυτό ο ορισμός της διαπλοκής, τότε ποιος είναι; ‘Άρα λοιπόν, την διαπλοκή όχι μόνο δεν την πάταξαν, αλλά την ενίσχυσαν κιόλας. Δεν έβαλαν καν ως όρο το ασυμβίβαστο του καναλάρχη με τον εργολάβο και τον προμηθευτή του δημοσίου. Το αν δημιούργησαν ένα νέο και υγιές τηλεοπτικό τοπίο με την είσοδο των Μαρινάκη και Καλογρίτσα, αυτό ας το κρίνει ο κόσμος.

Όσο για τον κυνισμό με τον οποίο αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους άνεργους που θα προκύψουν, προκαλεί κατάπληξη. Οι επιχειρηματίες-καναλάρχες και 5-6 προβεβλημένοι συνεργάτες τους, ούτε θα φτωχύνουν , ούτε θα βρεθούν στην κατάσταση να μην μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους. Είναι βέβαιο όμως, ότι εκατοντάδες άλλοι εργαζόμενοι, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί κ.α θα βρεθούν σε αυτή τη θέση. Για αυτούς δεν μπορεί να λέει, σαν άλλη Μαρία Αντουανέτα, να απορροφηθούν από τα νέα κανάλια, γιατί αρκετοί πρώην εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας , του Άλτερ, του Επενδυτή , του Κέρδους κ.α, ακόμα περιμένουν να «απορροφηθούν». Θυμίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη που έλεγε στις απολυμένες καθαρίστριες να φτιάξουν δική τους επιχείρηση.

Δεν μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να επιδεικνύει τέτοια αδιαφορία για τους άνεργους του ιδιωτικού τομέα. Πρόκειται για εργαζόμενους , για εργατική τάξη και αυτή η στάση από κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό είναι ακατανόητη. Όπως και τα επιχειρήματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που περίπου λένε «καλά να πάθουν αφού την προηγούμενη περίοδο δεν είχαν αντιδράσει στα μνημόνια των προηγούμενων». Φυσικά πρόκειται για μια απολίτικη θέση, και εντελώς αντίθετη και με την ιδεολογία της αριστεράς και τον μαρξισμό. Περισσότερο μοιάζει με τη θεωρία του κοινωνικού αυτοματισμού. Εκτός των άλλων, κουβαλά και μια μεγάλη αντίθεση το επιχείρημα αυτό, αφού ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάνει υπουργούς στην κυβέρνηση του βουλευτές που χειροκροτούσαν τα προηγούμενα μνημόνια, όπως και το σημερινό.

Τι πέτυχαν; Κλείνουν τέσσερα κανάλια χωρίς καμία πρόνοια για τους εργαζόμενους που θα μείνουν άνεργοι. Δίνουν άδειες στους Μαρινάκη και Καλογρίτσα, ισχυροποιούν την διαπλοκή αντί να την πατάξουν και τη νομιμοποιούν. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν κατάλληλη για κάποιον που στόχος του είναι ο έλεγχος, η δημιουργία νέων τζακιών, αλλά όχι για εξυγίανση, η οποία προφανώς δεν ενδιαφέρει.

Η νομιμότητα ήταν απαραίτητη, αλλά η νομιμότητα έχει νόημα αφού πρώτα παταχθεί η διαπλοκή, δοθούν άδειες σε καθαρούς επιχειρηματίες (που δεν κατηγορούνται για τον μισό ποινικό κώδικα τουλάχιστον και δεν περιμένουν να βγάλουν λεφτά από το κράτος) και αφού αποκατασταθεί ένα υγιές τοπίο και μπουν όροι ποιοτικής τηλεόρασης και πλουραλιστικής ενημέρωσης. Τότε ναι, έχει αξία η νομιμότητα. Αλλιώς νομιμότητα για ποιους;

Αν ήθελαν πραγματικά να πατάξουν την διαπλοκή, ήταν το πιο απλό πράγμα. Το τρίγωνο της διαπλοκής περιλαμβάνει πολιτικούς, επιχειρηματίες και ΜΜΕ. Αν οι πολιτικοί δεν επιθυμούν να διαπλεκούν, σπάει το τρίγωνο. Τόσο απλό είναι. Αλλά αν δίνεις έργα σε κουμπάρους και μηντιάρχες, δεν θα σπάσει ποτέ φυσικά. Οπότε ας μην κοροϊδευόμαστε.

Τα ερωτήματα που υπάρχουν παραμένουν αναπάντητα γιατί οι αρμόδιοι από την κυβέρνηση δεν επιθυμούν να λογοδοτήσουν.

-Γιατί δεν έγινε ουσιαστική διαβούλευση;

-Γιατί δεν έβαλαν προϋποθέσεις οι καναλάρχες να μην έχουν καταχραστεί δημόσια χρήματα, να μην διώκονται για φοροδιαφυγή , να μην κατηγορούνται για απάτες; Δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αυτά;

-Γιατί δεν έβαλαν όρους που να υποχρεώνουν σε ποιοτικά προγράμματα και πλουραλιστική ενημέρωση, καθώς και σε μη παραπλανητικές διαφημίσεις και τόσα άλλα;

-Γιατί δεν απαίτησαν να μπουν κανόνες στο τοπίο της τηλεοπτικής ενημέρωσης;
- Και τέλος, πώς θα απαιτήσει το δημόσιο τα χρέη σε τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, πως θα υποχρεώσει τους χαμένους καναλάρχες να πληρώσουν όσα χρωστάνε;


Πολύ αρνητικό είναι επίσης ότι τα εταιρικά σχήματα που θα κατέχουν τις άδειες θα μπορούν να λειτουργούν με πλήρη αδιαφάνεια και να έχουν αφανείς μετόχους. Στον νόμο του υπουργείου Επικράτειας στην πρώτη παράγραφο αναφέρει ότι «οι μετοχές των ανωνύμων εταιριών που υποβάλλουν αίτηση για χορήγηση άδειας είναι ονομαστικές στο σύνολό τους» αλλά αυτό δεν ισχύει, αφού έχουν νομοθετηθεί και μια σειρά εξαιρέσεις από τον γενικό κανόνα περί ονομαστικοποίησης των μετοχών.

Πηγή: MarketFair

Friday, September 9, 2016

Ένα Όραμα για τον Ελληνισμό της παρακμής

του Γιώργου Καραμπελιά

Επαναλαμβάνω αδιάκοπα -ad nauseam- πως ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός, από την άποψη του συνόλου των μεγεθών του, -δημογραφία, οικονομική και πνευματική παραγωγή, ρόλος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι- δεν βρισκόταν σε κατώτερο σημείο από σήμερα. Πράγματι το ελληνικό κράτος κινδυνεύει πλέον να μη διαθέτει τα απαραίτητα μεγέθη για την αναπαραγωγή του ως αυτόνομο ιστορικό υποκείμενο. Γιατί αν, επί παραδείγματι, μετά την Άλωση του 1453 χάσαμε και κράτος και πληθυσμούς, ωστόσο ο ελληνισμός παρέμεινε αποφασιστικός πνευματικός παράγοντας για την ίδια τη δυτική Αναγέννηση και μέχρι το 1922 αποτελούσε καθοριστικό οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα της καθ' ημάς Ανατολής, σε αντίθεση με τη σημερινή δραματική συρρίκνωση μας. Και παρά το ότι έχουμε ιστορία 3.000 ή 4.000 χρόνων, κανείς δεν έχει κερδίσει την ιστορική αθανασία, ιδιαίτερα σε ένα, γεωπολιτικό σταυροδρόμι όπου η παραμικρή υποχώρηση πληρώνεται με ακριβό αντίτιμο.

Καλούμαστε, λοιπόν, να απαντήσουμε σε μια τιτάνια πρόκληση. Να βάλουμε, έστω ως ένα μικρό έθνος πλέον, τέλος σε μια μακρά καθοδική πορεία. Και η πρόκληση εμφανίζεται τόσο «ασήκωτη» ώστε κάποτε φαντάζει τελεσίδικο εκείνο το finis Greciae -του Χρήστου Γιανναρά- σε πολλούς και ίσως τους πλέον σκεπτόμενους συμπολίτες μας. Από πού να αντλήσουμε κουράγιο και αισιοδοξία, αν το ιστορικό διακύβευμα είναι τόσο επισφαλές ή η έκβαση προδιαγεγραμμένη;

Παρότι δεν τρέφουμε αυταπάτες και αντικρίζουμε κατάματα την πραγματικότητα, επειδή γνωρίζουμε τον βαθμό αποσύνθεσης των ελίτ και την βαθειά παρακμή του ίδιου του λαϊκού σώματος, επειδή ξέρουμε πως είμαστε «πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα», ωστόσο, ισχυριζόμαστε πως ακόμα και σήμερα ο αγώνας δεν είναι χαμένος. Αρκεί να αποκτήσουμε επί τέλους ένα συνεκτικό όραμα και μέσα από έναν «εκσυγχρονισμό της παράδοσής» μας, να διασώσουμε την πρόταση πολιτισμού που φέρει ακόμα αυτή η παράδοση για τον σύγχρονο κόσμο.

Η ιστορία του 20ου αιώνα σφραγίστηκε από μια πολλαπλή αποτυχία, την αποτυχία του δυτικού εργαλειακού λόγου, που θα καταλήξει στο Άουσβιτς και την Χιροσίμα, ή θα πνιγεί στους παγωμένους βάλτους του Γκουλάγκ. Και η ανθρωπότητα έμεινε κυριολεκτικώς χωρίς κανέναν όραμα πέρα από την απλή επιβίωσή της «μέσα στην ευρωστία της σαρκός». Ως εκ τούτου ανοίγεται εκ νέου μια περίοδος αναζήτησης για τον ανθρώπινο πολιτισμό και την πορεία του. Σε μια τέτοια αναζήτηση, ο «ελληνικός δρόμος», της σύνθεσης συναισθήματος και διανοίας, - που είχε εκφραστεί τόσο στην αρχαία Ελλάδα, όσο σε ένα κατ' εξοχήν ελληνικό δημιούργημα, τον χριστιανισμό-, εμφανίζεται και πάλι ως η μοναδική απάντηση πέραν της δυτικής νοησιαρχίας και του ανατολικού ανορθολογισμού.

Συχνά, η γραμμική αντίληψη, την οποία μας κληροδότησε ο καπιταλισμός, ο δυτικός ρωμαιο-διαφωτιστικός λόγος, και η μαρξιστική τους παραλλαγή, μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε πως οι «πολιτισμικοί» δρόμοι, δεν ταυτίζονται ούτε περιορίζονται στις ιστορικές μορφές με τις οποίες εμφανίζονται. Δηλαδή, παρά την εναλλαγή των παραγωγικών συστημάτων και των κοινωνικών μορφών, από την αρχαία Αίγυπτο, την Περσία, την αρχαία Ελλάδα ή την Ρώμη και την Κίνα, μέχρι σήμερα, οι μεγάλοι πολιτισμοί αφήνουν το «ίχνος» τους πάνω στις διαδοχικές ιστορικές μορφές για χιλιάδες χρόνια. Ο «ελληνικός δρόμος» συνεθλίβη μεν ανάμεσα στη ρωμαϊκή εργαλειακή αποτελεσματικότητα και την ανατολική θεοκρατία, ωστόσο εξακολουθεί να επιβιώνει ως ο κατ' εξοχήν αιμοδότης των δημοκρατικών θεσμών, του χριστιανισμού, της φιλοσοφίας του 20ου αιώνα, από τον Χάϊντεγκερ έως τον Καστοριάδη και τον Παπαϊωάννου...

Και οι σύγχρονοι Έλληνες, παρότι στο επίπεδο της κουλτούρας, των παραγωγικών δομών, της φιλοσοφικής επεξεργασίας, των εκπαιδευτικών δομών, των γνώσεων, βρίσκονται όντως σε κατώτερο επίπεδο από άλλους κληρονόμους της ελληνορωμαϊκής παράδοσης, δηλαδή τους δυτικούς, εντούτοις ως προς την «αυθόρμητη ιδεολογία» τους, τον τρόπο του βίου, τον ψυχισμό τους, βρίσκονται πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλον με τον «ελληνικό δρόμο». Γι' αυτό και η προτίμηση στις μικροϊδιοκτητικές δομές, στο εμπόριο και τη ναυτοσύνη· η άρνηση της νοησιαρχίας και του άτεγκτου εβραϊκού προφητισμού, η εμμονή στη σύνθεση νόησης και συναισθήματος, φύσης και πνεύματος, η ισορροπία μεταξύ μυστικισμού και ορθολογισμού, η «σωματική» σχέση με τη δημοκρατία, από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες, η απόρριψη του ολοκληρωτισμού, κ.λπ. κ.λπ.

Σήμερα, καθώς ο δυτικός δρόμος οδηγεί στον βαθμό μηδέν του πολιτισμού του μετανθρώπου και του... Γιαν Φαμπρ και ο ανατολικός στο Ισλαμικό Κράτος, η ελληνική σύνθεση αποκτά μια δραματική επικαιρότητα για την ίδια τη διάσωση του πλανήτη και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Προφανώς, δεν ισχυριζόμαστε πως αυτός ο δρόμος μπορεί να «εκπροσωπηθεί» από την Ελλάδα αποκλειστικά, που δεν διαθέτει ούτε τα μεγέθη, ούτε τα μέσα για έναν τέτοιο ρόλο, παρά μόνο μαγικο-απατεωνίστικα αλά Αρτέμη Σώρρα. Αυτός ο δρόμος προσλαμβάνει πολλαπλές μορφές και συσσωματώσεις, σε όλο τον πλανήτη, στην οικολογική μέριμνα, σε κοινωνικά κινήματα, χώρες και περιοχές, φιλοσοφικά και πνευματικά ρεύματα, κ.ο.κ. Η Ελλάδα όμως ως η ζωντανή έκφραση μιας συνέχειας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα όραμα στα μεγέθη μιας κυριολεκτικά παγκοσμίας «αποστολής», να μεταβληθεί σήμερα σε ένα σημείο πύκνωσης μια πρότασης με παγκόσμιες διαστάσεις και σημασία, να περάσει από το σημερινό ναδίρ της καταισχύνης σε μια νέα ακμή.

Η Ελλάδα όμως ως η ζωντανή έκφραση μιας συνέχειας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα όραμα στα μεγέθη μιας κυριολεκτικά παγκοσμίας «αποστολής», να μεταβληθεί σήμερα σε ένα σημείο πύκνωσης μια πρότασης με παγκόσμιες διαστάσεις και σημασία, να περάσει από το σημερινό ναδίρ της καταισχύνης σε μια νέα ακμή. .

Γιατί άραγε έρχονται εκατομμύρια προσκυνητές στους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, αν όχι για να έρθουν σε μια άμεση επαφή με την κοιτίδα του ευρωπαϊκού και του σύγχρονου πολιτισμού; Γιατί η Ολυμπιακή φλόγα εγκαινιάζει κάθε τέσσερα χρόνια το ταξίδι της από τη Ολυμπία και οι Έλληνες αθλητές παρελαύνουν πρώτοι κατά την έναρξη των αγώνων; Για ποιο λόγο εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές, ο ίδιος ο Πούτιν και ο πατριάρχης της Μόσχας ταξιδεύουν στο ιερό όρος του Άθω αν όχι για να κοινωνήσουν με μια ζωντανή ακόμα και σήμερα πνευματική παράδοση;

Μπορούμε άραγε να συστηματοποιήσουμε αυτή την υπαρκτή παράδοση και να τη μεταβάλλουμε σε πρόταγμα για τη σημερινή Ελλάδα ως υλοποίηση αυτού του «εκσυγχρονισμού της παράδοσης» που ευαγγελιζόμαστε;

Η νεοελληνική Αναγέννηση (1700-1922) έθετε ως αίτημα της την ανασύσταση, στην Ευρώπη, ενός κράτους συνεχιστή του Βυζαντίου («πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ΄ναι») με ένα κράτος αρκετά ισχυρό ώστε να ηγεμονεύσει πολιτισμικά και πολιτικά στον ιστορικό χώρο δράσης του ελληνισμού. Σε περίπτωση επιτυχίας αυτού του εγχειρήματος ο νεώτερος ελληνισμός θα μπορούσε να ξαναστείλει «στην Κόκκινη Μηλιά» τους παρείσακτους Οθωμανούς και να συνεχίσει από εκεί που είχε μείνει η ελληνική ιστορία το 1204. Ο «ελληνικός δρόμος» θα αποκτούσε μια ισχυρή οικονομική και πολιτειακή βάση και θα μπορούσε να τοποθετηθεί, ως ο κληρονόμος του ιστορικού και βυζαντινού ελληνισμού, ισότιμα με τις άλλες δυνάμεις στην ευρωπαϊκή κονίστρα.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έθεσε τέλος σε μια τέτοια αξίωση. Το ελληνικό κράτος δεν απέκτησε τα μεγέθη και τις προϋποθέσεις για να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός και πολιτισμικός πόλος. Και οι ιστορικές περιπέτειες που ακολούθησαν, η Κατοχή, ο Εμφύλιος και η απώλεια της Κύπρου, επιδείνωσαν αυτή την γεωπολιτική αδυναμία. Έτσι ο ελληνισμός που ως τα 1922 ζούσε με την «Μεγάλη Ιδέα», βρέθηκε πια χωρίς ουσιαστικά νέο όραμα και εν συνεχεία θα περιπέσει σε μια ατελείωτη διελκυστίνδα εσωτερικών διενέξεων και εμφυλίων συγκρούσεων.

Ο Πόλεμος του 1940 και ο Εμφύλιος που ακολούθησαν, έθεσαν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης όχι πλέον τη διαμόρφωση ενός ελληνοκεντρικού οράματος, αλλά την επιλογή στρατοπέδου (αμερικανική Δύση ή σοβιετική Ανατολή) και την εσωτερική παραταξιακή και ταξική αντιπαράθεση. Έτσι για εβδομήντα χρόνια, μέχρι την μεγάλη κρίση του 2010, θα πάψει να υπάρχει κάποιο συνεκτικό και καθολικό όραμα μεγάλης πνοής, για τον ελληνικό λαό, η δε «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» θα ιδωθεί με τρόπο παρασιτικό και επομένως χωρίς καθολικότητα. Αντίθετα θα κυριαρχούν οι αποκλίνουσες κατευθύνσεις και οράματα στενά, «παραταξιακά».

Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα, μετά από έναν μεγάλο ιστορικό κύκλο, κατεξοχήν εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα, αντιμετωπίζουμε για πρώτη φορά τον κίνδυνο της οριστικής έκπτωσης. Γι' αυτό και η γενίκευση της απογοήτευσης, η εθνική κατάθλιψη, η φυγή στον ανορθολογισμό ή τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό.


Σε αυτή την ιστορική στιγμή κατά την οποία οι Έλληνες κινδυνεύουν να απολέσουν την δυνατότητα της συγκρότησης ενός στοιχειωδώς ανεξάρτητου κρατικού πολιτικού υποκειμένου, ξαναμπαίνει και πάλι , ίσως για τελευταία φορά, το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός καθολικού οράματος ικανού να επανενώσει τους Έλληνες. Και σε αυτό δώσαμε τον γενικό ορισμό «εκσυγχρονισμός της παράδοσης». Δηλαδή ανατρέχοντας στην μακρά ιστορική παράδοσή μας να διατυπώσουμε μία σύγχρονη πρόταση για το σήμερα η οποία να διαθέτει μια όντως πλανητική εμβέλεια και να επιτρέψει μια ισότιμη παρουσία στην Ευρώπη.

Για εβδομήντα χρόνια, μέχρι την μεγάλη κρίση του 2010, θα πάψει να υπάρχει κάποιο συνεκτικό και καθολικό όραμα μεγάλης πνοής, για τον ελληνικό λαό, η δε «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» θα ιδωθεί με τρόπο παρασιτικό και επομένως χωρίς καθολικότητα. Αντίθετα θα κυριαρχούν οι αποκλίνουσες κατευθύνσεις και οράματα στενά, «παραταξιακά».

Πράγματι ο «ελληνικός δρόμος», ως σύνθεση ανάμεσα στην τεχνόσφαιρα και τη φύση, ανάμεσα στον νου και την καρδιά, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση μιας πρότασης για τα αδιέξοδα του σημερινού κόσμου. Και επειδή οι Έλληνες δεν διαθέτουν τα μεγέθη, όπως η Κίνα π.χ., για να εκφράσουν αυτή την πρόταση αυτόνομα, είναι υποχρεωμένοι να το πράξουν ως κατεξοχήν πολιτισμικό υποκείμενο - και δεν έχουν τίποτα άλλο να πράξουν επί ποινή εξαφανίσεως.

Εξηγήσαμε ήδη πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το κάνουμε μόνοι μας, αλλά αποτελεί μία κίνηση με παγκόσμιες διαστάσεις, η οποία εκφράζεται μέσα από οικολογικά κινήματα, οικονομικές προτάσεις για την χαλιναγώγηση και επανένταξη της οικονομικής διάστασης στην κοινωνία, κ.λπ, κ.λπ. Απλώς, εμείς μπορούμε και πρέπει να μεταβληθούμε σε ένα εργαστήρι αυτού του δρόμου. Πράγμα που σημαίνει για παράδειγμα τη δημιουργία μιας Διεθνούς Φιλοσοφικής Περιπατητικής Σχολής στην πατρίδα του Αριστοτέλη στα Στάγειρα, ενός Παγκόσμιου Ιατρικού συνεδριακού κέντρου στην πατρίδα του Ιπποκράτη την Κω. Ένα Ορθόδοξο Διεθνές Πανεπιστήμιο θα έπρεπε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη συνδεδεμένο με το Άγιο Όρος, και να διαδραματίζει για τις Ορθόδοξες σπουδές έναν ρόλο ανάλογο με αυτόν που είχε άλλοτε το Ινστιτούτο του Αγίου Σέργιου στο Παρίσι. Για τι όχι η δημιουργία ενός κέντρου για την συνεταιριστική ιδέα στα Αμπελάκια, για τη ναυτοσύνη στην Ύδρα ή τον Πειραιά, για την μηχανουργία και τη ναυπηγική στην Ερμούπολη, για την οικολογική αρχιτεκτονική στα Ζαγοροχώρια κ.λπ...

Κάτι τέτοιο προϋποθέτει βεβαίως την ανάδειξη της παιδείας σε κύρια μέριμνα του ελληνικού κράτους (αντ' αυτού τα ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε αχούρια, και οι Έλληνες φοιτητές συνεχίζουν να φεύγουν στο εξωτερικό αντί η Ελλάδα να συγκεντρώνει φοιτητές από όλα τα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή). Σημαίνει έναν διαφορετικό προσανατολισμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, όπου το επίκεντρο μπαίνει στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ειδίκευσης και όχι βέβαια στην παραγωγή προϊόντων με ανειδίκευτο εισαγόμενο εργατικό προσωπικό.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι δυνατό να αναδιαμορφωθεί ριζικά ακόμα και ένας τομέας τόσο εξωστρεφής και εξαρτώμενος από την διεθνή συγκυρία, όπως ο τουρισμός, εάν συνδεθεί αποφασιστικά με την ιστορική παράδοση της χώρας από την Κνωσό έως το Άγιον Όρος όπως ήδη γίνεται εμβρυακά, και έτσι να μετασχηματιστεί σ' έναν πολλαπλασιαστή της πολιτισμικής πυκνότητας. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα, ή Ζακύνθος, -που κάποτε είχε το υψηλότερο πολιτισμικό επίπεδο της Ελλάδας, πατρίδα του Σολωμού και του Κάλβου-, να είναι σήμερα μια πολιτισμική έρημος και ο τουρισμός να συνίσταται σε μεθυσμένες αγέλες νεαρών και κραυγαλέα μπιτς μπαρ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μας έμεινε καμία άλλη δυνατότητα, αλλά ήδη αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Προϋπόθεση όμως είναι να ξεφύγουμε από τον στενό οικονομισμό και τον ψευδοταξικισμό της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης, κατ' εξοχήν της αριστεράς, και να κατανοήσουμε πως ο εκσυγχρονισμός της παράδοσής μας, αποτελεί εγχείρημα όχι απλώς εγχώριο αλλά διεθνές. Ίσως αυτό εκφράζουν με διεστραμμένο και ανορθολογικό τρόπο οι Έλληνες που καταφεύγουν στο κλέος των προγόνων, ακολουθώντας ακόμα και απατεώνες όπως ο Σώρρας. Το ζητούμενο είναι να μετατρέψουμε το ανορθολογικό σε όραμα και ρεαλιστική πρόταση.

Αυτή η πρόταση είναι όντως ρεαλιστική, δεν απαιτεί τεράστιες δαπάνες και πόρους, δεν απαιτεί καν να έχουμε ξεφύγει από την εποχή των μνημονίων, απαιτεί απλώς(sic!)... έναν αναπροσανατολισμό του φαντασιακού των Ελλήνων, οι οποίοι θα πρέπει να επιβάλουν και σε θεσμούς και κόμματα αυτόν τον νέο προσανατολισμό. Απαιτεί δηλαδή μια Πολιτιστική Επανάσταση μεγάλης κλίμακας που θα στραφεί πριν απ' όλα ενάντια στο εμφυλιοπολεμικό υπόστρωμα του νέου ελληνισμού, που μετά το 1915 καθίσταται κυρίαρχο και ακυρώνει κάθε μεγάλη συλλογική προσπάθεια.

Εξάλλου στην ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο, από τη δεκαετία του 1990, η εμφύλια διαμάχη καθίσταται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου και διακυβεύματος, μετά την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη σύγκλιση σοσιαλδημοκρατίας και δεξιάς στην Ευρώπη και την διασφάλιση, ακόμα και μέσω της Πασοκικής κοινωνικοποίησης της διαφθοράς, της... ισότητας αριστεράς και δεξιάς στην Ελλάδα! Γι' αυτό και η εμφυλιοπολεμική ροπή επιβιώνει πλέον αποκλειστικά ως μηδενισμός. Προνομιακός χώρος εκδήλωσής του η κυριαρχία των κάθε είδους μηδενιστικών ρευμάτων στη νεολάια και η μεταβολή του εθνομηδενισμού σε κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ.

Μιαν κατεξοχήν μηδενιστική εξέγερση, εκείνη του Δεκεμβρίου του 2008, θα την ακολουθήσει και η εξίσου μηδενιστικού χαρακτήρα υποστροφή του κινήματος των «αγανακτισμένων». Οι ενυπάρχουσες σε αυτό το κίνημα δυνατότητες μιας επανεδαφικοποίησης της ελληνικής -κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής- πραγματικότητας, κατακλύστηκαν από τον κυρίαρχο μηδενισμό που ανέδειξε στο πολιτικό προσκήνιο την Χρυσή Αυγή, τον Πάνο Καμμένο, ή τον... Βασίλη Λεβέντη και, προπαντός, επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να αναρριχηθεί στην κυβέρνηση.

Σήμερα λοιπόν, μετά την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου, πραγματικά και φαντασιακά, μια και όλες οι παρατάξεις του εμφυλίου βρέθηκαν στην εξουσία κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με γλίσχρο απολογισμό, η δε αριστερά απεδείχθη η χειρότερη απ' όλες, πιστεύουμε πως ο εμφυλιοπολεμικός μηδενισμός έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική διέθετε. Το δημοψήφισμα αποτέλεσε, κυριολεκτικώς, το κύκνειο άσμα του και έκτοτε αρχίζει η άμπωτις. Και τα πρώτα συμπτώματά της είναι η αποστράτευση, ο στρουθοκαμηλισμός, η κατάθλιψη. Δεν ξεφορτώνεσαι εύκολα μνήμες ή έστω φαντασιώσεις, για τους νεωτέρους, συμπεριφορές, αυτοματισμούς, που σφράγισαν τα τελευταία εκατό χρόνια της εθνικής ζωής. Πόσω μάλλον, δε, να αναζητήσεις ή να ενστερνιστείς μια νέα οραματική πρόταση για τον ελληνισμό που βρίσκεται σε κατατονία.

Και όμως δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος καμία άλλη προοπτική. «Ή όλα ή τίποτε». Είτε θα σβήσουμε ως αυτόνομο πολιτειακό υποκείμενο είτε θα συνεχίσουμε δημιουργικά, με έναν νέο ρόλο, την μεγάλη παράδοση του ελληνισμού.

*Προδημοσίευση από το βιβλίο «Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, η Υπέρβαση» που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο (Εναλλακτικές Εκδόσεις)

Tuesday, August 30, 2016

H TV, oι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί και ο «Πάμπλο Εσκομπάρ»

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η τρέχουσα απόπειρα ελέγχου του τηλεοπτικού τοπίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται προφανώς σε μια στρατηγική ολοκληρωτισμού η οποία, παραδόξως, από πρώτη άποψη, δεν συναντά κάποια ιδιαίτερη αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δανειστές, που συνήθως τόσο κόπτονται για την «πολυφωνία».

Τωόντι, ενώ αρκετοί ανέμεναν μια σθεναρή αντίδραση των ευρωπαϊκών οργάνων, και είχαν εναποθέσει πολλές ελπίδες στην «επέμβαση της Commission», ώστε να βάλει φραγμό στον αυταρχικό κατήφορο της κυβέρνησης, τέτοια αντίδραση δεν υπήρξε.

Και αυτό σε πλήρη αντίθεση με τη συμπεριφορά των ίδιων οργάνων απέναντι στην πολύ ηπιότερη προσπάθεια του Κώστα Καραμανλή, παλαιότερα, με τον «βασικό μέτοχο», να παρέμβει στο χάος της διαπλοκής κατασκευαστών, καναλαρχών και πολιτικής εξουσίας. Τότε, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αντέδρασαν με πρωτοφανή βιαιότητα και τελικώς εμπόδισαν οποιαδήποτε παρέμβαση.

Γιατί λοιπόν, σήμερα, ποιούν την νήσσαν και αφήνουν ανενόχλητο τον Παππά στις κυριολεκτικά σκανδαλώδεις –και συνάμα γελοίες– μεθοδεύσεις του; Απ’ όσες πλευρές και αν εξετάσουμε τις πιθανές αιτίες αυτής της παράδοξης «χαλαρότητας», δεν μπορούμε παρά να καταλήξουμε σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα, το οποίο συνδέεται γενικότερα με τη σκανδαλώδη στήριξη που απολαμβάνει η «κυβέρνηση της Αριστεράς» από τους εταίρους και δανειστές:

Η κυβέρνηση αυτή υλοποιεί μέχρις κεραίας το σχέδιο της οριστικής υπαγωγής της Ελλάδας –ως εσωτερικής αποικίας– στη νέα ευρωπαϊκή γεωμετρία, χωρίς πλέον κανένα πεδίο αυτονομίας. Αν στο παρελθόν η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως ένας υποδεέστερος, αλλά πάντως υπαρκτός, εταίρος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, τώρα πλέον, μετά την καταστροφή των τελευταίων εφτά χρόνων και τη διαφαινόμενη ολοκλήρωσή της από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θεωρείται ως ένα απλό αποικιακό προσάρτημα της Ε.Ε., που γίνεται ανεκτό στο εσωτερικό της Ευρωζώνης αποκλειστικά και μόνο για γεωπολιτικούς λόγους.

Έτσι, μια κυβέρνηση χωρίς κανένα παρελθόν και κανένα μέλλον, όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (εξήλθε από την αφάνεια του 3%, για να εισέλθει στα τάρταρα της καταισχύνης, μετά το τέλος του κυβερνητικού της κύκλου), συνιστά το καταλληλότερο όργανο για την πραγματοποίηση και ολοκλήρωση όλων αυτών που οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις δεν αποτόλμησαν. Ακριβώς γιατί και κάποιο μέλλον προσδοκούν και κάποιες κοινωνικές τάξεις εκπροσωπούν (κατ’ εξοχήν η Νέα Δημοκρατία).

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο τυχάρπαστος εταίρος του, για να διατηρηθούν στην εξουσία, την οποία νιώθουν ότι κατέχουν ως παρείσακτοι, είναι ικανοί να εκτελέσουν όλα τα πιθανά «συμβόλαια» και να μεταβληθούν στους πλέον πειθήνιους μισθοφόρους: Και να εκχωρήσουν το σύνολο της εθνικής περιουσίας, όπως ήδη έκαναν· και να διαλύσουν το μόνο σοβαρό ελληνικό κεφάλαιο, εκτός από το εφοπλιστικό, δηλαδή το τραπεζιτικό, που ήταν ενοχλητικό για Γερμανούς και Αυστριακούς στα Βαλκάνια· και να αποσαθρώσουν την τόσο απεχθή για τα ξένα μονοπώλια ελληνική μικροϊδιοκτησία, μέσω της υπερφορολόγησης· και να εξαλείψουν κάθε προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, όπως ετοιμάζονται να πράξουν· και, εν τέλει, να εξαφανίσουν κάθε παραδοσιακό πόλο εξουσίας, όπως τα παλιά «τζάκια» της ενημέρωσης, που είναι συνδεδεμένα, έστω στρεβλά, με την όποια αστική τάξη διέθετε η χώρα και την ιστορική της διαδρομή.

Μετά, λοιπόν, το πέρασμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από την εξουσία, το τοπίο θα έχει μείνει ελεύθερο για την ανοικτή κατακυριάρχηση των ξένων, κατ’ εξοχήν των Γερμανών. (Κατέχουν ήδη τα αεροδρόμια, τον ΟΤΕ, μεγάλο μέρος των τραπεζών, τις οποίες πρώτα εκτόπισαν από τα Βαλκάνια, του μαζικού λιανεμπορίου και έπεται συνέχεια).

Οι αυταπάτες των παλιών τζακιών

Θεωρώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ένα κόμμα σαν το παλιό ΠΑΣΟΚ και υπερτιμώντας τη δύναμη του συγκροτήματός του, την «πάτησε» βλακωδώς και η «γάτα» Ψυχάρης. Πίστεψε, πράγματι, πως με την προσχώρησή του στους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ –ψυχή τε και σώματι μετά το Φθινόπωρο του 2014– θα μεταβληθεί σε ευνοούμενό του ή, τουλάχιστον, θα εξευμενίσει τη νέα εξουσία, στην άνοδο της οποίας εισέφερε αποφασιστικά. Όμως ο ΔΟΛ, έστω και στην ψυχαρική παρακμή του, αντιπροσωπεύει έναν θεσμό της παλιάς αστικής τάξης της χώρας –με τις «κωλοτούμπες» της, αμέτρητες, αλλά παρ’ όλα ταύτα έκφρασή της– και, επιτέλους, από αυτόν είχαν περάσει ο Παπανούτσος ή ο Κοσμάς Πολίτης.

Παρά το ότι, λοιπόν, προσέφερε γην και ύδωρ στο σύγχρονο κακέκτυπο του Αλκιβιάδη, δεν επρόκειτο να του τη «χαρίσουν». Εξάλλου, χρησιμοποιούν επιτηδείως διάφορα νεαρότερα «συγκροτήματα» και κάποιους υπερφιλόδοξους δημοσιογράφους και υποψήφιους «ολιγάρχες» του Τύπου, ώστε να εξαφανίσουν τα παλιά τζάκια. Όμως και αυτοί κινδυνεύουν να πέσουν στην ίδια παγίδα με τον Ψυχάρη και δεν πρόκειται να μακροημερεύσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να δεχτεί παρά μόνο αναλώσιμους ή πολύ… ισχυρότερους από αυτόν (όπως κάποιους εφοπλιστές). Εν τέλει, όπως υπογράμμισε ο ευρωβουλευτής του… ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Χρυσόγονος, προτιμούν τους μαφιόζους, και τον «Εσκομπάρ», διότι αυτοί έχουν κάτι πολύ κοινό με την κυβέρνηση, είναι τυχοδιώκτες εύκολα αναλώσιμοι και δεν εκπροσωπούν τα παλαιά τζάκια.

Τουλάχιστον η «Καθημερινή» και ο Σκάι, παρά τις ξυδακικές και άλλες προσαρμογές τους στη συριζαίικη σαγήνη, δεν διευκόλυναν την άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία, παρέμειναν στον χώρο τους και απέρριψαν τις συνήθεις, άλλωστε, στον ΔΟΛ κυβιστήσεις. Γι’ αυτό και αποτελούν τον δεύτερο στόχο της κυβέρνησης μετά το Mega Channel.

Εν κατακλείδι, λοιπόν, οι προσδοκίες του Πρετεντέρη ή του Ψυχάρη πως θα επέμβουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να θέσουν φραγμό στο κυβερνητικό όργιο της αυθαιρεσίας και του ολοκληρωτισμού σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες, δεν επέπρωτο να επιβεβαιωθούν. Οι «θεσμοί» τους μισούν βαθύτατα, τους θεωρούν κομμάτι της «διεφθαρμένης ελληνικής ελίτ», την οποία θέλουν να εξοντώσουν, ώστε να κυβερνούν μέσω ανοικτών εντολοδόχων. Η εποχή των «συμβιβασμών» με τις ελληνικές ελίτ ανήκει στο παρελθόν, σήμερα απαιτούν απόλυτη υπακοή, και ποιοι είναι πιστότεροι από τους τυχάρπαστους και τους «αποστάτες»; Προτιμούν λοιπόν και αυτοί τον «Πάμπλο Εσκομπάρ» διότι, όταν δεν θα τον χρειάζονται πλέον, θα μπορούν να τον εξαφανίσουν. Πιθανώς, λοιπόν, όταν αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ περάσει στα αζήτητα, ίσως να ξαναθυμηθούν τη δημοκρατική δεοντολογία, αλλά ο κυρ-Σταύρος θα είναι ήδη παρελθόν.

Sunday, August 28, 2016

Eίσαι Eυρωπαίος όταν κομίζεις διαφορά

Του Χρήστου Γιανναρά

Ε​​φτά χρόνια τώρα, το πολίτευμα στη χώρα μας είναι παντομίμα δημοκρατίας: Γίνονται εκλογές, αλλά ο Eλληνας ψηφοφόρος δεν έχει καμιά πολιτική επιλογή. Tου επιβάλλεται να περιοριστεί σε διαχειριστικές προτιμήσεις.

H πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, την καθορίζουν τα ψηφισμένα από τη Bουλή «μνημόνια». Tο περυσινό δημοψήφισμα (καλοκαίρι 2015), εξαιρετικά «θολό» πολιτικά, έδειξε ωστόσο ότι η πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, δεν μπορεί να την αλλάξει ούτε μια πλειοψηφία 62% των ψηφοφόρων. H χώρα έχει χρεοκοπήσει, δεν γίνεται να διαθέτει την πολυτέλεια πολιτικών επιλογών. Πρέπει να αρκεστεί στην παντομίμα. Σε προτιμήσεις διαχείρισης.

Yπάρχουν δύο κόμματα στο ελλαδικό κοινοβούλιο που εκπροσωπούν εναλλακτική πολιτική πρόταση: το KKE και η «Xρυσή Aυγή». H πρότασή τους είναι κοινή: να κηρύξουμε την άρνηση υποταγής μας στη «μνημονιακή» επιτρόπευση, αδυναμία αποπληρωμής των χρεών μας, επομένως αποχώρηση από τη «ζώνη» του ευρώ, ίσως και από την E.E.

Tο KKE μοιάζει να πιστεύει, χωρίς να το λέει απερίφραστα, ότι θα μπορούσαμε να στήσουμε μόνοι μας έναν μικρό «σοσιαλιστικό παράδεισο» – οι προδιαγραφές (τα μοντέλα) είναι δεδομένες, μετρημένες: ή μαρξιστικού-λενινιστικού τύπου ή βορειο-κορεατικού ή Kούβας ή των Eρυθρών Xμερ ή κάποιος συνδυασμός των παραπάνω. H «Xρυσή Aυγή» μάλλον δεν έχει προσδιορίσει σε τι ακριβώς αποβλέπει, λογικά υποθέτει κανείς κάποιο πολίτευμα που θα απομιμείται τις ισλαμικές «δημοκρατίες».

Tα δύο αυτά κόμματα είναι τα μόνα στο ελλαδικό κοινοβούλιο που διασώζουν πολιτική διαφορά. Oλα τα άλλα είναι δεσμευμένα με την υπογραφή τους (ψήφο τους) στους όρους των «μνημονίων», δεν μπορούν να επαγγελθούν εθνική ανεξαρτησία που τα ίδια τη θυσίασαν στον βωμό του εξωφρενικού δανεισμού. Παλεύουν, με μικρονοϊκά τεχνάσματα και απόμωρες ρητορείες, να δώσουν την εντύπωση ότι μπορούν να έχουν διαφορές στη διαχείριση της επιβεβλημένης και επιτροπευόμενης μνημονιακής πολιτικής. Aλλά τους ξέρουμε πια, εφτά χρόνια τώρα έχουμε μετρήσει το ανάστημά τους στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Eίναι οριστικά παγιδευμένοι στη διαχείριση της παρακμής, δεν έχουν άλλον ορίζοντα.

Δεν είναι η μνημονιακή επιτρόπευση που αποκλείει την άσκηση πολιτικής, είναι τα ελλαδικά κόμματα που έχουν παραιτηθεί από την πολιτική και ασκούν μόνο διαχείριση της επιτρόπευσης. Kάποιες από τις απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν με την πολιτική τόλμη μεταρρυθμιστικών τομών, όχι με αποσπασματικά διαχειριστικά μέτρα. Θυμηθείτε ότι κάθε τόσο βγαίνει δημόσια ο Στέφανος Mάνος και υποδείχνει, για συγκεκριμένη απαίτηση των δανειστών, μια αμιγώς πολιτική αντιμετώπιση. Mοιάζει ο μόνος πολιτικός στην Eλλάδα που «γεννάει» πολιτική. Γι’ αυτό και το κομματικό μας σύστημα (και τα ποιμνιοστάσια των ψηφοφόρων) τον έχουν εξεμέσει, τους χαλάει τη μαγιονέζα.

Oταν λέμε ότι τα κόμματα της Bουλής σήμερα εμμένουν στη διαχείριση και αγνοούν την πολιτική, δεν εννοούμε ότι διαχειρίζονται προβλήματα ή, έστω, εντολές επιτρόπων (E.E. - δανειστών), όχι. Tα κόμματα, που οι επαγγελματίες διαφημιστές της κάθε φενάκης τα λανσάρουν με τον ευφημισμό: «του ευρωπαϊκού τόξου», επιμένουν στη διαχείριση του πελατειακού κράτους – μόνο αυτό ξέρουν, άλλη διαχείριση δεν γνωρίζουν.

Δεν είναι ο τόπος εδώ για να πιστοποιήσουμε, αν το παρακμιακό φαινόμενο του πελατειακού κράτους απαντάται και σε άλλες κοινωνίες της E.E. ή όχι. Aυτό που οφείλουμε οι Eλληνες να διερωτηθούμε είναι, αν μπορεί να συμβιβαστεί η διατήρηση-συντήρηση του εν Eλλάδι πελατειακού κράτους με τη μετοχή μας στην E.E. Eνα από τα μεγαλύτερα πολιτικά εγκλήματα που έγιναν στην Eλλάδα, τα τελευταία τριάντα πέντε (ακριβώς) χρόνια, είναι ότι η ένταξή μας στην E.E. υποτάχθηκε ολοκληρωτικά στη συντήρηση και εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους. (H καραμανλική αφέλεια ότι η προσχώρησή μας θα εξασφάλιζε και το απαραβίαστο των συνόρων μας, κατέρρευσε παταγωδώς τη «νύχτα των Yμίων», 28.1.1996).

Oργίασαν τα κόμματα (του «ευρωπαϊκού, τάχα μας, τόξου») να εξαγοράζουν ψηφοφόρους με «πακέτα» ευρωπαϊκά, «προγράμματα», «επιδοτήσεις» – πακτωλούς χρημάτων που πήγαν όλα σε κατανάλωση και σε καταθέσεις στο εξωτερικό. Στη συνείδηση των Eλλήνων το γεγονός της μετοχής μας στην E.E. περιορίστηκε, αποκλειστικά και αυτονόητα, σε μόνη την είσπραξη ωφελημάτων, ούτε κατά διάνοιαν σε ευθύνη προσφοράς, ανάληψη δημιουργικών ευθυνών για πανευρωπαϊκά προβλήματα, για μετοχή στον σχεδιασμό του μέλλοντος της Eυρώπης. Δεν υπήρξε ούτε αναζητήθηκε η κατάρτιση και καλλιέργεια (η ανθρώπινη ποιότητα) για τέτοιους προβληματισμούς, κυριάρχησε μόνο η λιγούρα του υπανάπτυκτου, η ξιπασιά του μειονεκτικού και μύωπα.

Για να είχε υπάρξει επίγνωση ιστορικής ευκαιρίας, αίσθηση δημιουργικής ευθύνης που να συνοδεύει την ένταξή μας στην E.E., θα έπρεπε να διαθέτουμε ένα μελετημένο και σοβαρό κόμμα «ελληνοκεντρικού εκσυγχρονισμού» – στους αντίποδες βέβαια των εθνικιστικών γελοιοτήτων Kαρατζαφέρη, Kαμμένου, Σαμαρά - Mπαλτάκου. Mόνο πολιτικοί με σοβαρή κατάρτιση - καλλιέργεια - γνώση των διαφορών της ελληνικής από τη μετα-ρωμαϊκή παράδοση - εμπειρία - νοοτροπία (στη γλώσσα, στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην Tέχνη) θα μπορούσαν να συνεργαστούν συμβάλλοντας γόνιμα στην αναμέτρηση με τα προβλήματα και τις προοπτικές της E.E. Ξιπασμένοι θιασώτες των ιστορικο-υλιστικών γεννημάτων της ευρωπαϊκής Nεωτερικότητας, εθισμένοι μόνο να πιθηκίζουν, σαν μειονεκτικοί επαρχιώτες, δεν είναι δυνατό να κομίσουν συνειδητή πολιτική διαφορά στο ευρωπαϊκό πεδίο.

H μετοχή μιας χώρας σε εταιρισμό εθνών σημαίνει ενεργό δυναμική συνδιαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι. Oταν μετέχεις μόνο σαν παράσιτο ζητιανεύοντας δεκανίκια για το καρκίνωμα του πελατειακού κράτους, η ίδια η ιστορική δυναμική σε πετάει στο περιθώριο. Tο ίδιο και όταν κομίζεις σαν πολιτική διαφορά τα όσα έχει εμέσει η ευρωπαϊκή ιστορία (κομμουνισμό και πάλι ή φασισμό). Eμείς επιμένουμε, τριάντα πέντε χρόνια, να μετέχουμε στην E.E. κομίζοντας σαν «ευρωπαϊκό τόξο» την ντροπή και την καφρίλα του πελατειακού κράτους και σαν «διαφορά» το KKE και τη «Xρυσή Aυγή».

Σκέψου με σοβαρότητα και νηφαλιότητα, φίλε αναγνώστη, ποια θα μπορούσε να είναι, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η προσφορά ενός κόμματος «ελληνοκεντρικού εκσυγχρονισμού». Σκέψου παραδειγματικά, την προσφορά σε ένα και μόνο από τα πολλά, κοινά για όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες πρόβλημα. Λ.χ. στο οξύτατο και εφιαλτικό πανευρωπαϊκό πρόβλημα: πώς να διασωθεί η πολιτική (η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η κοινωνία των σχέσεων) από τις ολοκληρωτικές αξιώσεις της οικονομίας – είναι σκοταδισμός και απανθρωπία να μονοπωλεί η οικονομία το πολιτικό πεδίο παραχωρώντας στις κυβερνήσεις και στα κοινοβούλια δευτερεύοντες ρόλους διαχειριστικούς.

Για να γεννηθεί κόμμα «ελληνοκεντρικού εκσυγχρονισμού» χρειαζόμαστε πρόταση για άλλα σχολειά, άλλα πανεπιστήμια, άλλον συνδικαλισμό, άλλη δημοσιοϋπαλληλία. Mιαν ελληνικότητα στους αντίποδες Kαρατζαφέρη, Kαμμένου, Mπαλτάκου - Σαμαρά.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Thursday, August 4, 2016

Η Χριστιανική Δημοκρατία για τα γεγονότα της διαμαρτυρίας των αντιεξουσιαστών στην Μητρόπολη

Την Κυριακή 31/07 και κατά την διάρκεια της τέλεσης της Θείας Λειτουργίας στον Μητροπολιτικό Ναό του συμπολιούχου της Θεσσαλονίκης αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, 26 πρόσωπα του λεγόμενου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου εισήλθαν στον Ναό με σκοπούς διαμαρτυρίας και διανομής έντυπου υλικού.

Ενώ είχαν ήδη απομακρυνθεί στο προαύλιο του ναού από τους ιερείς και μέρος του εκκλησιάσματος, συνελήφθησαν και προσήχθησαν στην Αστυνομία. Το Δικαστήριο αργότερα έκρινε ότι ήταν αθώοι για το αδίκημα της «υβριστικής συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια θρησκευτικής λατρείας». Η διαμαρτυρία των νέων αυτών αφορούσε την κατεδάφιση του εγκαταλελειμμένου ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» που ανήκε στην Διοικούσα Εκκλησία, μετά από αστυνομική επιχείρηση, στο οποίο οι ίδιοι περιέθαλπαν ενδεείς πρόσφυγες.

Καταδικάζουμε τη διακοπή της Θείας Λειτουργίας και την παρακώλυση της εκκλησιαστικής σύναξης που συντελέσθηκε, όπως και κάθε μορφής παρακώλυση τέλεσης της λατρείας οποιασδήποτε θρησκείας, ως παράβαση θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Όσον αφορά το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας, δεν μπορεί κανείς a priori να καταδικάσει ή να επιδοκιμάσει κάθε κατάληψη δημόσιου ή συλλογικής ιδιοκτησίας χώρου. Η λυδία λίθος στην κάθε περίπτωση είναι η προώθηση ή μη των δικαίων του κοινωνικού συνόλου και ειδικά των αδυνάτων και των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα(1891-1945), της οποίας η μνήμη πρόσφατα τιμήθηκε στις 20 Ιουλίου: Το 1934, η ίδια, μάλιστα με την ολοπρόθυμη ευλογία του Μητροπολίτη του Παρισιού Ευλογίου, είχε εγκαταστήσει μια μικρή κοινότητα σε ένα εγκαταλελειμμένο τριώροφο σπίτι στην οδό ντε Λουρμέλ 77 του Παρισιού, όπου στέγαζε μετανάστες, ιδιαίτερα Ρώσους, αστέγους, ενδεείς, πρώην τρόφιμους ψυχιατρικών ασύλων, στα πλαίσια του «κοινωνικού μοναχισμού» και της «αντισυμβατικής αγιότητας» για την οποία ειδικά διακρίθηκε.

Κατά συνέπεια, στο βαθμό που τίθενται ζητήματα σημαντικά που αφορούν τους «ελαχίστους αδελφούς» του Χριστού, είναι ευνόητο, ότι πρώτοι οι συνειδητοί Χριστιανοί θα έπρεπε, να εκδηλώνουν γνήσιο και θερμότατο ενδιαφέρον.

Η κατάληξη του ζητήματος αυτού σε δικαστική μάχη μεταξύ των λαϊκών ή κληρικών, μελών της Εκκλησίας, που προέβησαν στην καταγγελία, και προσώπων ορισμένου ιδεολογικού χώρου, στο βαθμό που αυτά όντως αφιερώνουν τον χρόνο τους στην υπηρεσία εκείνων που η Πατερική Γραμματεία εύγλωττα ονόμασε «θυρωρούς της Βασιλείας του Θεού»(Ευάγριος Ποντικός), είναι λυπηρή και κραυγαλέα για την σύγχυση που διακατέχει τον σύγχρονο κόσμο, όσο και την «στρατευομένη Εκκλησία» και τις προτεραιότητές της.

Wednesday, August 3, 2016

Οἱ ἀνάξιοι κληρικοὶ βλάπτουν τὴν Ἐκκλησία

Του Φώτη Κόντογλου

Δυστυχῶς ὅπου σταθῆ κανεὶς ἀκούει ἐπικρίσεις καὶ παράπονα γιὰ τοὺς κληρικούς μας γιὰ τὴν ἀδράνεια τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτὸ στενοχωρεῖ καὶ θλίβει κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ καὶ πολὺ περισσότερο ἐκείνους ποὺ ἔχουν πιὸ στενοὺς πνευματικοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν Ἐκκλησία.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐξ αἰτίας κάποιων ἀναξίων κληρικῶν γενικεύεται ἡ δυσφήμιση τῆς Ἐκκλησίας καὶ πὼς ἐξογκώνονται τὰ παραστρατήματα τῶν ἱερωμένων, κι᾿ αὐτὸ εἶναι φυσικό, ἐπειδὴ ὁ λαὸς ἔχει τὴν ἀπαίτηση οἱ κληρικοὶ νὰ εἶναι χωρὶς κηλίδα, ἀλλοιῶς δὲν τοὺς ἀναγνωρίζει γιὰ πνευματικοὺς ὁδηγούς του. Οἱ πολλοὶ δὲν εἶναι σὲ θέσι νὰ ξεχωρίσουν τὸ πρόσωπο ἀπὸ τὸ πνευματικὸ λειτούργημα ποὺ κάνει καὶ ἐπηρεάζονται τόσο πολὺ ἀπὸ κάποιο σκάνδαλο ποὺ φημολογεῖται γιὰ ἕναν ἱερωμένο, ὥστε γίνονται ἄπιστοι, δὲν πατοῦν πιὰ σὲ ἐκκλησία καὶ εἶναι πολὺ δύσκολο ἕναν τέτοιο ἀγανακτισμένο ἀποστάτη νὰ τὸν συμφιλιώσῃ κανεὶς μὲ τὴν Ἐκκλησία. Μήτε ἕνας Χρυσόστομος μπορεῖ νὰ κάνει ἕνα τέτοιο κατόρθωμα. Ἀφήνω πὼς ὅποιος ἐπιχειρήσῃ νὰ μετατρέψῃ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀπέχθεια ποὺ πῆρε γιὰ τὴν θρησκεία, θὰ βρῇ τὸν μπελᾶ του καὶ μπορεῖ ν᾿ ἀκούσῃ ὅτι «κι᾿ αὐτὸς εἶναι ὑποκριτής, γιατὶ σκεπάζει τὶς ἀθλιότητες τῶν παπάδων». Οἱ τέτοιοι ἄνθρωποι, ἂν δὲν γίνουν ὁλότελα ἄθεοι, πηγαίνουν καὶ γίνονται χιλιαστὲς ἢ εὐαγγελιστὲς ἢ παπικοὶ ἢ προτεστάντες.

Τὰ σκάνδαλα τῶν ρασοφόρων μας εἶναι ἡ σπουδαιότερη αἰτία ποὺ πληθαίνουν οἱ αἱρετικοί, καὶ μάλιστα, αὐτοὶ οἱ νέοι προσύλητοι γίνονται φανατικώτατοι μέσα στὴν αἵρεση ποὺ προσχωροῦν, ἀηδιασμένοι ἀπὸ τοὺς ἀνάξιους ἱερωμένους μας. Γιὰ τοῦτο πρέπει νὰ τρέμουν οἱ κληρικοὶ μὴν τυχὸν ἀκουσθῇ τὸ παραμικρὸ σὲ βάρος τους, γιατὶ οἱ ψυχὲς ποὺ χάνονται θὰ ζητηθοῦν μιὰ μέρα ἀπ᾿ αὐτούς. Ὁ Χριστὸς εἶπε στοὺς μαθητές του ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου καὶ τὸ ἅλας τῆς Γῆς, καὶ ὅτι πρέπει νὰ λάμψει τὸ φῶς τοὺς ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ ἰδοῦνε τὰ καλὰ ἔργα τους καὶ δοξάσουν τὸν πατέρα τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Λοιπόν, κι᾿ ὅταν γίνεται τὸ ἀνάποδο, δηλαδὴ ὅταν οἱ ἄνθρωποι βλέπουν τὰ κακὰ ἔργα τους, ἀντὶ νὰ δοξάσουν τὸ Θεό, θὰ τὸν βλασφημήσουν. Καὶ αἰτία θὰ εἶναι ὄχι οἱ ἄθεοι, ὄχι οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι οἱ μαθητὲς καὶ ἀντιπρόσωποί του στὸν κόσμο, «οἱ κεχρισμένοι».

Πάντα, σὲ κάθε ἐποχή, ὑπῆρχαν οἱ ἀνάξιοι κληρικοί, κοντὰ στοὺς ἁγίους ρασοφόρους. Ἀλλὰ σήμερα τὸ πρᾶγμα ἐχειροτέρεψε κατὰ πολύ. Μία ἀπὸ τὶς πολλὲς αἰτίες αὐτῆς τῆς θλιβερῆς καταστάσεως εἶναι ὅτι γίνονται συχνὰ κληρικοὶ κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν κλίση στὴν θρησκεία καὶ ποὺ γι᾿ αὐτοὺς τὸ ρασοφορεῖν εἶναι ἕνα ἐπάγγελμα. Ὁ ἱερεὺς ὄχι μοναχὰ πρέπει νὰ ἔχει κλίση στὴν θρησκεία, ἀλλὰ νὰ φλέγεται ἀπὸ πίστη καὶ ἀγάπη πρὸς τὰ θεῖα, νὰ εἶναι «τῷ πνεύματι ζέων», ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Καὶ νὰ τελεῖ τὴν θείαν μυσταγωγία μὲ τέτοια κατάνυξη, ποὺ πολλὲς φορὲς νὰ δακρύζη μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα, ἰερουργώντας μὲ φόβο καὶ τρόμο. Ἐνῶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ρασοφόρους, ἀντὶ ἡ εὐσέβειά τους καὶ ἡ κατάνυξή τους νὰ συνεπάρη τοὺς ἐκκλησιαζομένους, τοὺς παγώνει ἡ ἀτονία, ἡ ἀδιαφορία καὶ ἡ ψυχρότητα μὲ τὴν ὁποία ἐκτελοῦν τὴν ἱεροτελεστίες. Σ᾿ αὐτὸ συνεργεῖ καὶ ἡ ἄθλια θυμελικὴ μουσικὴ ποὺ ἀκούεται σὲ πολλοὺς ναοὺς ἀντὶ γιὰ ψαλμωδίες...

Ἐπειδὴ λοιπὸν λείψανε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας ἱερωμένοι ποὺ ἔχουν φωτιὰ μέσα τους, ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ βραδυπορῆ, ἀσυγκίνητη κι᾿ ἀδιάφορη γιὰ ὅσα θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐνδιαφέρουν ζωηρά, ἀδιάφορη γιὰ ὅτι τὸ ποίμνιό της σκανδαλίζεται καὶ δοκιμάζεται σκληρὰ ἡ πίστη του ἀπὸ τὰ καμώματα μερικῶν ἱερωμένων, ἀδιάφορων γιὰ τὴν παραμόρφωση τῆς ἱερᾶς παραδόσεως, ἀδιάφορη γιὰ τὰ τέκνα της ποὺ τὴν ἀρνιοῦνται, γιὰ νὰ πυκνώσουν τὶς τάξεις τῶν διαφόρων αἱρετικῶν, μὲ κίνδυνο αὐτὴ ἡ αἱμοραγία της νὰ καταντήση θανάσιμη γι᾿ αὐτήν.

Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μποροῦσε νὰ διορθωθῆ τούτη ἡ πολὺ θλιβερὴ κατάστασις, φανερώνεται ἀπὸ τὰ παραπάνω συμπτώματα ὅτι εἶναι πολὺ ἁπλός, εἶναι ὅμως καὶ πολὺ δύσκολη ἡ θεραπεία της. Γιατὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει κανένα φάρμακο, οὔτε καμμιὰ μαγικὴ ράβδος, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἔχει ἔργο της τὴν καθοδήγηση καὶ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ θεραπεία βρίσκεται στὰ χέρια της, καὶ εἶναι ἡ κάθαρσή της ἀπὸ στοιχεῖα κακὰ γιὰ τὴν ὕψιστη ἀποστολή της. Ὅταν γίνῃ, ἀκόμα καὶ σχετικά, μιὰ τέτοια κάθαρση, θὰ μπορέσουν νὰ καταταχθοῦν στὴν ὑπηρεσία της ἁγνοὶ καὶ ἄξιοι κληρικοί, μὲ βαθιὰ πίστη καὶ μὲ ἀνιδιοτέλεια, «τῷ πνεύματι ζέοντες», γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ εἶναι «ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματα τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων». Καὶ ὅταν γίνῃ αὐτὴ ἡ ἐπάνδρωση τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ στοιχεῖα σοβαρά, ἐκλεκτὰ καὶ ἀξιοσέβαστα, τότε τὸ ἱερὸ δέντρο τῆς Ἐκκλησίας θὰ παρουσιασθῆ, μέσα σὲ λίγα χρόνια, κατάφορτο ἀπὸ καρποὺς «ὡς κατάκαρπος ἐλαία» πρὸς χαρὰν τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων, καὶ πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Τότε θὰ λείψη αὐτὸ τὸ θανατερὸ μούδιασμα, ποὺ τὴν κατέχει σήμερα κι᾿ ἡ ἀπίστευτη ἀδιαφορία της γιὰ ὅσα τὴν ἀφοροῦν, ἀκόμα καὶ γιὰ ζητήματα ζωῆς καὶ θανάτου γι᾿ αὐτήν. Οἱ καλοὶ ἐκπρόσωποί της θὰ στέκονται ἀνύστακτοι φρουροί της, ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ τότε θὰ λάμψη τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μέχρι περάτων τῆς Οἰκουμένης, μέσα στὸ σκοτάδι ποὺ πλακώνει σήμερα τὸν κόσμο. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς Εὐπρόσδεκτος» γιὰ νὰ γίνῃ αὐτό.

Ἀλλὰ «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν». Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἔχει ὑπηρέτες ποὺ νὰ εἶναι ἀφοσιωμένοι σ᾿ αὐτὴν καὶ ἕτοιμοι γιὰ θυσίες, κατὰ τὸ ματωμένο ὑπόδειγμα τοῦ σταυρωμένου ἀρχηγοῦ της.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ὑπηρετεῖται καὶ νὰ φυλάγεται ἀπὸ ψυχὲς ἡρωϊκὲς ποὺ νὰ εἶναι ἕτοιμες ὄχι μόνον γιὰ θυσίες ὑλικὲς καὶ σωματικές, ἀλλὰ καὶ γιὰ πνευματικές, ποὺ εἶναι ἴσως πιὸ δύσκολες. Τέτοιες θυσίες εἶναι τὸ νὰ ταπεινώνεται ὁ ἕνας μπροστὰ στὸν ἄλλον, τὸ νὰ μὴ λογαριάζει τὸ συμφέρον του, τὸ νὰ βάζη τὸ καλὸ καὶ τὴν προκοπὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπάνω ἀπὸ τὴ δική του, τὸ νὰ θυσιάζεται ὡς καλὸς ποιμὴν γιὰ τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ κ.τ.λ.

Ὅλα αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἔχει ἕνα ἱερωμένος, ἂν δὲν ἔχει πίστη φλογερὴ καὶ ἀτράνταχτη καὶ θερμουργὸ κι ἂν δὲν πιστεύη ὅτι «οὐκ ἔχει μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλουσαν ἐπιζητεῖ».

Μιὰ Ὀρθόδοξη Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, ποὺ θὰ ἔχει τέτοιους ἄγρυπνους καὶ ἀδέκαστους φρουρούς, θὰ εἶναι ἡ κιβωτὸς τῆς Ἀλήθειας, ποὺ θὰ πλέη ἀπάνω στὰ θολὰ κι᾿ ἀφρισμένα νερὰ τοῦ παγκόσμιου Ὠκεανοῦ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπωλείας.

Πόσο πάσχουμε, πόση θλίψη νοιώθουμε, κάθε φορὰ ποὺ θὰ παρουσιασθῆ κανένα σκάνδαλο σὲ βάρος κάποιου κληρικοῦ! Ἂν ἤτανε τρόπος νὰ πέφτουν σὲ μᾶς οἱ κατηγόριες, ἀντὶ σ᾿ ἐκείνους, σ᾿ ἐμᾶς ποὺ οἱ πράξεις μας δὲν ἀντανακλοῦν τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ εὐλαβὴς Λαός μας δὲν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ἀκούη βαθυστόχαστες θεολογίες μὲ πανεπιστήμια καὶ μὲ διπλώματα, οὔτε παγκόσμια συμβούλια καὶ «διαλόγους». Ὁ πόθος του εἶναι νὰ ἀκούσῃ ὅτι ὑπάρχει κάποιος ρασοφόρος, ἱερεὺς ἢ καλόγερος, ποὺ ἔχει καθαρὴ ζωή, ἂς εἶναι καὶ ἀγράμματος. Τόση εἶναι ἡ δίψα του γιὰ ἁγιότητα, ποὺ φτάνει νὰ εἶναι ἕνας ἱερωμένος μονάχα ἐνάρετος, καὶ τὸν λένε ἅγιον.

Πιστεύουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ὁ φύλακας τῆς Ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, ὁ μόνος φύλακας. Ἂν φανοῦμε ἀνάξιοι νὰ ἔχουμε αὐτὸν τὸν θησαυρό, θὰ χάσουμε, θὰ τὸν πάρη ὁ Κύριος ἀπὸ τὰ χέρια μας, ὅπως ἀπέτρεψε τὸ πρόσωπό του, τὸν παλαιὸ καιρό, ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους.

Καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας κατέχει τὴν ἀλήθεια αὐτή, τὸ φανερώνουν, χωρὶς νὰ θέλουν, ἀκόμα καὶ οἱ παπικοί, ποὺ κατὰ τὰ τελευταία χρόνια ἐκδηλώνουν τὸ θαυμασμό τους γιὰ τὰ πατερικά μας κείμενα, γιὰ τὴν ὑμνολογία μας καὶ γιὰ τὴν ὑμνογραφία μας, καὶ γενικὰ γιὰ τὴν λατρεία μας. Αὐτὸ εἶναι σὰν νὰ ὁμολογοῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι «ἡ Μία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» κι ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε παραπάνω, εἶναι ἡ ἔκφρασις τῆς πνευματικῆς οὐσίας της, ὅτι εἶναι τὸ καθρέφτισμά της στὸν αἰσθητὸ κόσμο. Καὶ δὲν μπορεῖ τὸ καθρέφτισμά της παρὰ νὰ ἔχη ἀνταπόκριση μὲ ἐκεῖνο ποὺ καθρεφτίζεται καὶ μάλιστα νὰ εἶναι μιὰ ἀδύνατη σκιά του.

Ἂς παρακαλοῦμε, λοιπόν, νύχτα-μέρα, καὶ μὲ δάκρυα τὸν Κύριο νὰ μὴ μᾶς στερήσῃ ἀπὸ τὸ ἀθάνατο αὐτὸ στεφάνι ποὺ ἔβαλε ἀπάνω στὸ κεφάλι μας, καὶ ποὺ τὰ ἄφθορα ἄνθη του ποτισθήκανε ἀπὸ τὸ ἅγιον αἷμα μυριάδων μαρτύρων, ἀπὸ καταβολῆς Χριστιανισμοῦ. Κι᾿ ἂς κράξουμε μὲ κλαυθμό: «Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τοῦ λαοῦ σου, ὅτι θλίβεται. Ταχὺ ἐπάκουσον αὐτοῦ, πρόσχες τῇ Ἐκκλησίᾳ Σου καὶ λύτρωσον αὐτῇ».

Wednesday, June 29, 2016

Karl Barth: Η Προς Ρωμαίους επιστολή

"ΑΝ ΕΧΩ ΕΝΑ «ΣΥΣΤΗΜΑ», τότε αυτό συνίσταται στο ότι διατηρώ κατά το δυνατόν επίμονα προ οφθαλμών αυτό που ο Κίρκεγκωρ αποκάλεσε «άπειρη ποιοτική διαφορά» χρόνου και αιωνιότητας, με τη θετική και την αρνητική της σημασία. «Ο Θεός βρίσκεται στον ουρανό και εσύ στη γη». Η σχέση αυτού του Θεού προς αυτόν τον άνθρωπο, η σχέση αυτού του ανθρώπου προς αυτόν τον Θεό είναι για μένα το θέμα της Βίβλου και η σύνοψη της φιλοσοφίας εν ταυτώ. Στο σταυροδρόμι αυτό η Βίβλος βλέπει τον Ιησού Χριστό.

Προσεγγίζοντας τώρα ένα κείμενο όπως η Προς Ρωμαίους επιστολή, ασχολούμαι με αυτό υπό την προσωρινή προϋπόθεση ότι η εξίσου λιτή όσο και απροσμέτρητη σημασία αυτής της σχέσης θα πρέπει να ήταν για τον Παύλο, καθώς οικοδομούσε τις έννοιές του, προ οφθαλμών, και μάλιστα με την ίδια τουλάχιστον οξύτητα που παρουσιάζεται και μπροστά μου, καθώς τώρα καταπιάνομαι με τον προσεκτικό αναστοχασμό πάνω στις έννοιές του.

Το να προϋποθέτω προσωρινά ότι ο Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή μίλησε όντως για τον Ιησού Χριστό και όχι για κάτι άλλο είναι κατ’ αρχήν μια παραδοχή τόσο καλή ή τόσο κακή όσο οποιαδήποτε άλλη από τις προσωρινές παραδοχές των ιστορικών. Αν με ρωτούσε βέβαια κανείς για ποιο λόγο προσεγγίζω την Προς Ρωμαίους επιστολή με αυτήν ακριβώς την παραδοχή, θα απαντούσα αντερωτώντας: θα μπορούσε ένας σοβαρός άνθρωπος να προσεγγίσει ένα κείμενο που εκ των προτέρων δεν είναι ανάξιο κάθε σεβασμού με μια άλλη παραδοχή από το να δεχτεί ότι ο Θεός είναι Θεός; Και αν επέμενε κανείς να παραπονιέται για το πόση βία ασκώ στον Παύλο με αυτή την παραδοχή, τότε θα έπρεπε να διατυπώσω το αντίθετο παράπονο, ότι δηλαδή άσκηση βίας στον Παύλο είναι τούτο: όταν κανείς τον κάνει να μιλάει κατ’ επίφασιν για τον Ιησού Χριστό, αλλά στην πραγματικότητα τον παρουσιάζει να ομιλεί για ένα ανθρωποσοφικό χάος από απόλυτες σχετικότητες και σχετικές απολυτότητες. Για το χάος αυτό ο Παύλος σε όλες του τις Επιστολές επιφυλάσσει μόνο εκφράσεις βαθύτατης απέχθειας". KARL BARTH (από τον Πρόλογο της δεύτερης έκδοσης) 

Ο Καρλ Μπαρτ (1886-1968) είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος χριστιανός θεολόγος του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας από οικογένεια με παράδοση στα θεολογικά γράμματα και στην εκκλησιαστική δράση. Από το 1904 έως το 1908 σπούδασε ευαγγελική θεολογία στη Βέρνη, στο Βερολίνο, στην Τυβίγγη και στο Μαρβούργο. Επί μία δεκαετία (1911-1921) υπηρέτησε ως πάστορας στην ενορία του Σάφενβιλ. Το ποίμνιό του αποτελούνταν κυρίως από αγρότες και βιομηχανικούς εργάτες. Ανέπτυξε έντονη κηρυκτική και κοινωνικοπολιτική δραστηριότητα, αγωνιζόμενος υπέρ των δικαιωμάτων των εργατών.

Μολονότι ο Μπαρτ δεν είχε ακολουθήσει τυπική ακαδημαϊκή διαδρομή (διδακτορική διατριβή, υφηγεσία κ.λπ.), χάρη ακριβώς στη μεγάλη σημασία της Προς Ρωμαίους επιστολής τού προσφέρθηκε καθηγητική έδρα στο Πανεπιστήμιο της Γοττίγγης το 1921, όπου και δίδαξε έως το 1925. Ακολούθησαν καθηγεσίες στο Μύνστερ (1925-1930) και στη Βόννη (1930-1935).

Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία οδήγησε ευθύς εξαρχής τον Μπαρτ στην αντιστασιακή δράση. Η αντιναζιστική του στάση εκφράστηκε κυρίως μέσω της Ομολογούσας Εκκλησίας (Bekennende Kirche), της οποίας κατέστη θεολογικός μέντορας, και αποτυπώθηκε εύγλωττα στο ιστορικό κείμενό της, τη Θεολογική διακήρυξη του Μπάρμεν. Η άρνησή του να δώσει απροϋπόθετα όρκο πίστης στον Χίτλερ είχε ως συνέπεια την άσκηση πειθαρχικής δίωξης εναντίον του και, τελικά, την αναγκαστική συνταξιοδότησή του.

Σύντομα υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων να μετοικήσει στην ασφαλή γενέτειρά του Βασιλεία, όπου το 1935 εξελέγη καθηγητής του Πανεπιστημίου, και συνέχισε εκεί την αντιναζιστική του δραστηριότητα.

Μεταπολεμικά, έλαβε μέρος στην ιδρυτική συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Άμστερνταμ 1948) και συμμετείχε σε διάφορες οικουμενικές συναντήσεις. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ανέπτυξε πολύπτυχη αντιπολεμική δράση. Το κολοσσιαίο έργο του Εκκλησιαστική ∆ογματική (που αριθμεί περισσότερες από 9.000 σελίδες) έμεινε τελικά ανολοκλήρωτο. Η Προς Ρωμαίους επιστολή είναι το πρώτο έργο του Μπαρτ που μεταφράζεται στα ελληνικά, εκατό σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή του.

Εκδόσεις: Αρτος Ζωής