μεταναστες

μεταναστες

Sunday, September 17, 2017

Το τέλος της αρχής

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Οι προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του επόμενου ηγέτη της κεντροαριστεράς έχουν αναθερμάνει το ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν σε έναν χώρο που μέχρι πρόσφατα φαινόταν να είναι σε κώμα. Ιδίως όσων πολιτών – και είναι πολλοί – απορρίπτουν τη σημερινή κυβέρνηση για τη διαχειριστική μετριότητα και τη διχαστική ρητορική (και πρακτική) της, χωρίς να αναγνωρίζονται στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (η κυβέρνηση του οποίου, ας μην ξεχνάμε, χρεωκόπησε τη χώρα, επιδιδόμενη σε ένα όργιο σπατάλης που εκτόξευσε το έλλειμμα του προϋπολογισμού από 6,7% του ΑΕΠ το 2007 σε 15,1% το 2009). Ευλόγως λοιπόν η διαφαινόμενη δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς έχει αναπτερώσει τις ελπίδες όσων είχαν υποστηρίξει εγκαίρως την ενότητα και ανανέωση του χώρου (στόχος, θυμίζω, της «Πρωτοβουλίας των ‘58» το μακρινό 2013).

Ο «ενδιάμεσος χώρος» πλήρωσε τα σπασμένα της βαθιάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης της τελευταίας δεκαετίας. Εν μέρει δικαίως. Το ΠΑΣΟΚ – ιδίως της προ Σημίτη εποχής – συνέβαλε καθοριστικά στην εδραίωση της πεποίθησης ότι για να γίνει πλουσιότερος ένας λαός αρκεί να εκλέξει μια αρκούντως κιμπάρικη κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως του εάν η οικονομία της λειτουργεί, εάν οι επιχειρήσεις της παράγουν αγαθά και υπηρεσίες καλής ποιότητας σε συμφέρουσες τιμές, ώστε να θέλουν αρκετοί καταναλωτές (από την Ελλάδα και κυρίως το εξωτερικό) να τα αγοράσουν. Και ανεξαρτήτως του εάν τα σχολεία λειτουργούν, ή εάν τα πανεπιστήμια μορφώνουν ανθρώπους ικανούς να σταθούν στην σύγχρονη εποχή. Πρόκειται για ένα είδος μαζικής παράκρουσης, η οποία δύσκολα θα μπορούσε να επικρατήσει σε ένα έθνος λιγότερο πεισμένο για τη φυλετική ανωτερότητά του, πεδίο στο οποίο το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα διακρίθηκε ιδιαιτέρως.

Αλλά φυσικά δεν φταίει μόνο το ΠΑΣΟΚ. Εάν η κυβέρνηση ΓΑΠ μπορεί να κατηγορηθεί για τα αργά ανακλαστικά και τις σπασμωδικές αντιδράσεις της, η ευθύνη για τη χρεωκοπία βαραίνει την κυβέρνηση Καραμανλή. Κάθε άλλο παρά αθώα είναι και η αριστερά, παρότι δεν είχε κυβερνήσει (μέχρι το 2015): σε ολόκληρη τη μεταπολίτευση, κάθε χρόνο καταψήφιζε τελετουργικά τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης ως «αντιλαϊκό και αντιαναπτυξιακό», ζητώντας λιγότερους φόρους και περισσότερες δαπάνες (δηλ. ακόμη μεγαλύτερα ελλείμματα). Όσο για την «ευγενή μας τύφλωσι», αυτή απλώνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Κάποιοι αναγνώστες ίσως σκέφτονται: «Παλιά είναι αυτά. Τώρα τι κάνουμε.» Να με συμπαθάνε, μα κάνουν λάθος. Η περιθωριοποίηση της κεντροαριστεράς (σε όλες της τις εκδοχές) τα χρόνια της κρίσης βασίστηκε στην αποσιώπηση του τι πραγματικά συνέβη. Μια εναλλακτική πραγματικότητα εδραιώθηκε, όπου την κρίση την έφερε το Μνημόνιο και όχι το αντίθετο, και όπου για τα προβλήματά μας δεν φταίει ούτε ο Καραμανλής (ο οποίος παραμένει «κεφάλαιο για τη χώρα»), ούτε ο Χατζηγάκης με τις παράνομες αγροτικές αποζημιώσεις, ούτε ο Παυλόπουλος με τους αθρόους διορισμούς συμβασιούχων και τις αντισυνταγματικές μονιμοποιήσεις ημετέρων, αλλά ο Παπακωνσταντίνου και ο Γεωργίου. Όλα αυτά θέλουν να τα ξεχάσουμε τόσο οι ίδιοι ενδιαφερόμενοι (η καραμανλική δεξιά), όσο και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (που έριξαν την προηγούμενη κυβέρνηση για να κάνουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον υπουργό εσωτερικών του Καραμανλή). Κοινός στόχος τους: η κατασυκοφάντηση της κεντροαριστεράς ως εθνικού μειοδότη. Για αυτό πρέπει να τα θυμόμαστε.

«ΟΚ. Και τώρα τι κάνουμε;» Είναι προφανές τι πρέπει να κάνουμε όσοι από εμάς αναγνωριζόμαστε στον ενδιάμεσο χώρο: ό,τι περνά από το χέρι του καθενός ώστε να γίνει η εκλογή του Νοεμβρίου απαρχή για την ανάκαμψή του. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει κυρίως δύο πράγματα: υψηλού επιπέδου επιχειρηματολογία εκ μέρους των υποψηφίων, και στη συνέχεια μαζική συμμετοχή στις κάλπες εκ μέρους των πολιτών.

Το πώς θα επιχειρήσουν να ανακόψουν την ανάκαμψη του ενδιάμεσου χώρου οι αντίπαλοί του, φαίνεται ήδη: διαβάλλοντας την κεντροαριστερά ως «δεκανίκι της ΝΔ». Αμφίβολο εάν θα τα καταφέρουν. Όχι μόνο επειδή δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι υπερ-συντηρητικοί ακραίοι εθνικιστές των ΑΝΕΛ (με τον πρόεδρό τους και τον πρωθυπουργό να συνδέονται με φανερή «χημεία»), κόντρα σε ό,τι θα υπαγόρευε η λογική της πολιτικής γεωγραφίας που τώρα επικαλούνται. Αλλά επειδή τα πολιτικά κόμματα έχουν το δικαίωμα να πορεύονται με αυτονομία, προτάσσοντας κάθε φορά τη μια ή την άλλη προτεραιότητα, κρίνοντας εάν προέχει η κανονικότητα της πολιτικής γεωγραφίας ή αντίθετα κάποιος εθνικός στόχος (π.χ. η υπεράσπιση του κράτους δικαίου). Αυτό εξ άλλου δεν έκανε ο ενιαίος Συνασπισμός, με το ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη μέσα, επιλέγοντας το 1989 να οδηγήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο συμμαχώντας με τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;

Ο εθνικός στόχος σήμερα είναι η επαναφορά της χώρας στην ομαλότητα: επιστροφή στην Ευρώπη, υπεράσπιση του κράτους δικαίου, αποκατάσταση της σταθερότητας (χωρίς την οποία δεν μπορεί να βγει η οικονομία από την κρίση), απομόνωση των θιασωτών της «ανελεύθερης δημοκρατίας» τύπου Ουγγαρίας ή Βενεζουέλας (κάποιοι εκ των οποίων κατέχουν υψηλά κυβερνητικά πόστα). Με το βλέμμα στο στόχο αυτό θα πολιτευθεί ο ηγέτης της κεντροαριστεράς που θα αναδειχθεί από τις προκριματικές εκλογές του Νοεμβρίου. Γνωρίζοντας ότι η επίτευξή του προϋποθέτει τη στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και την αποφασιστική απόρριψη της εναλλακτικής πραγματικότητας που τον έφερε στην εξουσία. Το ότι η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης προϋπόθεση για την ανάκαμψη της κεντροαριστεράς θα διευκολύνει τις επιλογές του, αφού ευθυγραμμίζει το στενό συμφέρον της παράταξης με το ευρύτερο συμφέρον του τόπου.

Είδα πρόσφατα την «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν, οπότε ας μου συγχωρέσουν οι αναγνώστες την κάπως βαρύγδουπη κατάληξη. Αλλά σκέφτομαι ότι με λίγη τύχη, στη φάση στην οποία θα βρισκόμαστε μετά τον Νοέμβριο θα ταιριάζουν τα λόγια του Γουίνστον Τσώρτσιλ μετά τη μάχη του Ελ Αλαμέιν. Δεν θα είναι το τέλος της ελληνικής κρίσης. Δεν θα είναι καν η αρχή του τέλους. Αλλά θα είναι, ίσως, το τέλος της αρχής.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Monday, August 28, 2017

Ανιστόρητοι και φανατικοί οι αντικομμουνιστές

Σοσιαλισμός ναι, Κατοχή όχι!, αφίσα που κυκλοφόρησε στην Πράγα
μετά την εισβολή των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας
Του Σταύρου Κοντονή

Το πρόσφατο συνέδριο στην Εσθονία ανέδειξε τελικά την περιθωριοποίηση εκείνων των δυνάμεων, τόσο στην Ελλάδα, όσο κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οι οποίες επιθυμούν να ανοίξουν με ρεβανσιστική διάθεση έναν νέο κύκλο αντικομμουνιστικών και αντιμαρξιστικών ιδεολογικών αφηγήσεων. Και αυτό προκύπτει ευθέως, όχι μόνο από τη μειωμένη συμμετοχή υπουργών της Ε.Ε., αλλά κυρίως από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν ακόμη και στο εσωτερικό της φιλοξενούσας χώρας.

Νεοσυντηρητικές, κεντροδεξιές αλλά και ακροδεξιές δυνάμεις επιδιώκουν να ταυτίσουν τον ναζισμό/φασισμό με την κομμουνιστική ιδεολογία και τα χειραφετητικά κινήματα της Αριστεράς σε όλο τον 20ό αιώνα, τον αγώνα των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων του λαού για δημοκρατία, κοινωνική αναδιανομή και για έναν σοσιαλισμό ελεύθερο και δημοκρατικό. Προσπαθούν να προκαλέσουν ιστορική απελπισία και αίσθημα ματαιότητας, να ταυτίσουν την πάλη για την πρόοδο της ανθρωπότητας και την κοινωνική δικαιοσύνη κατά του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος με τα μοναδικά στην Ιστορία εγκλήματα των ναζί σε βάρος των Εβραίων, των κομμουνιστών, των δημοκρατών, σε βάρος λαών ολόκληρων με γενοκτονικό τρόπο.

Είναι ενδιαφέρον ότι αυτός ο ιστορικός αναθεωρητισμός, ο οποίος δίνει πανευρωπαϊκά ένα σωρό ελαφρυντικά στους δωσίλογους και τους συνεργάτες των ναζί, εκφέρεται ειδικά στην Ελλάδα από τη Νέα Δημοκρατία και άλλα συντηρητικά και νεοφιλελεύθερα κόμματα, όπως και από επιφανή στελέχη της εγχώριας Σοσιαλδημοκρατίας. Σε μια χώρα δηλαδή όπου το αυταρχικό μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς και η συνέχειά του, η επτάχρονη δικτατορία, δεν στήθηκαν από τους «οπαδούς του κομμουνισμού», αλλά αντίθετα από τους οπαδούς του πιο ξέφρενου ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού, που ακριβώς επικαλούνταν τον νεφελώδη «κομμουνιστικό κίνδυνο» για να οργανώσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες, αναμορφωτήρια, συνεχές κυνηγητό στην Αριστερά, ξερονήσια και καθεστώς διαρκών αποκλεισμών και διακρίσεων.

Η Ελλάδα μετά τον πόλεμο γνώρισε έναν αντικομμουνιστικό ανάπηρο κοινοβουλευτισμό και μια στυγνή αντικομμουνιστική δικτατορία. Αυτά τα θυμάται, άραγε, η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και των άλλων συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων κομμάτων; Ή μήπως έχουν γυρίσει σε έναν αντικομμουνισμό, τον οποίο ακόμη και οι πρώην ηγέτες της Ν.Δ. είχαν εξοβελίσει από τον πολιτικό λόγο της συντηρητικής παράταξης μετά το 1974;

Οι σημαιοφόροι ενός όψιμου αντικομμουνισμού δείχνουν υποκριτικά να αγνοούν το γνωστό τοις πάσι, ότι ο χώρος της κομμουνιστικής και ευρύτερης μαρξιστικής Αριστεράς ποτέ, εδώ και δεκαετίες τουλάχιστον, δεν μονοπωλήθηκε από φιλοσταλινικές πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις. Αντίθετα, υπήρξαν και υπάρχουν και άλλες παραδόσεις και ρεύματα, όπως το ευρωκομμουνιστικό, το διεθνιστικό κομμουνιστικό, τάσεις αριστερές και ριζοσπαστικές στο παγκόσμιο σοσιαλιστικό ρεύμα.

Το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ήδη από τη δεκαετία του 1950 είχε σταματήσει να είναι σταλινικό και πάντοτε ασκούσε κριτική στα καθεστώτα του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού». Το ίδιο συνέβη στην Ελλάδα από το 1968 με τη δημιουργία του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Θα πρέπει λοιπόν να γνωρίζουν οι φίλοι μας στην Ανατολική Ευρώπη, και αν το γνωρίζουν καλό είναι να μην το αποσιωπούν, ότι στη Δυτική Ευρώπη τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου τα κόμματα της ανανεωτικής κομμουνιστικής Αριστεράς άσκησαν αταλάντευτη κριτική στο ΚΚΣΕ για τις φρικαλεότητες που γεννούσε το αυταρχικό και αντιδημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης που λειτούργησε στη Σοβιετική Ενωση.

Ηταν τα ΚΚ της Δύσης αυτά που με λαϊκές κινητοποιήσεις και ψηφίσματα διαμαρτύρονταν για τις σοβιετικές επεμβάσεις στην Τσεχοσλοβακία και στο Αφγανιστάν, για τη δικτατορία του Γιαρουζέλσκι, για τη σφαγή στην Τιενανμέν. Οι κομμουνιστές της ανανέωσης και όχι η Δεξιά. Οι κομμουνιστές της ανανέωσης ήταν αυτοί που δεν δίστασαν να έλθουν σε σύγκρουση με τη Μόσχα και να προβάλουν το αίτημα του σοσιαλισμού με ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινο πρόσωπο, που γεννήθηκε το 1968 στην Πράγα από τον λαό της Τσεχοσλοβακίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Σήμερα, λοιπόν, πάει πολύ να μας κατηγορεί η Δεξιά για σταλινισμό. Αποτελεί προσβολή της ιστορικής μνήμης του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και του παρόντος της ανανεωτικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Αυτά δεν τα αναφέρω εξισορροπητικά στον σύγχρονο αντικομμουνισμό και στους φορείς του. Ο καθένας έχει τη διαδρομή του, πολύ περισσότερο είναι γνωστές οι διαδρομές των πολιτικών φορέων που υπηρετήσαμε. Τα τονίζω για να δείξω πόσο ανιστόρητες και φθηνές είναι οι αντικομμουνιστικές αιτιάσεις και αφηγήσεις της δεξιάς αντιπολίτευσης, οι οποίες εσχάτως ταυτίζουν ακόμη και το «Κεφάλαιο» του Μαρξ με το «Ο Αγών μου» του Χίτλερ. Αυτές οι ακρότητες αποδεικνύουν ότι οι δυνάμεις αυτές εμφορούνται από έναν ιδεολογικό φανατισμό και μια αδιαλλαξία, που μόνο κακό στη χώρα και στη Δημοκρατία μπορούν να προκαλέσουν.

Για την Ανανεωτική Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύουν πάντα τα λόγια του Νίκου Πουλαντζά: «Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει». Οπως το ’68, έτσι και σήμερα.

* Ο κ. Σταύρος Κοντονής είναι υπουργός Δικαιοσύνης.
Πηγή: Η Καθημερινή

Thursday, July 6, 2017

Η Παρούσα Κατάσταση ~ Προεδρικές 2018 ~ Η Παράταξη του ΟΧΙ

Τα πιό κάτω είναι η σύγκλιση αντιλήψεων και αξιολογήσεων του πολιτικού κύκλου που δραστηριοποιείται μέσα και γύρω από την Φιλική Εταιρεία και τις άλλες ομάδες που βρίσκονται κοντά μας, αλλά φαίνεται να είναι και η σύγκλιση του ευρύτερου κύκλου αυτόνομων ατόμων και ομάδων εντός της Παράταξης του ΟΧΙ με τα οποία συνδεόμαστε - με διάφορους βαθμούς συγγένειας - είτε ιδεολογικά, είτε με κατά καιρούς συνεργασίες και σύμπλευση γύρω από τα πιο καυτά θέματα της Παράταξης. Αυτή η ευρύτερη σύγκλιση απόψεων δεν είναι απόλυτη, υφίσταται σε διάφορους βαθμούς ταύτισης από μικρή ως μεγάλη. Αλλά στους κύριους άξονες αυτές οι απόψεις είναι σίγουρα αρκετά διαδεδομένες και διάσπαρτες σε όλα τα μέτωπα και κλάδους της Παράταξης, ακόμα και μέσα σε κάποιους από τους πυρήνες των αυστηρά κομματικών χώρων. Εδώ αναφερόμαστε σε άτομα που:
• δραστηριοποιούνται πολιτικά εντός της Παράταξης,
• βρίσκονται κυρίως εκτός (αλλά και κάποια εντός) των πέντε κομμάτων που μετέχουν της Παράταξης,
• κατέχουν ανεπίσημες θέσεις-κλειδιά από τις οποίες επηρεάζουν τους χώρους της Παράταξης, ιδίως εκεί όπου δεν έχουν μεγάλη ή καθοριστική επίδραση τα κόμματα (δηλ. την πλειοψηφία των ανθρώπων της Παράταξης του ΟΧΙ).


Με άλλα λόγια συναποτελούν αυτό που οι θεωρητικοί της επιστημονικής προπαγάνδας ονομάζουν "opinion leaders / διαμορφωτές γνώμης".

Στην παράσταση πιο κάτω παρατίθεται με ελαφρύ πράσινο μια αφηρημένη απεικόνιση του ευρύτερου πολιτικού χώρου της Παράταξης του ΟΧΙ. Με γαλάζιο και μπλέ τα πέντε κόμματα που συμμετέχουν μες τον χώρο, με τους ψηφοφόρους, τα μέλη και τους κομματικούς πυρήνες αντιστοίχως. Με ερυθρό και ροδαλό χρώμα απεικονίζονται οι ανεξάρτητοι /αυτόνομοι "διαμορφωτές γνώμης" στους οποίους γίνεται αναφορά στο παρόν κείμενο.

Οι τοποθετήσεις για την παρούσα προεκλογική κατάσταση που παρατίθενται πιο κάτω έχουν ήδη δημοσιευτεί από πολλούς από τους ανεξάρτητους "διαμορφωτές γνώμης" σε προσωπικές τους δηλώσεις και σχόλια μες τις πρόσφατες εβδομάδες. Ή, υποβόσκουν μες τις τάξεις της Παράταξης ως μια ενστικτώδης τοποθέτηση που ακόμη δεν έχει βρει έμπρακτη έκφραση.

Για ευκολία στην παρουσίαση, τα παρουσιάζουμε εδώ ως τρία κεφάλαια:
Α. Υποψήφιοι
Β. Προεκλογική περίοδος
Γ. Πιο κοντά στην Ουσία.


Α. Υποψήφιοι
Οι δύο Υποψήφιοι που "ανέδειξε" μέχρι τώρα η Παράταξη, Γιώργος Λιλλήκας και Νικόλας Παπαδόπουλος, φαίνεται να είναι εντελώς απορριπτέοι και ακατάλληλοι για την Παράταξη. Σημειώνουμε μερικά στοιχεία για τον καθένα σε σχέση με τους κρίσιμους άξονες:
Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα.

α. Κυπριακό ~ Διζωνική
Νικόλας Παπαδόπουλος ~ ΔΗΚΟ: Ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του έχουν απορρίψει επισήμως την ρατσιστική Διζωνική. Συνεχίζουν να πιπιλούν τον όρο "Διζωνική με ορθό περιεχόμενο", άν και για λόγους ψηφοθηρίας πρόσφατα απλώς δεν το αναφέρουν και πολύ. Η έννοια "Διζωνική με ορθό περιεχόμενο" - που ήταν και το σύνθημα που συνένωνε μέχρι πρόσφατα και τους γλείφτες και καιροσκόπους που κατείχαν τα ηνία εντός της ΕΔΕΚ μέχρι που ευτυχώς τους εξαπέστειλε ο Μαρίνος Σιζόπουλος - είναι τόσον αποκρουστική, άτοπη και παράλογη, που ήδη η αυτόνομη λαϊκή βάση της Παράταξης την έχει ξεσχίσει και απορρίψει από πολλά χρόνια πρίν. Ορίστε άρθρο συνεργάτη μας για το θέμα από το 2012:

Η Πιπίλα του Κεντρώου Χώρουhttp://cyprus.indymedia.org/node/4611

Λιλλήκας ~ Συμμαχία: Κρατούσε μέχρι πρόσφατα πολύ ορθές θέσεις για το θέμα της ρατσιστικής Διζωνικής, μέχρι που άρχισε να φλερτάρει με την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Όπως πολύ ορθά σημειώνει ο Βουλευτής της Συμμαχίας Παύλος Μυλωνάς, "Τι κοινό έχουμε με αυτούς στο Κυπριακό; Πως θα συμπορευτούμε μαζί τους;"

Με άλλα λόγια, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό οι δύο Υποψήφιοι δεν εκπροσωπούν την θεμελιώδη τοποθέτηση της Παράταξης του ΟΧΙ που είναι η ξεκάθαρη και αμετάκλητη απόρριψη της ρατσιστικής Διζωνικής "λύσης". Πως θα σταθούν ως Υποψήφιοι της Παράταξης μας;

β. Οικονομία ~ Μνημόνιο
Νικόλας: Είναι αμετανόητα Μνημονιακός και μάλιστα χωρίς να ντρέπεται για αυτό. Όχι μόνο ψήφισε για όλες τις πρόνοιες όλων των Μνημονίων με την Τρόϊκα και "τους θεσμούς", αλλά προπαγάνδισε και υπέρ τους ώστε να παρουσιαστούν ενώπιον του λαού τα Μνημόνια ως "η μόνη λύση". Τα Μνημόνια έχουν όχι μόνο καταστρέψει την χώρα, αλλά και την έχουν θέσει σε μια κατάσταση πολιτικο-οικονομικής υποτέλειας πολύ χειρότερη από αυτήν που βιώσαμε τα πρώτα χρόνια της καταστροφής που επέφερε η εισβολή του 74, εξαναγκάζοντας μέρος του λαού μας να σκέφτεται πως η "όποια λύση" (ρατσιστική Διζωνική και "ειρήνη" με την Τουρκία) θα φέρει τάχα οικονομική ανακούφιση. Με άλλα λόγια τα Μνημόνια έχουν καταφέρει πολύ γερά κτυπήματα στην Παράταξη του ΟΧΙ. Πως θα αξιοποιήσει το αξίωμα του Προέδρου ένας άνθρωπος με αυτή τη νοοτροπία προς ενδυνάμωση της εγχώριας οικονομίας και αυτονόμησης; Όχι μόνο δεν μπορεί, αλλά και η ιδεολογία του δεν του το επιτρέπει.

Και πώς θα αγωνιστεί ως πρόεδρος ενάντια στην στρατιωτική κατοχή της πατρίδας μας κάποιος ο οποίος έχει συντελέσει τα μέγιστα στην οικονομική της κατοχή;

Λιλλήκας: Ήταν και παραμένει αντιΜνημονιακός (προς το παρόν). Αλλά οι πλείστες αντιπροτάσεις του για διάσωση και αναζωογόνηση της οικονομίας χαρακτηρίζονται από ανεδαφικές και ανέφικτες παραμέτρους.

Για παράδειγμα έχει προτείνει πολλές φορές να "γίνουν επενδύσεις" στην τοπική βιομηχανία - και στην υφιστάμενη, αλλά και σε νέους κλάδους. Αλλά σε μια χώρα όπου το απαιτούμενο κεφάλαιο για τέτοιες επενδύσεις είναι η ανύπαρκτο ή απρόθυμο, πως θα υλοποιηθεί αυτή η πρόταση για επενδύσεις; Τι ακριβώς θα επενδυθεί; Η πρόταση δεν μπορεί να υλοποιηθεί με Προεδρικό διάταγμα (η εποχή Μακαρίου έχει παρέλθει). Επίσης, δεν υφίσταται ρευστότητα συναλλάγματος για να κινηθούν ξανά με αποτελεσματική λειτουργικότητα ούτε οι υφιστάμενοι ούτε και νέοι κλάδοι της οικονομίας. Επιπλέον, χωρίς ρευστότητα δεν μπορούν να πωληθούν ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία ώστε να μαζευτεί κεφάλαιο από πιθανώς πρόθυμους επενδυτές. Χωρίς την δημιουργία είτε μόνιμου είτε προσωρινού παράλληλου συναλλάγματος (είτε επίσημου, είτε ανεπίσημου) δεν μπορούν να υλοποιηθούν ούτε αυτές οι προτάσεις ούτε και οποιεσδήποτε άλλες για αναβίωση της οικονομίας. Μιλούμε για μια προσωρινή ή και μόνιμη αναβίωση της κυπριακής δραχμής - που να λειτουργεί έστω παράλληλα και συν τω χρόνω με το ευρώ, και που να βασίζεται σε εγχώριες αξίες (πχ. σε κρατικά ομόλογα μικρής αξίας {€5-€10} που να μπορεί να αγοράσει ο λαός μαζικά και που να έχουν "θεωρητική" αξία αποπληρωμής 1-3% σε δέκα χρόνια (λέμε "θεωρητική" αξία γιατί αν αυτή η ιδέα προωθηθεί στον λαό μέσα από εκστρατείες που ενθουσιάζουν και εμπνέουν τον κόσμο, ο λαός απλώς θα δωρίσει αυτά τα ποσά στο κράτος - αυτό συνέβη σε πολλές χώρες που εκδίδουν "επαναστατικά ομόλογα")• ή που να εκδίδονται ως μετοχές της δημόσιας εταιρείας αξιοποίησης των υδρογονανθράκων, χαμηλής και προκαθορισμένης αξίας με ημερομηνία ωρίμανσης σε δέκα χρόνια• ή παρόμοιες μετοχές σε δημόσια εταιρεία καλλιέργειας και διανομής-εξαγωγής Κάνναβης για ιατρική και νομικά ρυθμισμένη προσωπική χρήση, ιδίως σε συνάρτηση με τον τουρισμό. Ιδίως για το τελευταίο, την εμποριοβιομηχανική αξιοποίηση της Κάνναβης σε συνάρτηση με την Ιατρική και τον τουρισμό, στην Κύπρο της Ηλιοφάνειας υπάρχουν πολλών ειδών υλοποιήσιμες πιθανότητες που ενώπιον τους το Άμστερνταμ αποδεικνύεται χλωμό και ανεπαρκές.

Και βέβαια αυτά δεν αρκούν από μόνα τους, χρειάζεται να γίνει και μονομερής στάση πληρωμών, καθώς και κινήσεις για ακύρωση του απεχθούς παράνομου χρέους της Κύπρου προς ξένους δανειστές, ακύρωση μεγάλου μέρους των χρεών των απλών και φτωχών πολιτών και μικροεπιχειρήσεων προς τις τράπεζες και το κράτος... και άλλα πολλά. Ούτε ο Λιλλήκας ούτε και ο Νικόλας ομιλούν για οτιδήποτε τέτοιο.

Οι φαντασιώσεις του Λιλλήκα περιστρέφονται γύρω από την "άντληση κεφαλαίων / raising capital" μέσω διαφόρων χρηματιστηριακών μεθοδεύσεων. Ουσιαστικά οι θέσεις και προτάσεις του Λιλλήκα δεν έχουν αλλάξει από τις προηγούμενες Προεδρικές εκλογές και τις έχουμε αναλύσει και υποβάλει σε κριτική σε διάφορα άρθρα επί της ουσίας των θέσεων του όταν ακόμα συμμετείχαμε ενεργώς - και με κριτική - στην προεκλογική του εκστρατεία. Μεταξύ άλλων γράψαμε ότι στα θέματα Οικονομίας, ο Λιλλήκας:
«...αντιπροσωπεύει την ιδεολογία και πρακτική της καλώς νοούμενης ελπίδας για "κοινωνική πρόοδο και ευημερία μέσω της ομαλής εξέλιξης του καπιταλισμού". Οι θέσεις του επιδιώκουν να στηρίξουν:
ο- αρμονία και συνεργασία μεταξύ τοπικού και διεθνούς Κεφαλαίου,
ο-αρμονία μεταξύ Κεφαλαίου και λαού, με κάποιες προφυλάξεις για τον λαό από τις ακραίες μορφές εκμετάλλευσης,
ο- έμφαση στην τοπική οικονομική αυτάρκεια και αυτονομία της Κύπρου.
Μέσα στα πλαίσια της Κεφαλαιοκρατίας αυτά ουδέποτε μπορούν να πραγματωθούν πλήρως. Είναι υλοποιήσιμα μόνο αν ενδυναμωθούν με, ή αντικατασταθούν, από Σοσιαλιστικά στοιχεία οικονομίας. Άρα και η ανάγκη κριτικής και ρεαλιστικών διορθώσεων.»

Λιλλήκας και το Φυσικό Αέριο στο Χρηματιστήριο: Παγίδα
http://cyprus.indymedia.org/node/4765

Λιλλήκας: το Εθνικό, Οικονομία και η Εκστρατεία
http://cyprus.indymedia.org/node/4775
Άρα στα θέματα Οικονομίας ~ Μνημονίου, οι Νικόλας και Λιλλήκας είναι και οι δύο ακατάλληλοι, και οι θέσεις τους, ΙΔΙΩΣ αν υλοποιηθούν με την κατάληψη του Προεδρικού αξιώματος θα είναι καταστροφικές και για τις ήδη υπάρχουσες δομές πολιτικής οικονομίας, και για την δυνατότητα του λαού μας να αντιστέκεται στην ρατσιστική Διζωνική "λύση".

Στα πιό κάτω άρθρα έχουμε αρθρώσει πολλάκις μέτρα και προτάσεις που πρέπει να κατανοήσει, να αγκαλιάσει και να δείξει ικανός και πρόθυμος να υλοποιήσει ο όποιος Υποψήφιος της Παράταξης μας:
Μέτρα Διάσωσης και Απεγκλωβισμού από το Μνημόνιο
Μικρό Εγχειρίδιο Πρακτικών Μέτρων
http://cyprus.indymedia.org/node/4786

Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά
Λίρα, Ευρώ ή Δραχμή;
http://cyprus.indymedia.org/node/4827

Μα είναι εφαρμόσιμα αυτά που προτείνετε;
http://cyprus.indymedia.org/node/4842

Τρεις Προτάσεις για την Οικονομία
http://cyprus.indymedia.org/node/4732

Καλά, το παραφουσκωμένο Κράτος που το κατατάσσουμε;
http://cyprus.indymedia.org/node/4776

γ. Άμυνα
Και οι δύο Υποψήφιοι παρουσιάζουν ένα τεράστιο κενό σε ό,τι αφορά τα θέματα Άμυνας.

Είναι τώρα πάνω από δέκα, ίσως και δεκαπέντε χρόνια από τότε που άρχισε η συστηματική - ηθελημένη και σκόπιμη - διάλυση της Εθνοφρουράς και αποκλεισμός της Ελλάδας από την Άμυνα. Και οι δύο Υποψήφιοι είναι πολύ καλά ενήμεροι για αυτό, αλλά ΟΥΔΕΠΟΤΕ άρθρωσαν ούτε λέξη διαμαρτυρίας, ούτε και οποιαδήποτε πρόταση για το τι θα μπορούσε να διακόψει και αντιστρέψει αυτή την διάβρωση του πιθανώς μόνου και ύστατου μέσου για την φυσική επιβίωση του Ελληνισμού στην Κύπρο. Και αν κάποτε εξέφρασαν απόψεις (πχ. για την ισχύουσα τώρα αντικατάσταση της μισής δύναμης κληρωτών με μισθοφόρους δημόσιους υπάλληλους), οι απόψεις τους πάντα εμπίπτουν μες τα δεδομένα του κατεστημένου, ήτοι της συστηματικής καταστροφής των ενόπλων δυνάμεων και αμυντικών μας σχηματισμών.

Κανένας μες την Παράταξη του ΟΧΙ δεν θέλει την αποδιοργάνωση της Άμυνας! Αυτή είναι ένας από τους διαχρονικά πάγιους στόχους των Διζωνιστών. Και όμως...
Νικόλας:

Το κόμμα του συμμετείχε στην Κυβέρνηση για μεγάλα διαστήματα κατά τα οποία η συστηματική καταστροφή της Άμυνας ήταν σε ενεργό φάση. Δεν είπε τίποτα.

Οι αντιλήψεις του για την Άμυνα φαίνεται να είναι παρόμοιες με τις αντιλήψεις του για την διαχείριση όλων των άλλων οντοτήτων και δυνάμεων: μιά φαντασίωση πως τάχα θα καταφέρει να χειραγωγήσει τον διεθνή Δυτικό Ιμπεριαλισμό, την Ελλάδα, τον Τουρκικό Ιμπεριαλισμό και να τους φέρει σε μια "ισοζυγία" όπου τάχα η Κύπρος θα ωφεληθεί. Το ίδιο κάμνει και στην αντιμετώπιση των συγκρούσεων εντός του κόμματος του (προσπαθεί να θέσει τον εαυτό του ως "ρυθμιστικό παράγοντα" μεταξύ δύο ή και περισσότερων άλλων πόλων, και αναδύεται ως η επικρατέστερη δύναμις). Το ίδιο προσπαθεί να κάμει εκτός του κόμματος του με τις άλλες οντότητες, δηλ. επιδίδεται διαρκώς σε προσπάθειες χειραγώγησης και "διαχείρισης" των άλλων κομμάτων και δυνάμεων ώστε να αναδύεται αυτός ως ο επικρατέστερος "ρυθμιστικός παράγων".

Φαίνεται πιστεύει πως αυτό θα κάμει και για την Άμυνα, χειραγωγώντας - νομίζει - τις διάφορες δυνάμεις που μας περιβάλλουν (εταιρείες πετρελαιοειδών, εθνοκράτη, ΝΑΤΟ, στρατιωτικές δυνάμεις εντός και γύρω από την Κύπρο, περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις): νομίζει θα τις "γωνιάσει" όλες ώστε να είναι εκείνος ο "ρυθμιστικός παράγων" και ότι έτσι θα ανέλθει αυτός στην πυραμίδα του ισοζυγίου δυνάμεων. Αυτή η παραισθησιακή προσέγγιση προς την Άμυνα και εξωτερική πολιτική είναι χειρότερη και πιο επικίνδυνη από τους χειρισμούς που οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή.

Λιλλήκας: Οι διάφορες προτάσεις του κατά καιρούς πάσχουν από το ίδιο σύνδρομο φαντασιώσεων, αλλά είναι σε ηπιότερη μορφή και λαμβάνουν πιο συγκεκριμένη μορφή. Για παράδειγμα εισηγείται συχνά πιο στενή στρατιωτική συνεργασία με την Γαλλία, ή πιο στενές οικονομικές σχέσεις με την Ρωσσία υπαινισσόμενος και κάποιες στρατιωτικές συνεργασίες, και παρόμοια επίσης για συνεργασίες με το ρατσιστικό Διζωνικό κράτος του Ισραήλ. Αυτά προτείνονται με βάση το ίδιο ακριβώς "θεώρημα" που καθοδηγεί και τον ΔΗΣΥ: ότι τάχα αν εμπλέξουμε και πολλές άλλες δυνάμεις στο Κυπριακό που ήδη έχουν δικά τους συμφέροντα μες την υπόθεση, ή αν "τους καταφέρουμε" να ποθήσουν τέτοια συμφέροντα, τάχα αυτό θα τους καταστήσει συμμάχους μας και ότι αυτοί θα γίνουν η στρατιωτική μας ασπίδα από την Τουρκία. Στην πραγματικότητα, ακολουθώντας αυτήν την πολιτική, οι άρχοντες μας κατάφεραν ώστε να σταθμεύουν στην Κύπρο και να επιδίδονται διαρκώς σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με βάση την Κύπρο στρατεύματα από την Γερμανία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, και πιο αραιά από το Ισραήλ και την Γαλλία: ΟΥΔΕΠΟΤΕ συνέβαλαν αυτές οι δυνάμεις με ουσιαστικό τρόπο ως αμυντική ασπίδα της Κύπρου.

Ούτε και αυτή την τρέχουσα εβδομάδα όπου η Τουρκία έκαμε ασκήσεις με πραγματικά πυρά στο θαλάσσιο τεμάχιο 6 όπου έχουν τεράστια συμφέροντα εταιρείες από τις χώρες τους, καμία από αυτές τις δυνάμεις δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση να σταθεί ενώπιον της Τουρκικής αρμάδας: οι "συμμάχοι" μας έφυγαν και της άφησαν το πεδίο ανοικτό, παραδίδοντας προσωρινά στην Τουρκία αδιαμφισβήτητη κυριαρχία εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Σε ό,τι αφορά τα θέματα Άμυνας οι δύο Υποψήφιοι είναι παντελώς ακατάλληλοι για την Παράταξη του ΟΧΙ γιατί οι θέσεις και πράξεις τους διαχρονικά δείχνουν είτε να αγνοούν αυτό το θεμελιακό για την Παράταξη μας θέμα, είτε και δείχνουν ανοχή ή υποστήριξη των καταστροφικών για την Άμυνα πράξεων των Διζωνιστών.

Έχουμε γράψει πολλές φορές για τα θέματα Άμυνας από την σκοπιά της Παράταξης μας, και θα παραθέσουμε πιο κάτω μερικά από τα κείμενα μας. Αλλά ας δούμε προς στιγμή τι λέει και ένας από τους πιο έγκυρους γνώστες και συγγραφείς επί της επιστήμης του Πολέμου - τόσον θεωρητικός γνώστης, όσον και εν τοις πράγμασιν, στην πράξη - ο Νικολό Μακιαβέλι. Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του με τίτλο "Ο Ηγεμών", γραμμένο το 1513:
"Τα στρατεύματα ενός Ηγεμόνα μπορεί να είναι είτε δικά του είτε μισθοφορικά, είτε δανεισμένα από άλλον Ηγεμόνα, είτε μικτά.

Τα μισθοφορικά και τα δανεικά στρατεύματα είναι άχρηστα κι επικίνδυνα. Η καταστροφή του Ηγεμόνα στην περίπτωση αυτή αναβάλλεται όσο αναβάλλεται η επίθεση του εχθρού.

Στην ειρήνη λεηλατούν τον Ηγεμόνα οι μισθοφόροι του, ενώ στον πόλεμο οι εχθροί του.

Ποτέ ένας μισθός μισθοφόρου δεν είναι ικανός να τον κάνει να πεθάνει για τον Ηγεμόνα που τον πληρώνει. Ο μισθοφόρος στρατιώτης είναι στρατιώτης του Ηγεμόνα όσο ο τελευταίος δεν κάνει πόλεμο. Με το που θα ξεκινήσει ο πόλεμος, θα το βάλει τα πόδια.

Έστω κι αν οι μισθοφόροι στρατηγοί του Ηγεμόνα είναι ικανοί, εκείνος δεν μπορεί να τους έχει εμπιστοσύνη, επειδή το μόνο που τους ενδιαφέρει, είναι η αύξηση της δύναμης τους, είτε πιέζοντας τον ίδιο τον Ηγεμόνα είτε άλλους. Αν δεν είναι ικανοί, θα κάνουν πάλι τα ίδια ακριβώς. Το αξίωμα του στρατηγού θα πρέπει να το αναλαμβάνει ο ίδιος ο Ηγεμών. Αν όμως επιμένει να έχει μισθοφόρο στρατηγό, αν μεν του βγει ανίκανος, πρέπει να τον αλλάξει αμέσως, αν δε του βγει ικανός, πρέπει να τον δεσμεύσει με νόμους ώστε η εξουσία του να μην ξεπεράσει τα όρια.

Οι κατηγορίες των δυνάμεων ενός Ηγεμόνα
Ένας Ηγεμών πρέπει να θεωρεί ως πραγματικά δικούς του ανθρώπους εκείνους όσων οι ζωές είναι άμεσα εξαρτημένες, ψυχικά και υλικά, από τον ίδιο. Οι υπόλοιποι λειτουργούν είτε ως κοινοί μισθοφόροι είτε ως βοήθεια, δανεισμένη από άλλους Ηγεμόνες με τους οποίους συνεργάζεται.

Η δανεική από άλλους Ηγεμόνες δύναμη του Ηγεμόνα είναι για αυτόν απολύτως επιζήμια. Αν με τη βοήθεια τους ηττηθεί, αυτός και μόνο είναι ο κατεστραμμένος, αν νικήσει, γίνεται δέσμιος εκείνου που τον βοήθησε.

Η υποδούλωση της Ελλάδας στους Τούρκους ξεκίνησε όταν ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ΣΤ' ο Κατακουζηνός προσκάλεσε τον Οθωμανό σουλτάνο με 10.000 στρατιώτες για να πολεμήσει εναντίον των Παλαιολόγων. Οι στρατιώτες εκείνοι ήταν οι πρώτοι Τούρκοι που εγκαταστάθηκαν σε ελληνικό έδαφος. Από τις δανεικές από άλλον Ηγεμόνα δυνάμεις προτιμότερες είναι οι μισθοφορικές. Στην πρώτη περίπτωση ο Ηγεμών κινδυνεύει από το δυναμισμό τους, στη δεύτερη από την οκνηρία τους.

Τα όπλα, που κάποιος άλλος Ηγεμών σου δανείζει ή γλιστρούν από πάνω σου, ή σε βαραίνουν ή σε σφίγγουν." "Ο Ηγεμών" ~ Νικολό Μακιαβέλι / Επιμέλεια κειμένου: Διονύσης Βίτσος
http://pernoampariza.files.wordpress.com/2013/12/cebdceb9cebacebfcebbcf8c-cebcceb1cebaceb9ceb1ceb2ceadcebbceb9-cebf-ceb7ceb3ceb5cebccf8ccebdceb1cf82.pdf
Τεκμηρίωση της κατάστασης, και διαχρονικές μας θέσεις για το τι θα πρέπει να πρεσβεύει ο Υποψήφιος της Παράταξης του ΟΧΙ:
Απέκλεισαν την Ελλάδα από την Άμυνα ~ Διαλύουν την ΕθνοΦρουρά

http://cyprus.indymedia.org/node/4852

Περί συνένωσης και αναδιοργάνωσης των τομέων Άμυνας - Ενέργειας - Οικονομίας:
1. Δύο κείμενα που αλληλοσυμπληρώνονται - εκδόθηκαν το 2012
• Πρώτο το κείμενο με τίτλο:
"Άξονες Αλλαγής Πλεύσης"
http://filiki.etaireia.org/A3ones-Anatropis-Epiviosi-Apeleutherosi.pdf
που ήταν γραμμένο "τηλεγραφικά" για συντομία χώρου και χρόνου.

• Το δεύτερο κείμενο παρέχει επεξηγήσεις, επιχειρήματα, παραπομπές για εμβάθυνση και υλικό για μελέτη σε πολλά από τα θέματα για τις προτάσεις θέσεων που καταθέσαμε. Έχει τίτλο:
"Εκλογικό Πρόγραμμα για τον Προεδρικό Υποψήφιο της Παράταξης του ΟΧΙ"
http://filiki.etaireia.org/Eklogiko-Programma-Epi-Merous.pdf

Στο πιο πάνω κείμενο θα βρείτε πως μερικοί σύνδεσμοι δεν λειτουργούν. Είναι κυρίως σύνδεσμοι που στο παρελθόν παρέθεταν συγκεκριμένες εφαρμογές (χειροπιαστά παραδείγματα) των προτάσεων μας. Για όσους όμως κατανοούν τις αρχές και οι λειτουργικές παραμέτρους των προτάσεων τα παραδείγματα που χάθηκαν δεν προσθέτουν κάτι καινούργιο. (Σε κατάλληλο χρόνο θα αναβαθμίσουμε το κείμενο με νέους συνδέσμους.)

2. Τα της Αμύνης, σε περιληπτική μορφή - δημοσιεύτηκε το 2007:
http://filiki.etaireia.org/ergasies.html#amyna

Οι χρονολογίες που δημοσιεύτηκαν τα πιο πάνω δείχνουν αφ' ενός το πόσο λίγο άλλαξαν τα πράγματα από τότε σε ό,τι αφορά τις πιο σημαντικές ανάγκες της Παράταξης του ΟΧΙ, αφ' ετέρου το ότι οι ομάδες μας παραμένουν πολύ γερά προσανατολισμένες προς τα ουσιώδη, για πολύ καιρό.

Β. Προεκλογική περίοδος
Οι πλείστοι από τους πολιτικά αυτόνομους και ενεργούς πολίτες μες την Παράταξη μας, και ιδίως τα άτομα που αναφέραμε πιό πάνω ως "διαμορφωτές γνώμης", αντιλαμβάνονται καθαρά πως σε σχέση με τους τρεις άξονες που αναφέραμε {Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα} οι δύο Υποψήφιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι. Και μάλιστα είναι φανερό πως οι Υποψήφιοι καταθέτουν διαχρονικά πολιτικές τοποθετήσεις και προτάσεις ή επιδεικνύουν απραξία και άγνοια που στο σύνολο τους είναι πολύ πιο ταιριαστά με τους στόχους των Διζωνιστών παρά της Παράταξης του ΟΧΙ.

Πως λοιπόν θα αντιπροσωπεύσουν την Παράταξη μας αυτοί στις Προεδρικές εκλογές;

Σε ό,τι αφορά την προεκλογική περίοδο - που ήδη άρχισε αρκετά δυναμικά - έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

α. Χαρακτηριστικά των Υποψηφίων και της περιόδου

• Οι δύο Υποψήφιοι, αφού δεν αγκαλιάζουν τις θέσεις της Παράταξης μας στα πιο καυτά θέματα, προσπαθούν να εκβιάσουν τον ψήφο μας με έμμεση χειραγώγηση: "θα αναγκαστείτε να διαλέξετε ή εμένα ή το ΔΗΣΑΚΕΛ". Το εάν όμως η δική τους υποψηφιότητα είναι καλύτερη από το ΔΗΣΑΚΕΛ είναι συζητήσιμο.

• Έχει αρχίσει η επένδυση στην διχόνοια μέσω αθέμιτων προεκλογικών συμβάντων που συνθέτουν μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Εκτός από το ότι μες στις πρόσφατες εβδομάδες οι δύο Υποψήφιοι έδειξαν να εμπνέονται κυρίως (ίσως και μόνο) από ένα τεράστιο αλαζονικό ΕΓΩ έκαστος, άρχισαν και οι οπαδοί τους να δείχνουν μια συμπεριφορά απαίσια. Στα μέσα δικτύωσης έχουν αρχίσει βρισίδι και χαρακτηρισμούς με μεγάλη επιθετικότητα, που μόνο τη διχόνοια σπέρνουν. Για παράδειγμα οι του Νικόλα βρίζουν τον Λιλλήκα ως "Δούρειο ίππο του ΑΚΕΛ" και "ανεμόμυλο", ενώ οι του Λιλλήκα βρίζουν τον Νικόλα ως "πρίγκηπα" (βρισιά που εφευρέθηκε από τους σταλινικούς της Επαγρύπνησης του ΑΚΕΛ). Επίσης οι οπαδοί βρίζουν ο ένας τον άλλο με άκρατη ασυδοσία, γραπτώς και δημοσίως, ίσως με περισσότερη μανία απ' ό,τι βλέπουμε να επιδεικνύουν συνήθως οι Διζωνιστές όταν βρίζουν τα μέλη της Παράταξης μας.

Όλα αυτά, συνειδητά και ασυνείδητα, οδηγούν σε μια βέβαιη καταστροφή της συνοχής και ενότητας της Παράταξης του ΟΧΙ. Τα αποτελέσματα αυτού του κατακερματισμού μόνο τους ρατσιστές Διζωνιστές ωφελούν.

• Και οι δύο Υποψήφιοι λοξοκοιτάζουν προς την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ευχόμενοι να υιοθετηθούν από αυτήν και να λάβουν υποστήριξη. Το πως ακριβώς ίσως γίνει αυτό και με ποιά ανταλλάγματα είναι αδύνατο να προβλεφθεί. Πάντως έχουν κυκλοφορήσει "υποθετικά" σενάρια όπου ο Άλφα Υποψήφιος προτείνει στο ΔΗΣΑΚΕΛ να αποσυρθεί με αντάλλαγμα να λάβει Υπουργείο στη νέα Κυβέρνηση, ή ο Βήτα Υποψήφιος σε κάποια κρίσιμη καμπή του Προεκλογικού αγώνα (πχ. στην δεύτερη αναμέτρηση, αν προκύψει τέτοια) να πριμοδοτήσει την μια ή την άλλη πτέρυγα του ΔΗΣΑΚΕΛ και να λάβει και αυτός μια κάποια ευλογία...

• Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες του τι θα γίνει αν εκλεγεί κάποιος από τους δύο! Θα αποτελέσει νίκη, ή ήττα της Παράταξης μας η εκλογή ενός από αυτούς στο αξίωμα του Προέδρου της Κύπρου;
Νικόλας:

Μέχρι στιγμής, κατά την διάρκεια της πολιτικής του καριέρας έχει δείξει μόνο καιροσκοπισμό μαζί με πολλή πόζα, συνθηματολογία με στόμφο, και πλήρη ταύτιση με τα πολιτικο-οικονομικά δόγματα (και παραισθήσεις) της Δυτικής Κεφαλαιοκρατίας. Επιπλέον, η πολιτική του μέθοδος την οποία το ΔΗΚΟ ονομάζει επισήμως ως η "εξουσία του Κέντρου", δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιφανειακή αντιγραφή αυτού που νομίζει ότι εξασκούσε ο Τάσος Παπαδόπουλος, ο οποίος αντέγραψε μια φτωχή εκδοχή αυτού που νόμιζε πως εξασκούσε ο Σπύρος Κυπριανού, ο οποίος πίστευε ότι "διδάχθηκε" αντιγράφοντας αυτό που νόμιζε ότι ασκούσε ο Μακάριος. Ήτοι, η "πολιτική" που ασκεί ο Νικόλας συνίσταται σχεδόν εξ' ολοκλήρου από προσπάθειες χειραγώγησης επί χειραγωγήσεων φίλων και αντιπάλων με σκοπό την ανύψωση του χειραγωγούντος σε ηγεμονική και καθοριστική "ρυθμιστική" θέση σε ένα ισοζύγιο δυνάμεων που είναι μεταξύ τους αντίπαλες ή αλληλοσυμπληρωματικές.

Με αυτή την μέθοδο ήταν που ο Μακάριος είχε πείσει τον εαυτό του ότι τάχα χειραγωγούσε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από τη μια και την Σοβιετική Ένωση από την άλλη, την Ελλάδα από τη μια και την Τουρκία από την άλλη, την Ενωτική Παράταξη από την μιά και τους κύπριους ανθέλληνες σταλινικούς και μαζί τους αυλικούς του από την άλλη... μέχρι που επιτελέσθη η καταστροφή που όλοι γνωρίζουμε. Αυτός νόμιζε πως ήταν η "ρυθμιστική δύναμη" ενώ στην πραγματικότητα εξώθησε όχι τον εαυτό του προσωπικά αλλά την Κύπρο ολόκληρη να ακροβατεί στην άκρη ενός γκρεμμού από τον οποίο ακόμη ο λαός μας ακόμα δεν μπόρεσε να κάμει ούτε βήμα προς τα πίσω. Ο Σπύρος Κυπριανού, σε μια "ποιητική" προσπάθεια απομίμησης είχε κάποια περιορισμένη επιτυχία, αφού κατάφερε να κυβερνήσει μια φορά με το ΑΚΕΛ και μια άλλη με το ΔΗΣΥ... Ο Τάσος Παπαδόπουλος έμαθε να παλινδρομεί περίτεχνα με τον ίδιο τρόπο, και κατάφερε να είναι ο Πρόεδρος που πρώτα εγκλημάτησε φέρνοντας μας και θέτοντας το απαράδεκτο και παράνομο σχέδιο Αννάν σε δημοψήφισμα, μετά καθοδήγησε τον λαό να το απορρίψει, και στη συνέχεια υπέγραψε με τον κατοχικό πρόεδρο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ την Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 για την οποία ήταν πολύ υπερήφανος και την προώθησε σαν καταπληκτικό κατόρθωμα της προεδρίας του. Το κύριο άρθρο της συμφωνίας είναι το εξής:
"Δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας".
http://www.makarios.eu/cgibin/hweb?-A=2484&-V=analysis
Η υπερηφάνεια του Τ. Παπαδόπουλου για την "ιστορική" επαναφορά της ρατσιστικής Διζωνικής στο επίκεντρο της διαδικασίας επίλυσης μετά που την ΑΠΟΡΡΙΨΑΜΕ ολοκληρωτικά στο Δημοψήφισμα, εκφράζεται απερίφραστα εδώ:
http://www.tassospapadopoulos.com/easyconsole.cfm/id/95

Ο Νικόλας, ως ο ελάχιστος αυτής της ιστορικής συνέχειας χειραγωγών και παλινδρομούντων "κεντρώων" ηγετών, αν εκλεγεί Πρόεδρος δεν αναμένεται να επιδείξει οποιαδήποτε καλύτερη επιτυχία από αυτές τις διαρκείς αλαζονικές προσπάθειες των ηγετών μας που νομίζουν ότι θα χαλιναγωγήσουν και χειραγωγήσουν δυνάμεις που είναι εκατομμύρια φορές πιο ισχυρές, έμπειρες και γνωστικές. Αυτό, συν διαχρονική παραπλάνηση του λαού μας με κούφιες συνθηματολογίες και παραισθήσεις. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο Νικόλας ως Πρόεδρος να μπορέσει να εξυπηρετήσει τους στόχους της Παράταξης του ΟΧΙ, δεδομένου ότι αφ' ενός δεν ασπάζεται καν την απόρριψη της Διζωνικής, αφ' ετέρου ΔΕΝ κατέχει ούτε από διπλωματία, ούτε από την πολιτική οικονομία της αυτάρκειας, ούτε διακατέχεται από σεβασμό για τις ανάγκες της Άμυνας, ούτε και καταλαβαίνει ότι ο μόνος τρόπος να πραγματωθεί η Παράταξη μας είναι μέσα από διαδικασίες λαϊκής κινητοποίησης και άμεσης μαζικής εμπλοκής του λαού σε όλες τους άξονες που προαναφέρθηκαν:
Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα.

Λιλλήκας: Η αλήθεια είναι ότι όποτε ανατέθηκαν στον Γιώργο Λιλλήκα πολιτικά ή λειτουργικά αξιώματα και καθήκοντα αυτός έκαμε το παν να τα φέρει εις πέρας, χρησιμοποιώντας τις γνώσεις πολιτικών επιστημών που κατέχει (οι οποίες γνώσεις περιορίζονται μεν μόνο στο επίπεδο αστικής-κεφαλαιοκρατικής αντίληψης, αλλά σε ένα "ομαλό" κόσμο Δυτικής κεφαλαιοκρατίας λειτουργούν, κάπως). Μεταξύ άλλων έδειξε "καλή διαγωγή" υπηρετώντας τον κομματικό και πολιτικό κόσμο ΑΚΕΛ-ΕΔΕΚ-Προέδρου Γ. Βασιλείου και Προέδρου Τ. Παπαδόπουλου, και υπηρέτησε ως Βουλευτής, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού• ως Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων• ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος• και ως Υπουργός Εξωτερικών. Απέδειξε ότι ξέρει να ακολουθεί πιστά οδηγίες - ΑΝ και ΟΤΑΝ υπάρχει κάποια εξουσία στην οποία πρέπει να λογοδοτήσει! Η υπηρεσία του δεν ήταν πάντα απαραιτήτως ορθή, ή φιλολαϊκή: ο Γιώργος Λιλλήκας είναι και ο προσωπικός αυτουργός της θεμελίωσης της συστηματικής και διαχρονικής καταδίωξης των Φίλων της Κάνναβης που διαρκεί για ατέλειωτες δεκαετίες τώρα και με βάση την οποία έχουν καταστραφεί οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων που αναγκάζονται να ζουν στην παρανομία υπό την σκιά του φόβου της Κρατικής Τρομοκρατίας.

Αλλά το πρόβλημα μας είναι τι πράττει αυτός ο άνθρωπος όταν ΔΕΝ έχει να λογοδοτήσει σε κάποια εξουσία! Η προσωπική του ιστορία έδειξε πως όταν δεν είναι δεσμευμένος κάπου σε μια ανώτερη εξουσία, όταν λειτουργεί αυτόνομα και υποκινούμενος από φιλοδοξία, διαρκώς παραμερίζει τις όποιες πολιτικές αξίες ή αρχές υποτίθεται πως έχει αγκαλιάσει, και τρέχει καιροσκοπικά για νέους πολιτικούς σχηματισμούς, συχνά αντιφατικής ή αντίθετης απόχρωσης - σ' ένα κυνήγι θέσεων και αναγνώρισης. Σε αυτό δεν διαφέρει ποσώς από τον Νικόλα - είναι και οι δύο τους παρόμοιοι σε αυτό.

Αν εκλεγεί Πρόεδρος, που στην Κύπρο αυτό είναι το αξίωμα υπέρτατης εξουσίας, σε ποιόν θα λογοδοτεί ο Λιλλήκας και πως; Ούτε Δημοψηφίσματα θα μπορούν να τον ελέγξουν, ούτε το "Εθνικό" Συμβούλιο, ούτε το Υπουργικό. Η Βουλή δεν έχει αρκετές εξουσίες για έλεγχο του Προέδρου και είναι απρόθυμη να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις λίγες που κατέχει. Τα δε Δικαστήρια σπανιότατα επεμβαίνουν στις πολιτειακές αντιπαραθέσεις. Ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα παραμένει αρκετά αδύνατος να ελέγξει τον Πρόεδρο, ακόμα και όταν στελεχώνεται από ικανότατους, πολύ μελετημένους και μετρημένους ανθρώπους όπως τον νυν Γ. Εισαγγελέα, Κώστα Κληρίδη. Αν ο Λιλλήκας εκλεγεί Πρόεδρος δεν υπάρχει καμία δύναμη που θα τον σταματήσει από τις προσπάθειες εφαρμογής των ανέφικτων, ανόητων και επικίνδυνων προτάσεων που δημοσιοποιεί κατά καιρούς για την Οικονομία. Και είναι δεδομένο ότι αδιαφορεί για την Άμυνα, εξόν από τις ιδεοληψίες που έχει για "συσχετισμούς" με ξένες δυνάμεις - όπως εκείνους που ξεσχίζει ο Μακιαβέλι στο κείμενο που παραθέσαμε. Ειδικά για το Κυπριακό, αν ο Λιλλήκας εκλεγεί με υποστήριξη από την ηγεσία του ΔΗΣΑΚΕΛ, η όποια δέσμευση του προς αυτούς είναι σίγουρο πως θα συμπεριλαμβάνει παραμερισμό της Παράταξης του ΟΧΙ και υιοθέτηση είτε ανοχής προς τους Διζωνιστές, είτε ενεργού υποστήριξης της σχιζοφρενικής γραμμής "Διζωνική με ορθό περιεχόμενο", ή ακόμα και ενεργή υποστήριξη των Διζωνιστών. Είναι παντελώς απρόβλεπτο το που θα καταλήξει χωρίς επίβλεψη από ανώτερη εξουσία, δεσμευμένος από πολιτικές οφειλές και επιταχυμένος από ένα τεράστιο ΕΓΩ.

Έχουμε εκφράσει πάρα πολλές φορές την άποψη ότι ο μόνος τρόπος να πραγματωθούν οι στόχοι της Παράταξης μας είναι μέσα από διαδικασίες λαϊκής κινητοποίησης και άμεσης μαζικής εμπλοκής του λαού σε όλες τους άξονες που προαναφέρθηκαν: Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα. Εκεί που ο Νικόλας Παπαδόπουλος "δεν γαΐζει" (για τους ελλαδίτες συναγωνιστές: "δεν γαΐζει" = "δεν καταλαβαίνει τίποτα από αυτά"), ο Λιλλήκας είναι ακόμα χειρότερος: κατά την διάρκεια της προηγούμενης του προεκλογικής όταν ήταν ο αδιαμφισβήτητος εις και μόνος Υποψήφιος της Παράταξης μας, και ενώ του είχαμε παραθέσει πεντακάθαρα μέσα από προσωπικές συναντήσεις και έγγραφα την σύλληψη για μια κινηματική πρακτική που θα ενδυνάμωνε την Παράταξη και θα του κέρδιζε την Προεδρία, κατανόησε (έστω εγκεφαλικά, αν όχι στην ουσία της) την πρόταση... και την απέρριψε. Προτίμησε να εμπλέξει μες την εκστρατεία και να επενδύσει με αξιώματα ένα σωρό παλαιοκομματικούς "παράγοντες" και κορδωτούς καιροσκόπους διαφόρων αποχρώσεων, προσωποποίησε την εκστρατεία (αντί να εμμείνει στης αρχές της Παράταξης μας που υποτίθεται αντιπροσώπευε και να διεξαγάγει την προεκλογική εκστρατεία ως κινηματική εκστρατεία της Παράταξης του ΟΧΙ) και.. έχασε την Προεδρία για μόνο μερικές χιλιάδες ψήφους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, αν και τώρα οι δύο Υποψήφιοι μάλλον ΔΕΝ είναι εκλέξιμοι δεδομένων των αριθμών ψήφων, ίσως το σενάριο του να εκλεγεί ένας από αυτούς μπορεί να αποβεί ακόμα πιο καταστροφικό από μια νίκη του ΔΗΣΑΚΕΛ.

β. Τι δέον γενέσθαι για την προεκλογική περίοδο;
Η δική μας απάντηση στις προεδρολογίες, "ανησυχίες" και "διλήμματα" για τις καταμετρήσεις ψήφων και αλίευση συμμαχιών είναι ότι θα πρέπει να δώσουμε έμφαση σε:
• αξιοποίηση της προεκλογικής περιόδου ώστε να προωθηθούν οι πραγματικές αρχές, αξίες και στόχοι της Παράταξης του ΟΧΙ,
• συσπείρωση με συναγωνιστές και συντρόφους που διακρίνουν την ανάγκη να κινηθεί η Παράταξη μας πιο κοντά στην ουσία, και που είναι ικανοί και πρόθυμοι για ενασχόληση και συνεργασία προς τούτο. Το "πιο κοντά στην ουσία" είναι τόσο σημαντικό που του αφιερώσαμε δικό του κεφάλαιο πιο κάτω.

Γ. Πιο κοντά στην Ουσία
Η ουσία, όπως την εκφράσαμε πιο πάνω, είναι ότι οι στόχοι της Παράταξης του ΟΧΙ, που είναι η αντίσταση στην ρατσιστική Διζωνική, η επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο και η διατήρηση εν ζωή της πιθανότητας για μια μελλοντική απελευθέρωση της Κύπρου, ΔΕΝ μπορούν να υλοποιηθούν ούτε με μια (απίθανη) νίκη των δύο αυτών Υποψηφίων, ούτε με Προεδρικό διάταγμα, ούτε με "έξυπνες" μανούβρες των όποιων βρίσκονται στην εξουσία. Η πραγμάτωση των στόχων της Παράταξης μας είναι υλοποιήσιμη μόνο μέσα από διαδικασίες λαϊκής κινητοποίησης και άμεσης μαζικής εμπλοκής του λαού σε όλες τους άξονες που προαναφέρθηκαν: Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα.

Τι σημαίνει αυτό;
• Σημαίνει ανασυγκρότηση της Παράταξης πάνω σε εντελώς διαφορετικές βάσεις.

• Σημαίνει ο ίδιος ο λαός, αυτο-οργανωμένος, αναλαμβάνει και επωμίζεται αδιαμεσολάβητα με δικές του δυνάμεις την διεκπεραίωση των εργασιών και αγώνων που απαιτούνται στους άξονες Κυπριακό ~ Διζωνική / Οικονομία ~ Μνημόνιο / Άμυνα. Θα ήταν ωραία αν κάποια Κυβέρνηση ήταν ικανή και πρόθυμη να συνεργαστεί με τον λαό και την Παράταξη ώστε να υλοποιηθούν αυτά, αλλά αν η Κυβέρνηση δεν θέλει ή δεν μπορεί, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να τα υλοποιήσει ο ίδιος ο λαός.

• Σημαίνει η Παράταξη να συγκροτηθεί ως μια αυτόνομη ύπαρξη με κινηματικές διαδικασίες που να έχει πολιτική ζωή κυρίως έξω από τα κόμματα (αλλά και με αρκετές διασυνδέσεις μαζί τους ώστε να τα επηρεάζει, και με συνεργασίες μαζί τους προς επίτευξη κοινών στόχων).

• Σημαίνει η Παράταξη να συγκροτηθεί ως κοινωνικοπολιτική οντότητα, ως λαϊκό κίνημα, με εσωτερικές αμεσοδημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες. Αυτή η οντότητα θα πρέπει να προσανατολιστεί προς το να γεννήσει τα στοιχεία που απαιτούνται για την επιβίωση του λαού μας: πολιτικο-στρατιωτική συγκρότηση, εναλλακτική οικονομία, διεκδίκηση ηγεμονίας ή και έλεγχο περιοχών, εγκατάσταση νέων κοινωνικών θεσμών άμεσης δημοκρατίας όπως συμβούλια αυτοδιοίκησης στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, σχολεία, κοινότητες, πόλεις και επαρχίες που να λειτουργούν ως μορφές παράλληλης εξουσίας με την υπάρχουσα, ή και να αντικαταστήσουν την υπάρχουσα εξουσία - ιδίως αν το Κράτος και η Κεφαλαιοκρατία συνεχίσουν να καταρρέουν.
Τι άλλη επιλογή υπάρχει αν το Κράτος και η Κεφαλαιοκρατία συνεχίσουν να καταρρέουν συμπαρασύροντας και ολόκληρη την Κύπρο στην καταστροφή;

Πρότυπα και παραδείγματα υπάρχουν πολλά:
• από τους Ζαπατίστας στους Κούρδους δίπλα μας που απελευθερώνουν σήμερα - τώρα! - την χώρα τους εγκαθιδρύοντας νέες μορφές συμμετοχικής δημοκρατίας (την ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό),
• από τους Βιετκόνγκ μέχρι την Κινεζική Πολιτιστική Επανάσταση,
• από την Ελληνική Δημοκρατία των αρχαίων Αθηνών και την κοινοκτημοσύνη των Σπαρτιατών μέχρι την εθνικοκοινωνική επανάσταση του Ρήγα Φεραίου,
• από την διαχρονική αντίσταση της Κούβας και Παλαιστίνης στον Δυτικό Ιμπεριαλισμό στην σύγχρονη Οικολογία, τον Φεμινισμό, Σοσιαλισμό, την Ερωτική απελευθέρωση και Πνευματική επιστροφή στον Ελληνισμό,
• από τον Μάη του '68 στη δική μας ειρηνική Εξέγερση των Αγανακτισμένων σε Κύπρο και Ελλάδα στο πλαίσιο του Κινήματος των Πλατειών όλης της Νότιας Ευρώπης...
...τα παραδείγματα και πρότυπα καθώς και τα συγκεκριμένα εργαλεία και κινηματικές εφαρμογές είναι πάμπολλα. Και προσιτά.

Απαιτείται μόνο η πολιτική βούληση.
Το "πως ακριβώς" μπορούν να υλοποιηθούν αυτά είναι εν μέρει λυμένο από τα ιστορικά παραδείγματα του παρόντος και παρελθόντος. Κάποια όμως θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ιδιαίτερες συνθήκες της Κύπρου, και κάποια - όπως κάθε αληθινό λαϊκό κίνημα - θα πρέπει να τα εφεύρουμε καθ' οδόν.

Το βασικό μας ερώτημα όμως είναι το αν η Παράταξη μας είναι πολιτικά και ψυχικά έτοιμη.

Σημαντικό μέρος του ερωτήματος σχηματίζεται από το ότι αυτά τα δύο χρόνια ήταν πολύ καταστροφικά για τους πολιτικούς μας αντιπάλους. Μες την Παράταξη μας τα τελευταία δύο χρόνια (από το καλοκαίρι του 2015 ως πρόσφατα), από τότε που ο Ακιντζί μαζί με τον Ερντογάν έκαμαν το πάν για να καταστρέψουν την αξιοπιστία των Διζωνιστών στα μάτια του λαού μας, φτάνοντας και μέχρι το σημείο να μας απειλούν ανοικτά με casus belli, δηλαδή με απροκάλυπτη απειλή πολέμου ή απαιτώντας να δοθούν τα 4 προνόμια του Ευρωπαίου πολίτη στα 70 εκατομμύρια Τούρκων ως κίνητρο για "να σκεφτούν" αν θα πρέπει να φύγει ο κατοχικός Τουρκικός στρατός, βιώσαμε όλοι συλλογικά την ανακούφιση του να βλέπουμε να κατακερματίζεται η κάποια λαϊκή υποστήριξη που είχαν οι Διζωνιστές προηγουμένως. Και τώρα, αρχίζει μια οδυνηρή ενασχόληση με τις Προεδρικές εκλογές μέσα σε ένα κλίμα διχόνοιας και υπόσκαψης της παράταξης του ΟΧΙ από δύο υποψηφίους και τους οπαδούς τους που υποτίθεται την εκπροσωπούν.

Αυτές τις εξελίξεις η Παράταξη μας τις βιώνει στο επίπεδο του Θεάματος, και όχι μέσα από την έμπρακτη ενασχόληση με την πολιτική. Αυτό (και κυρίως η κατάρρευση του Διζωνικού μετώπου) δυστυχώς έδρασε σαν άλλοθι ώστε η Παράταξη μας απέφυγε να ασχοληθεί με την εσωτερική της κατάσταση που είναι όντως τραγική για λόγους που έχουν να κάμουμε με συνθήκες πολύ βαθύτερες από τα κόμματα:
Η Παράταξη μας υποφέρει σε αρκετά μεγάλο βαθμό από διάφορες μορφές αυταρχισμού: φαλλοκρατία και ανδρικό σωβινισμό, θρησκοληψία και μισαλλοδοξία (μη ανοχή και έχθρα προς τους μη-ορθόδοξους), ρατσισμό (ενάντια σε Τούρκους, ΤΚύπριους και μελαμψούς μετανάστες). Αυτά δεν επιτρέπουν την Παράταξη να υιοθετήσει μαζικά ελευθεριακές διαδικασίες ή κινητοποιήσεις, και περιορίζουν τον αριθμό των ενεργών στελεχών της Παράταξης που είναι ικανά και πρόθυμα να επωμιστούν τις εργασίες της με αποχρώσεις Σοσιαλιστικές, Φεμινιστικές, αυτονομιστικές, αμεσοδημοκρατικές, θετικές προς τον Έρωτα. Η γενική κατάσταση της Παράταξης μας από πλευράς ιδεολογίας και συμπεριφορών είναι πιο κοντά στο οπισθοδρομικό Βυζάντιο παρά στον διαχρονικό Ελληνικό πολιτισμό και την Ελληνική κοσμοθεώρηση. Με αυτή την νοοτροπία που επικρατεί στην Παράταξη οι νέοι που έχουν ριζοσπαστικές, ελευθεριακές, απελευθερωτικές και αντι-αυταρχικές τάσεις τείνουν να την αποφεύγουν - για αυτό και τα περισσότερα άτομα που είναι ενεργά μες στην παράταξη είμαστε σε προχωρημένη ηλικία και δυσκολευόμαστε να προσελκύσουμε ενεργώς την νεολαία.

Επίσης, και ίσως αυτό είναι το πιο κρίσιμο, λόγω του αυταρχισμού είναι περιορισμένος ο αριθμός των συναγωνιστών που είναι ικανοί ή πρόθυμοι να συμμετέχουν σε πολιτικούς διαλόγους και συνεργασίες σε κλίμα ισότητας όπου όλοι μιλούμε δημοκρατικά με την σειρά χωρίς να διακόπτουμε ο ένας τον άλλο, και χωρίς να επιβάλλουμε τον καπνό του τσιγάρου στους άλλους.

Αυτά λεν ότι δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα να εφαρμόσουμε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ούτε στις εσωτερικές διαδικασίες της Παράταξης, ούτε βέβαια και σε επίπεδο μαζικού κοινωνικού αγώνα. Δεδομένου όμως ότι η αντικειμενική πραγματικότητα μας σφίγγει, απειλώντας με υπαρξιακό στραγγαλισμό τον Ελληνισμό της Κύπρου, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να προσπαθήσουμε νά 'βρουμε τρόπους να υλοποιήσουμε το ζητούμενο με μια κάποια πολιτική υπέρβαση.

Παραμένει ανοικτή η πιθανότητα να λειτουργήσουν αμεσοδημοκρατικά κάποιες από τις υπάρχουσες αλλά και τις μελλοντικές συσπειρώσεις των ατόμων που προαναφέρθηκαν ως "διαμορφωτές γνώμης". Αν αυτό λάβει χώρο σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό, θα μπορούσε να τροχιοδρομήση και άλλες ποιοτικές αλλαγές ανάμεσα στον απλό κόσμο της Παράταξης μας. Και ίσως αυτό σε συνάρτηση με συντρέχουσες εξελίξεις θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κάποια φορά (να δημιουργηθεί δηλαδή αυτό που ο μέγας Δημήτρης Χριστόφιας περιέγραψε με την αρχαιοελληνική του ονομασία ως "momentum"), που θα είναι πολιτικά αυτο-συντηρούμενη και θα διαστέλλεται ελικοειδώς ώσπου να συμπεριλάβει μια κρίσιμη μάζα ενεργών πολιτών.

Δυστυχώς στην Κύπρο η σύγχρονη μας ιστορία έδειξε πως μόνο όταν βιώνουμε μαζικές καταστροφές αφυπνούται και κινητοποιείται ο λαός μας σε μαζικό επίπεδο, αλλά βέβαια επίσης έδειξε πως όταν συμβαίνει αυτό ο λαός μας μεγαλουργεί, έστω και εν μέσω της καταστροφής. Το ζητούμενο εδώ δεν είναι να περιμένουμε την νέα καταστροφή. Είναι να κτιστούν από την Παράταξη του ΟΧΙ τα θεμέλια ενός λαϊκού κινήματος ώστε αν και όταν προκύψει καταστροφή, ή κάποια πιο έκδηλη ή άμεση απειλή καταστροφής, να προϋπάρχουν πολιτικές δομές που ο κινητοποιημένος λαός μας να μπορέσει να τις αξιοποιήσει για την επιβίωση και απελευθέρωση.

Σε αυτό το σημείο είναι αδύνατον να προβλεφθεί αν αυτές οι προσπάθειες θα επιτύχουν. Αλλά για όσους διακρίνουμε την αναγκαιότητα του να καταφέρει η Παράταξη του ΟΧΙ να πραγματώσει μια πολιτική υπέρβαση και να έλθει Πιο κοντά στην Ουσία, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Πέτρος Ευδόκας και Σόλων Αντάρτης 

Wednesday, July 5, 2017

Η Νεολαία ΕΔΕΚ για το Κυπριακό πρόβλημα

Συνεδριακό εγγραφό με θέμα το Κυπριακό Πρόβλημα που κατατέθηκε προς ψήφιση στο Συνέδριο της Νεολαίας ΕΔΕΚ και υπερψηφίστηκε ομόφωνα ως η επίσημη θέση της απο όλους τους συνέδρους.

Το καλοκαίρι του 2015, πραγματοποιήθηκε ένα ιστορικό γεγονός, το Κ.Σ ΕΔΕΚ αποκήρυξε και επισήμως τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Εγκαινίασε ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο για την Κύπρο αλλά και ένα νέο κύκλο διεκδικήσεων , αποτελώντας την νέα, εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς για την επίλυση του Κυπριακού. Εμείς, ως η Νεολαία της Αριστεράς, του Ριζοσπαστισμού, της Σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης του κόσμου και της κοινωνίας προχωράμε ένα βήμα πάρα πέρα. Αποτινάσουμε τα βαρίδια που μας φόρτωσαν οι εκάστοτε κυβερνώντες, οι πολιτικές Γλαύκου Κληρίδη και Γιώργου Βασιλείου, την κατάπτυστη 23η Μάιου του Δημήτρη Χριστόφια και τις εκτροπές των συνομιλιών μεταξύ του θιασώτη του Σχεδίου ΑΝΑΝ, Νίκου Αναστασιάδη και Μουσταφά Ακιντζί, που έριξαν την Κύπρο στην παγίδα των τουρκικών σχεδίων για πλήρη έλεγχο της Κύπρου.

Εγκαινιάζουμε ένα νέο κύκλο συζητήσεων με το σοσιαλιστικό κίνημα και διεκδικούμε να γίνουμε ο τρίτος δρόμος, η νέα εναλλακτική και ριζοσπαστική πρόταση για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Επί δεκαετίες ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, προσπαθούν να θέσουν τον Κυπριακό λαό επί τετελεσμένων, σχετικά με την επιβολή της ΔΔΟ ως μοναδικής λύσης, για το κυπριακό ζήτημα. Οι πολιτικές του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, ευθυγραμμίζονται πλήρως με την τούρκικη προπαγάνδα όσον αφορά τον τρόπο επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος. Είναι δεδομένο ότι η στρατηγική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και κάποιων φιλικά προσκειμένων χωρών της Ε.Ε προς την Τουρκία αλλά και της ίδιας της Τουρκίας για το Κυπριακό πρόβλημα συνδέεται με τα σχέδιά τους για την αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής , για να πάρουν τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών όπως για παράδειγμα τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου – στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, καθώς και να εξυπηρετήσουν στον μέγιστο βαθμό τα συμφέροντα του μεγαλοαστικού κεφαλαίου.

Για χρόνια λοιπόν οι συζητήσεις στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» που δεν έχουν φέρει κάποιο αποτέλεσμα μέχρι τώρα, παρά μονάχα παραχωρήσεις στην κατοχική δύναμη, είχαν εσφαλμένα ως βάση λύσης τη ΔΔΟ όπου ουσιαστικά στην εφαρμογή της μετασχηματίζεται σε συνομοσπονδία, σε δυο συνιστώντα κράτη, σύμφωνα με τις πρόνοιες της. Ως Αριστερά, μας ανησυχεί το γεγονός ότι η ΔΔΟ, στο πυρήνα της είναι βαθιά ρατσιστική, διχοτομική και αντιδημοκρατική. Είναι αδιανόητο σε μια λύση να μην διασφαλίζονται οι τέσσερις βασικές ελευθερίες των πολιτών, είναι αδιανόητο ο σφετεριστής των προσφυγικών περιουσιών να έχει περισσότερα δικαιώματα από τον νόμιμο κληρονόμο, είναι αδιανόητο τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, να μην διασφαλίζονται σε ολόκληρη την επικράτεια. Είναι εκ των ων ουκ άνευ το δικαίωμα της λαϊκής κυριαρχίας να εκχωρείται σε ένα ξένο δικαστή για να καθορίζει με τη ψήφο του σημαντικές αποφάσεις λειτουργίας του κράτους. Ακόμη οι αποφάσεις στο ανώτατο νομοθετικό όργανο που είναι η Γερουσία (και η οποία θα συγκροτείται στη βάση εθνοτικής προέλευσης 20 + 20 γερουσιαστές) θα λαμβάνονται με ξεχωριστή πλειοψηφία. Είναι απορίας άξιον σε ποια δημοκρατική χώρα το ανώτατο νομοθετικό σώμα συγκροτείται στη βάση εθνοτικής προέλευσης 50-50. Θα υπάρχει η παγκόσμια πρωτοτυπία μια πρόταση να συγκεντρώνει 75% των ψήφων (30 στους 40 γερουσιαστές) αλλά επειδή στη μια πλευρά θα ψηφίζουν μόνο οι 10 να απορρίπτεται και μια πρόταση που θα συγκεντρώνει το 55% των ψήφων (11+11) να εγκρίνεται. Ωστόσο, από την παραμονή των 50.000 εποίκων επί Χριστόφια σήμερα διπλασιάστηκαν και η παραμονή των εποίκων διευρύνεται πέραν των 115,000. Επίσης έγινε αποδεκτή η παρουσία 10.000 τουρκικών στρατευμάτων για περίοδο μετά τη λύση. Είναι πασιφανές ότι η λύση που προσπαθούν να μας επιβάλουν είναι μια λύση τύπου Απαρτχάιντ που το βραχύχρονο της πιθανής εφαρμογής της θα οδηγήσει μια νέου τύπου Ταϊβάν.

Η Νεολαία ΕΔΕΚ , σπάει τα δεσμά και χαράζει μια νέα στρατηγική διεκδίκησης για το κυπριακό. Το ενιαίο κράτος με κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι η μόνη βιώσιμη και λειτουργική λύση για τον λαό αλλά και η μοναδική που εξασφαλίζει τη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού λειτουργεί και ως αποτρεπτικός παράγοντας για οποιαδήποτε απόσχιση και διάσπαση του κράτους. Με αυτό το είδος λύσης δεν θα διαχωρίζεται ο λαός με βάση την εθνοτική του προέλευση. Είναι μια προοδευτική και ριζοσπαστική προσέγγιση των πραγματικών δεδομένων του κυπριακού ζητήματος απέναντι στον σκοταδισμό και τον αναχρονισμό που προωθεί ο Δικομματισμός . Οι Τ/κ και οι Ε/κ θα απολαμβάνουν ισότιμα δικαιώματα και πλήρως τις τέσσερις βασικές ελευθερίες σε ολόκληρη την κυπριακή επικράτεια. Η Αριστερά, δεν πρέπει να αντιμετωπίζει το λαό ως κοινότητες διαχωρίζοντας τον, σε Τουρκοκυπρίους και Ελληνοκυπρίους αλλά ως ένα ενιαίο κυρίαρχο σύνολο που ορίζει τη μοίρα του, τον Κύπριο πολίτη!

Η Κύπρος έχει ανάγκη μια πολυπολιτισμική κοινωνία και μια δυναμική, διεκδικητική και αδιάσπαστη εργατική τάξη ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του αύριο. Για μας είναι ήσσονος σημασίας αν κάποιος είναι Έλληνας, Τούρκος, Μαρωνίτης, Λατίνος ή Αρμένιος, αλλά μείζονος η ανθρώπινη υπόσταση και η ταξική προέλευσή των πολιτών. Είναι αδιανόητο σε μια χώρα όπως η Κύπρος να επιβάλλεται η εκ περιτροπής προεδρία και η στάθμιση της ψήφου με βάση την φυλετική και θρησκευτική προέλευσή του. Από την στιγμή που θα είμαστε ισότιμοι πολίτες ενός κράτους, μιας κοινωνίας, σάρκα από τη σάρκα του ίδιου λαού , δεν χρειαζόμαστε κανένα εδαφικό κα φυλετικό διαχωρισμό. Ο διαχωρισμός του λαού, είναι προς το συμφέρον του Κεφαλαίου διότι θα μπορεί καλύτερα να ελέγχει το εργατικό κίνημα. Μια συνέργια των Τ/κ και Ε/κ συνδικάτων θα αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνος για τον τερματισμό της ασυδοσίας του απέναντι στο λαό. Διότι τα «σπασμένα» της παράνομης εισβολής και κατοχής της Τουρκίας θα τα πληρώσει ο κυπριακός λαός, με δυσβάσταχτα χαράτσια, μειώσεις μισθών και συντάξεων και άλλα πολλά αντιλαϊκά μέτρα, αφήνοντας την Τουρκία στο απυρόβλητο χωρίς να καταβάλει οποιεσδήποτε πολεμικές αποζημιώσεις. Διότι ένας διασπασμένος λαός, μια διαλυμένη εργατική τάξη και μια κατακερματισμένη ασταθής Κύπρος, διευκολύνει τα σχέδια του ιερατείου (ΝΑΤΟ – ΗΠΑ) των καπιταλιστικών κέντρων για να πάρουν υπο τον έλεγχο τους τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας.

Είναι επιτακτική ανάγκη σε αυτή την ιστορική καμπή του Κυπριακού προβλήματος να πούμε στον λαό την αλήθεια για τα επαχθή βάρη της ΔΔΟ και να θέσουμε τέρμα στις αυταπάτες, να επαναφέρουμε ξανά την ξεχασμένη από μερικούς πραγματική διάσταση του Κυπριακού. Δηλαδή το Κυπριακό είναι πρόβλημα, εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης, βίαιου ξεριζωμού των Ε/κ και Τ/κ και καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Καίριο ρόλο στην λύση του Κυπριακού, οφείλει να διαδραματίσει επιτέλους η εξωτερική πολιτική του κράτους μας. Αποτελεί ντροπή για μια χώρα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αδυνατεί τόσο να προβάλει το Κυπριακό πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση όσο και να ενδυναμώνει και να χτίζει διμερείς σχέσεις με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκα κράτη και μη. Η ενίσχυση της διεθνούς διπλωματικής μας δύναμης οφείλει να γίνει πρωταρχικός στόχος της εκάστοτε κυβέρνησης, με στόχο να θέσει την Τουρκία στο εδώλιο του κατηγορουμένου και επιτέλους να ασκηθούν πιέσεις εναντίον της. Με την ανακάλυψη υδρογονανθράκων και την προσέλκυση «μεγαθήριων» στο τομέα της ενεργειακής εκμετάλλευσης μας παρουσιάζεται ένα από τα ισχυρότερα διπλωματικά χαρτιά τα τελευταία 43 χρόνια, ιδιαίτερα από την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση παλεύει με νύχια και με δόντια να απεξαρτηθεί από τις Ρωσικές πηγές ενέργειας.

Εμείς συνεχίζουμε να απαιτούμε από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας να καλέσει τον λαό σε δημοψήφισμα και να θέσει καθαρό ερώτημα για την απόρριψη ή την αποδοχή της ΔΔΟ ως βάση συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος ώστε να πάρει εκ νέου τη λαϊκή νομιμοποίηση για την συνέχιση των συνομιλιών επ’ αυτής της βάσης.

Η εφαρμογή του δόγματος ενιαίο κράτος – ένας λαός θα διασφαλιστεί με ρυθμίσεις του Συντάγματος οι οποίες θα προνοούν τα εξής:
Το υφιστάμενο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι το μοναδικό σύνταγμα στον κόσμο που δεν υπάρχει καμία αναφορά σε λαό αλλά σε κοινότητες. Εμείς ζητάμε, την μετατροπή του από ένα «δικοινοτικό» σύνταγμα, αφού αναφέρεται σε δύο κοινότητες την Ε/κ και Τ/κ σε ένα σύνταγμα που αναφέρεται σε ολόκληρο τον κυπριακό λαό χωρίς να τον διαιρεί φυλετικά και θρησκευτικά σε κοινότητες.
Αφαίρεση της παραγράφου 3 Άρθρον 2 του Συντάγματος του 60’ που αναφέρεται ότι κάποιος μπορεί να επιλέγει σε ποια κοινότητα επιθυμεί να ανήκει. Αυτό το θεωρούμε διχοτομικό και αντιδημοκρατικό. Στόχος είναι ο πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας να υπάγεται σ ‘ αυτήν και όχι σε κοινότητες. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να καταλύσει οποιαδήποτε φυλετική και θρησκευτική διάκριση. Σε ένα ενιαίο κράτος, πολυπολιτισμικού χαρακτήρα οφείλει να διασφαλίζεται ο σεβασμός κάθε ανθρώπινης οντότητας στο έδαφός του.
Αφαίρεση του δικαιώματος άσκησης βέτο από τον Τ/κ Αντιπρόεδρο , διότι δεν θα χρειάζεται να υπάρχει βέτο αφού η πραγματική δημοκρατία θα πηγάζει από τον λαό. Το πολίτευμα θα μετασχηματιστεί σε προεδρευόμενη δημοκρατία. Ουσιαστικά θα λειτουργεί μέσα στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με απλή αναλογική, ούτως ώστε να διασφαλίζεται η εκπροσώπηση όλων των κομμάτων – συμπεριλαμβανομένων και των τ/κ κομμάτων – στο κυπριακό κοινοβούλιο.
Ζωτικής σημασίας είναι η αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων και βάσεων από το νησί καθώς και η κατάργηση πάσης φύσεως και προελεύσεως στρατιωτικών εγγυήσεων. Η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν χρειάζεται ούτε τις αγγλικές βάσεις, ούτε τον τούρκικο στρατό, ούτε τον ελληνικό στρατό.

Να σημειωθεί πως οι πιο πάνω ρυθμίσεις θα υπάρξουν μετά από διαβουλεύσεις με την Τουρκία, την Ελλάδα και την Μεγάλη Βρετανία, στα αποκλειστικά πλαίσια συζήτησης της διεθνούς πτυχής του κυπριακού προβλήματος, με μοναδικό στόχο και περιεχόμενο την κατάργηση της Συνθήκης Εγγυήσεων καθώς και την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και της ΕΛΔΥΚ. Αφού επιτευχθεί αυτό, τότε οι πιο πάνω ρυθμίσεις θα κατατεθούν σε ένα ενιαίο (όχι δικοινοτικό) δημοψήφισμα .

Στο μεταβατικό στάδιο από την συμφωνία λύσης μέχρι την ολοκληρωμένη εγκαθίδρυση της, η διεθνής κοινότητα οφείλει να υποβοηθήσει στα μέγιστα την προσπάθεια διατήρησης της ασφάλειας και ενσωμάτωσης των δύο κοινοτήτων έπειτα από τόσα χρόνια διαίρεσης:
Παραμονή συγκεκριμένης ειρηνευτικής δύναμης του Ο.Η.Ε. για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα που να διασφαλίζει την ομαλή μετάβαση στο ενιαίο κράτους.
Οικονομική βοήθεια μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που να εγγυάται την οικονομική βιωσιμότητα του νησιού αλλά και τις απαραίτητες χρηματο-οικονομικές δυνατότητες που να ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδο του συνόλου του Κυπριακού λαού. Τέλος η Τουρκία πρέπει να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία

Καλούμε κάθε δημοκράτη Τ/κ και Ε/κ να συνασπιστεί μαζί μας σε νέους αγώνες για μια Κύπρο ελεύθερη ενιαία ανεξάρτητη και σοσιαλιστική. Όπου ο λαός της θα είναι κυρίαρχος και αφέντης του τόπου του! Στην πρωτοπορία των αγώνων για απελευθέρωση του τόπου η Αριστερά δείχνει το δρόμο στον λαό! Νικάμε την Σκύλλα και την Χάρυβδη και ανατρέπουμε τα δεδομένα γιατί αυτός ο λαός κουβαλά μέσα του την ιστορική γνώση χιλιάδων χρόνων και θα επιβιώσει!

Tuesday, June 27, 2017

Τα σκουπίδια, το ιδιωτικό και το δημόσιο

Tου Γιώργου Ρακκά

Η αντιπαράθεση κυβέρνησης-Δήμων-συμβασιούχων για το ζήτημα των μονιμοποιήσεων καθώς και το υγειονομικό αδιέξοδο που δημιούργησαν οι σωροί των σκουπιδιών από την απεργία της ΠΟΕ – ΟΤΑ έθεσε επί τάπητος ξανά το συνολικότερο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων από την σκοπιά της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Τα τελευταία χρόνια, το ζήτημα αυτό αντιμετωπίζεται στον δημόσιο διάλογο της χώρας υπό την σκοπιά της αντιπαράθεσης κρατισμού και νεοφιλελευθερισμού: Έτσι, το ζήτημα ανάγεται αποκλειστικά στο δίλημμα «ποιός θέλετε να μαζεύει τα σκουπίδια, ο Δήμος ή οι ιδιώτες», και γίνεται μέρος του ευρύτερου πολιτικού διπολισμού που καθορίζει την εγχώρια πολιτική σκηνή.

Έχουμε τονίσει πολλάκις, ότι αυτός ο διπολισμός είναι εξόχως αντιπαραγωγικός. Συγκεκριμένα ως προς το ζήτημα των απορριμμάτων, η εμπειρία των πρόσφατων δεκαετιών από την τοπική αυτοδιοίκηση έχει αποδείξει πως επί του παρόντος δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφανώς, ορθολογικά και αποτελεσματικά κανένας από τους δυο προτεινόμενους τρόπους: Ο κρατικισμός σκοντάφτει πάντοτε στην υπεργραφειοκρατικοποίηση, την αδράνεια, και την εκτόξευση του λειτουργικού κόστους από την ύπαρξη «αντι-οικονομιών» κλίμακας. Ακόμα χειρότερα, μιλάμε για θεσμικούς μηχανισμούς που διαποτίζονται από οργανωτικές λογικές της δεκαετίας του… 1950, οι οποίοι υποστελεχώνονται από ένα προσωπικό που συνήθως είναι άνω των 50 ετών, και διοικούνται από διοικητικούς και πολιτικούς προϊσταμένους ελλιπούς ή ανύπαρκτης συγκρότησης, διαποτισμένους από τις κυρίαρχες κατά την μεταπολίτευση νοοτροπίες κομμάτων καρτέλ, πελατειακών δικτύων και ρεμούλας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι συνδικαλιστικοί/συντεχνιακοί παράγοντες που καλούνται να κινητοποιηθούν προς υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα θεμελιωδών αγαθών και υπηρεσιών, σχεδόν πάντοτε κινητοποιούνται για τις διεκδικήσεις τους με τρόπο που μεταβιβάζει το κύριο κόστος της κινητοποίησης στην κοινωνία, και όχι στον φορέα της άδικης πολιτικής. Για τα απορρίμματα, επί του προκειμένου, η κυρίαρχη συνδικαλιστική νοοτροπία θέλει τους κινητοποιούμενους να δημιουργούν συνθήκες υγειονομικής ασφυξίας σε μια ολόκληρη πόλη, κρατώντας όμηρους τους κατοίκους της, για να απαντήσουν στις κούφιες υποσχέσεις της κυβέρνησης.

Οι νεοφιλελεύθεροι, δηλαδή, καθώς επικαλούνται αυτές τις τρανταχτές αδυναμίες και τα αδιέξοδα του δημοσίου τομέα ‘κλέβουν εκκλησία’ καθώς είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένα ολόκληρο σύστημα θεσμών που σφράγισε την λειτουργία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, βρίσκεται –μαζί με την τελευταία– σε φάση ψυχορραγήματος. Ωστόσο, ποιός θα μπορούσε να δικαιώσει τις «ιδιωτικοποιήσεις ως πανάκεια»; Με δεδομένες τις θανάσιμες αδυναμίες του υπάρχοντος πολυδαίδαλου νομικού πλαισίου, και καθώς κράτος και δήμοι αδυνατούν στις περισσότερες των περιπτώσεων να επιτελέσουν έστω και τις στοιχειώδεις λειτουργίες επίβλεψης, και ελέγχου των ΣΔΙΤ (συμπράξεις ιδιωτικού-δημοσίου τομέα), αυτό που ονομάζουμε ‘ιδιωτικοποιήσεις’ σέρνουν μαζί τους τις δικές τους αμαρτίες διαπλοκής, διαφθοράς και διασπάθισης του δημοσίου πλούτου. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η ίδια η ‘πιάτσα’ της αγοράς θεωρεί τις εταιρείες που επιβιώνουν από τις κρατικές εργολαβίες ένα είδος παρακολουθήματος’ του δημοσίου που φέρουν αυτούσιες τις αμαρτίες του τελευταίου, όντας εξόχως παρασιτικές και διαποτισμένες από την λογική της ‘δημιουργικής’ διαχείρισης των κρατικών προμηθειών. Γι’ αυτό και πολύ συχνά κρατικές αναθέσεις και εργολαβίες παραπέμπονται στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ή ακόμα και παίρνουν τη δικαστική οδό, με το ερώτημα της απιστίας.

Έτσι «κράτος» και «ιδιώτες», στην Ελλάδα παίρνουν κάτω από την βάση. Πέραν, βεβαίως, εξαιρέσεων οι οποίες όμως δεν μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, – διότι συνήθως όπου έχουμε ισχυρή, άρτια και λειτουργική δημόσια υπηρεσία έχουμε και σωστές Συμπράξεις Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα για την ανάθεση των έργων της. Άρα, το ισχυρό δημόσιο δεν είναι αποτρεπτικός παράγοντας για τις συμπράξεις κράτους/δήμων και ιδιωτών, όπως ισχυρίζονται σήμερα ιδεοληπτικά κάποιοι, αλλά αντίθετα η εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας αποτελεί την μόνη εγγύηση για την κοινωνική αποδοτικότητα (κοινωνική προστιθέμενη αξία, το λένε στην ορολογία των σύγχρονων κρατικών λειτουργών) των εν λόγω συμπράξεων. Ούτως ή άλλως, η αρχική λογική αυτών των σχημάτων δεν ήταν να αποκαταστήσουν το κράτος, αλλά αντίθετα, να το βοηθήσουν να προεκτείνει τις παρεμβάσεις του μέσω της μόχλευσης του ιδιωτικού κέρδους, προκειμένου να παράγει επιπλέον κοινωνική ωφέλεια δίχως να αυξήσει το ίδιο λειτουργικό και γραφειοκρατικό κόστος.

Αυτά ως προς τις μορφές διαχείρισης που συγκρούονται σήμερα με επίδικο το ζήτημα ‘απορρίμματα’. Ωστόσο, ειδικά για το συγκεκριμένο ζήτημα, η υστέρηση της δημόσιας συζήτησης δεν σταματάει στη μορφή, αλλά αντίθετα αγγίζει βαθιά και το περιεχόμενο. Δηλαδή τα σκουπίδια:

Μπορεί η ανακύκλωση να καταλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερο χώρο στην ρητορική της τοπικο-αυτοδιοικητικής πολιτικής, λόγω των κατευθύνσεων που δίνουν σε αυτήν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, αλλά και εξαιτίας των όχι και τόσο καθαρών επιχειρηματικών συμφερόντων που έχουν αναπτυχθεί στον συγκεκριμένο κλάδο. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των δημάρχων και των αντιδημάρχων που αρέσκονται να την επικαλούνται, αγνοούν παντελώς την μεγάλη καινοτομία που αυτή θα εισάγει στο πεδίο της τοπικής πολιτικής: Ότι, δηλαδή, ένα πολύ μεγάλο μέρος των παραγόμενων από τις τοπικές κοινωνίες απορριμμάτων δεν είναι «σκουπίδια» αλλά… πρώτη ύλη, σημαντικής οικονομικής αξίας, που ανοίγει σημαντικά πεδία για την ανάπτυξη της δημοτικής/κοινωνικής οικονομίας.

Η λογική της ανακύκλωσης, δηλαδή, ανατρέπει την παραδεδομένη αντίληψη ότι τα σκουπίδια αποτελούν «πρόβλημα», την μετασχηματίζει, καλύτερα, εισάγοντας πρακτικές που τα μεταβάλουν σε «επένδυση». Επένδυση, μάλιστα, παραγωγική, της κοινωνικής οικονομίας, δυο στοιχεία που λείπουν όσο τίποτε άλλο στην χώρα μας. Τα πεδία δραστηριοποίησης της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στην ανακύκλωση είναι πάμπολλα, άλλα υπόσχονται αμεσότερα αποτελέσματα, και άλλα προϋποθέτουν μεγαλύτερες και συντονισμένες προσπάθειες.

Για παράδειγμα, αυτήν την στιγμή τα ελαιοαπόβλητα από τον κλάδο της εστίασης στην Θεσσαλονίκη, παραδίδονται σε ιδιώτη και εξάγονται, την ίδια στιγμή που η μεταποίησή τους σε καύσιμα που χρησιμοποιούνται για τα κτήρια ευθύνης του Δήμου είναι σχετικά εύκολο εγχείρημα, όπως απέδειξε πρόσφατο πιλοτικό πρόγραμμα που υλοποιήθηκε από τον Δήμο Συκεών. Φυσικά, στην περίπτωση που θα υπήρχε βούληση από την πλευρά του κεντρικού δήμου της Θεσσαλονίκης, η εξοικονόμηση του κόστους θα ήταν άμεση και σημαντική, ενώ επιπρόσθετα η δραστηριότητα θα απέδιδε και θέσεις εργασίας σε μια πόλη που γονατίζει από την ανεργία και την ετεροαπασχόληση.

Με την ίδια λογική, θα μπορούσαν να λειτουργούν και μικρές μονάδες διαχείρισης των οργανικών αποβλήτων, που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε κομπόστ, και να συμβάλουν στην επέκταση των πάρκων και την αναβάθμιση του αστικού πρασίνου.

Για τους μεγάλους όγκους ανακυκλώσιμων υλικών, ο δήμος σε συνεργασία με τους μικρούς και μεσαίους, νόμιμους«ανακυκλωσάδες», και όχι με την πολυεθνική μαφία που έχει εσχάτως αναπτυχθεί για την αξιοποίησή τους, στέλνοντας εκατοντάδες ανθρώπους που τελούν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας για την διαλογή των υλικών μέσα από τους κάδους, θα μπορούσε να συγκροτήσει ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων «πράσινων σημείων». Τα πράσινα σημεία, είναι επί της ουσίας χώροι συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών, που ανακατευθύνονται κατόπιν στους μεγάλους χώρους επεξεργασίας. Η λογική των διάσπαρτων σημείων μεσαίας δυναμικότητας υπηρετεί μιαν αντίληψη ότι η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να παρεμβαίνει για την ανακύκλωση στο μικρότερο δυνατό πολιτικό κύτταρο της δομής της (τις δημοτικές κοινότητες, πρώην διαμερίσματα) και από εκεί να ενθαρρύνει/οργανώνει τους πολίτες, ώστε αυτοί να ανταποκριθούν στην ανάγκη διαλογής στην πηγή.

Φυσικά, αξίζει να διερευνηθεί και το ενδεχόμενο ανάπτυξης μορφών κοινωνικής/δημοτικής επιχειρηματικότητας και στον τομέα της μεταποίησης/κατεργασίας ανακυκλώσιμων υλικών, καθώς η χώρα διαθέτει και το απαραίτητο επιστημονικό δυναμικό (το οποίο την εγκαταλείπει λόγω ανεργίας), και λόγω της ευαισθησίας που υπάρχει σε επίπεδο Ε.Ε. για το ζήτημα, είναι δυνατή η εύρεση πόρων προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο κατάλογος των δυνατοτήτων για την ανάπτυξη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στον τομέα των απορριμμάτων, πραγματικά δεν έχει τέλος. Κι αυτό γιατί βρισκόμαστε σε μια φάση, όπου οικονομικοί-κρατικοί γίγαντες, όπως η Κίνα έχουν αρχίζει να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, καθώς η ακραία μόλυνση που επισώρευσαν οι δεκαετίες τρελών ρυθμών ανάπτυξης απειλεί την βιωσιμότητα του «κινέζικου θαύματος». Έτσι, λόγου χάρη, διαβάζουμε για την ύπαρξη αυτόματων δεκτών πλαστικών μπουκαλιών εντός των μεγάλων κινέζικων πόλεων, που παραδίδουν το αντίτιμό τους σε εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς· μια καινοτόμος πρακτική που εισάγει και την λογική της άμεσης ανταποδοτικότητας από την ανακύκλωση. Προς την ίδια κατεύθυνση, θα μπορούσαν να εκπονηθούν προγράμματα και στην χώρα μας, για παράδειγμα μέσω της χορήγησης ηλεκτρονικού μητρώου ανακύκλωσης, όπου θα προβλέπεται έκπτωση από τα δημοτικά τέλη για τους πολίτες που ανακυκλώνουν στο επιθυμητό ποσοστό επί του συνόλου της κατά κεφαλήν ετήσιας παραγωγής απορριμμάτων που τους αντιστοιχεί. Και ανάλογα κίνητρα, θα μπορούσαν να δοθούν σε μεγάλες επιχειρήσεις, για παράδειγμα σούπερ-μάρκετ, που λειτουργούν ως κόμβοι ανακύκλωσης, ή που προάγουν τον περιορισμό χρήσης της πλαστικής σακούλας κ.ο.κ.

Πραγματικά, το να δει αυτήν την στιγμή η τοπική αυτοδιοίκηση τα απορρίμματα ως ευκαιρία, ως δυνατότητα… οικολογικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, και να επιστρατεύσει έξυπνους τρόπους ώστε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις ανάγκες των κοινωνικών επενδύσεων, είναι κάτι που μόνο οφέλη θα μπορούσε να προσφέρει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Χώρια που, η ανάπτυξη μορφών κοινωνικής επιχειρηματικότητας μπορεί να αποτελέσει και μέσο για την εμπλοκή εργαζομένων «νέας μορφής», σε οργανωτικά σχήματα που θα τελούν σε αλληλεπίδραση με την τοπική αυτοδιοίκηση, πράγμα που εκ των πραγμάτων θα ενθαρρύνει την εισαγωγή οργανωτικών και διοικητικών καινοτομιών στους κουρασμένους Δήμους: Από το περιβάλλον ενός ράθυμου μηχανισμού, που έχει ξεχάσει να κινητοποιείται καθώς τείνει να εκχωρήσει ολοένα και περισσότερες από τις λειτουργίες του σε παράσιτα-ιδιώτες, θα περάσουμε σταδιακά σε ένα δυναμικό περιβάλλον όπου ο δήμος θα καλείται να συντονιστεί με ένα σμήνος μικρών και μεσαίων συνεταιρισμών, συμπράξεων ιδιωτών, ή και μικροϊδιοκτητών, που οργανώνουν την αναπαραγωγή της πρώτης ύλης.

Όλα αυτά είναι ενδεικτικά, για να υπομνηματίσουν την δυνατότητα που κυοφορεί μια «αλλαγή παραδείγματος», δηλαδή μια ριζική μεταβολή, μια «επαναστατική μεταρρύθμιση» στις νοοτροπίες και στις λογικές που κυβερνούν την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό έχει ανάγκη η χώρα, και όχι από τις σκιαμαχίες των κρατιστών και νεοφιλελεύθερων ταγών της πολιτικής ζωής, που έχουν κάνει ως παρασιτική κάστα κατάληψη στον δημόσιο διάλογο της κοινωνίας μας. Αυτά τα διλήμματα, στο μόνο που χρησιμεύουν, είναι να δικαιώνουν κατ’ αντιπαράθεση τον λόγο ύπαρξης της μιας ή της άλλης πλευράς. Στην πραγματικότητα όμως, όπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε άνθρωπος έλθει σε συγχρωτισμό μαζί τους, και ο οποίος αγωνίζεται για να βγάλει το ψωμί του μέσα στην σημερινή κατάσταση, αυτό το «αντιθετικό ζεύγος» των δημοσιολογούντων δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε περίπτερο. Πόσο μάλλον, τις συλλογικές μας τύχες…

Saturday, June 17, 2017

Προτάσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση

Του "Χαγκέα"

Η παραγωγική ανασυγκρότηση, η οποία θα επιτρέψει τη σταδιακή απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά του μνημονίου και της υποτέλειας, δεν αποτελεί ουτοπία ούτε άπιαστο όνειρο. Η απελπισία και η μαζικής κλίμακας κατάθλιψη του μέσου Έλληνα εμποδίζουν την ορθολογική αντίδραση μέσα σε ένα υγιές πλαίσιο δράσης. Σε αυτό πρέπει να απαντήσουμε με θετικές ενέργειες, ορθά συγκροτημένες και δομημένες με απτό χρονικό ορίζοντα θέσπισης μέτρων και μέτρησης των αποτελεσμάτων τους.
Στο παρόν άρθρο θα αναφερθώ επιγραμματικά σε έναν παλαιό θεσμό –πρακτική του εμπορίου ο οποίος κάποτε, πριν την «εκσυγχρονιστική» περίοδο ήταν λειτουργικός, αλλά μετά έπεσε σχεδόν σε αχρησία. Αναφέρομαι στο αντισταθμιστικό – ανταλλακτικό εμπόριο (burter), το οποίο αποτελεί και την αρχαιότερη μορφή εμπορίου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πολλές φορές βασιζόμαστε σε ιστορικά γεγονότα για να προβλέψουμε μελλοντικά, εντός κάποιων πλαισίων. Θεωρώ πως υπάρχουν παλαιοί θεσμοί, που αν επανεξεταστούν με κριτικό πνεύμα και προσαρμοστούν στις σημερινές συνθήκες, μπορούν να προσφέρουν ένα λιθαράκι στον αγώνα της συλλογικής μας ανάκαμψης.
Στο πρόσφατο παρελθόν, το ανταλλακτικό εμπόριο αν και θεωρούνταν κάπως πρωτόγονη συναλλαγή, λειτουργούσε αποδοτικά. Ένας σχετικά μικρός παραγωγός – εξαγωγέας ενός προϊόντος πρόσφερε στη διεθνή αγορά την παραγωγή του αναφερόμενος σε διεθνείς τιμές, με το αμερικανικό δολάριο (USD) να αποτελεί νόμισμα αναφοράς (π.χ. εξαγωγή σε αγροτικά προϊόντα και πληρωμή τους με ξυλεία). Οι χώρες που απευθυνόταν αφορούσαν για την ελληνική πραγματικότητα τις γειτονικές βαλκανικές χώρες και γενικά το πρώην ανατολικό πάλαι ποτέ μπλοκ. Στις χώρες αυτές υπήρχε έλλειψη ρευστότητας και συναλλάγματος, με συνέπεια μια συμφωνία ανταλλαγής να αποτελεί μονόδρομο για την ολοκλήρωση της συναλλαγής. Αυτό είχε πολλαπλά οφέλη και στα δύο μέρη, όπως και στις οικονομίες και των δύο χωρών:
1. Μείωση συναλλαγματικού κινδύνου.
2. Περιορισμός εκροής συναλλάγματος.
3. Εξασφάλιση φερεγγυότητας και ολοκλήρωσης της συναλλαγής χωρίς κίνδυνο.
4. Συνήθως τα προϊόντα που ανταλλάσσονταν είχαν το καθένα υψηλή ζήτηση στην άλλη χώρα – αγορά, οπότε δεν υπήρχε κίνδυνος αποθεματοποίησης
5. Η συναλλαγή γενικά δεν ήταν σύνθετη και κοστοβόρα για μια μικρομεσαία επιχείρηση.
6. Το μείγμα των ανταλλασσόμενων αγαθών μπορούσε να προσαρμοστεί εξυπηρετώντας και άλλες ανάγκες
7. Μπορούσε να διευρυνθεί σημαντικά ο αριθμός των συναλλασσόμενων, με συνέπεια πολλές μαζί επιχειρήσεις να δημιουργούν ένα δίκτυο με όλα τα οφέλη του σε ποικιλία, ποσότητες και καλή τιμολόγηση των αγαθών.

Νομίζω αποτελεί, με βάση την εικόνα της ελληνικής οικονομίας, μια εφικτή και παραγωγική λύση η υιοθέτηση του παραπάνω μοντέλου από τις μικρομεσαίες μας επιχειρήσεις. Αυτό θα ενδυναμώσει απίστευτα τις εξαγωγές μας σε αγαθά στα οποία λόγω του μικρού μεγέθους των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται, μένουν πίσω στο διεθνές εμπόριο. Αυτό όμως από μόνο του δεν αρκεί, χρειάζεται η δημιουργία νομοθετικού πλαισίου το οποίο θα ενισχύει με κάθε τρόπο την αύξηση του παραπάνω εμπορίου. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης και Εμπορίου να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη και, γιατί όχι, να παίξουν και ρόλο ενδιάμεσου μεταξύ του εξαγωγέα και του εισαγωγέα.
Τον τελευταίο καιρό είμαστε στα πρόθυρα ενός εμπορικού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου. Η διοίκηση Τραμπ θεωρεί πως πρέπει να αυξήσει την προστασία της παραγωγής σε αμερικανικό έδαφος με κάθε κόστος, διότι προβλέπει την κατίσχυση της Κίνας, η οποία έχει προσαρμοστεί και εκμεταλλεύεται με ευχέρεια το ελεύθερο διεθνές εμπόριο. Ο θεσμός του ανταλλακτικού εμπορίου αποτελεί απάντηση και εξουδετέρωση εμποδίων σε χώρες οι οποίες θα παρακολουθούν στενά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, δίνοντας πλεονεκτήματα και στα δύο μέρη, ουσιαστικά θα υπάρχει ισορροπία στις διμερείς εμπορικές σχέσεις. Νομίζω, πέρα από τις ΗΠΑ θα υπάρξουν αρκετές χώρες που θα υψώσουν παρόμοια εμπόδια. Το ανταλλακτικό εμπόριο θα μετατρέψει τα παραπάνω από απειλές σε ευκαιρίες, δίνοντας μάλιστα και σημαντικές δυνατότητες για τα ελληνικά προϊόντα να μπούνε σε νέες αγορές.
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει αρκετά, όμως ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να γίνει κατανοητό πως τίποτε δεν πρέπει να μας κάνει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε δημιουργικά. Πρέπει η επιστροφή στην παράδοση να γίνει με σύγχρονο, δημιουργικό και ευέλικτο τρόπο, ώστε να επανεκκινήσουμε τη χώρα. Το κίνημα του ΑΡΔΗΝ αποτελεί ένα υγιές και λογικά σκεπτόμενο κομμάτι της κοινωνίας και χρέος μας είναι όχι μόνο η διάδοση των θέσεών μας, αλλά και η κατάδειξη του γεγονότος ότι είναι ταυτόχρονα εφικτές και υλοποιήσιμες.

Πηγή: Εφημερίδα ΡΗΞΗ

Wednesday, May 24, 2017

Για τον Ηρακλή....

Δεν έχει να κάνει με συναισθηματισμούς ή συμπάθειες (αν και την ομάδα του Ηρακλή την συμπαθώ πάρα πολύ). Έχει να κάνει με την… μανία που έχω ενάντια στην αδικία. Στο φετινό πρωτάθλημα δυο ομάδες έκαναν την διαφορά. Ο Πανιώνιος με την πορεία πρωταθλητισμού και ο Ηρακλής με τον αγώνα για την παραμονή. Δυο διαφορετικές περιπτώσεις. Στην «κυανέρυθρη» ομάδα υπάρχει διοίκηση και η ΠΑΕ λειτουργεί σωστά εντός και εκτός γηπέδων. Απόδειξη ότι ο Ιστορικός δεν έχει κανένα οικονομικό πρόβλημα και πήρε κανονικότατα άδεια για την Ευρώπη. Από την άλλη πλευρά οι παίκτες και ο προπονητής του «γηραιού» χωρίς καμία διοικητική στήριξη, χωρίς διοίκηση, χωρίς χρήματα (θυμίζω ότι για τις γιορτές του Πάσχα ο κ. Καγιούλης έδωσε από 100 ευρώ στους παίκτες….), χωρίς ουσιαστική οπαδική υποστήριξη αφού οι οργανωμένοι έκαναν για πολλούς μήνες αποχή. Και όμως οι παίκτες του Ηρακλή κατάφεραν και «έσωσαν» την ομάδα τους μάζεψαν 29 βαθμούς. Με κόπο και ιδρώτα…Και εδώ αρχίζει η αδικία.

Ξαφνικά (;) έρχεται η Σουπερ Λιγκα στις 24 Μαίου και αφαιρεί 3 βαθμούς (συμπτωματικά όσους χρειάζεται ο Λεβαδειακός για να σωθεί…) γιατί λέει ο Ηρακλής πλήρωσε τον Πορτουλίδη εκπρόθεσμα. Σε μια εποχή που στο ελληνικό ποδόσφαιρο 7 στις 10 ομάδες χρωστάνε χιλιάδες ευρώ σε παίκτες & προπονητές, η Λίγκα τιμωρεί τον «γηραιό» που πλήρωσε έστω και εκπρόθεσμα!
Και όμως όλη τη χρονιά το αρμόδιο όργανο και η Σούπερ Λίγκα αφαιρούσε βαθμούς από τον «γηραιό» για οφειλές σε παίκτες. Αλλά μόλις πλήρωνε ο Ηρακλής έπαιρνε πίσω τους βαθμούς. Τι συνέβη τώρα και τιμωρείται για εκπρόθεσμη πληρωμή; Μήπως γιατί ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο Ηρακλής δεν θα υποβιβαζόταν λόγω μη χορήγησης άδειας;
Πέρα από τις όποιες νομικές ή νομικίστικες απόψεις υπάρχει μια ηθική διάσταση, που δυστυχώς ομάδες σαν τον Πανιώνιο δεν πρέπει να την προσπερνά. Ο Ηρακλής είναι ένα σωματείο ταλαιπωρημένο. Με ευθύνη των ανθρώπων του βεβαίως, αλλά ταλαιπωρημένο από «σωτήρες» και «επενδυτές». Μόνοι τους παίκτες & προπονητής τον κράτησαν στην κατηγορία. Για μένα ο Πανιώνιος που έχει περάσει παρόμοιες καταστάσεις αν μη τι άλλο θα έπρεπε να είναι λιγότερο ας πούμε αυστηρός σε περιπτώσεις για συλλόγους όπως ο «γηραιός».

Υ.Γ. Σε ότι με αφορά, αν και δεν έχει καμία σημασία γιατί πλέον είναι «αργά», χρωστάω μια συγγνώμη στους φιλάθλους του Ηρακλή για την ήττα με 1-3 του Πανιωνίου από το Λεβαδειακό στη Νέα Σμύρνη. Για μένα είναι ξεκάθαρο. Η σημερινή ψήφος της ΠΑΕ Πανιώνιος που οδηγεί τον Ηρακλή στον υποβιβασμό είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου.


Friday, May 12, 2017

Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και τοπική κοινωνία

Του Μανώλη Τζερέτα*

Σκοπός αυτής της παρέμβασης δεν είναι η ανάλυση του ποδοσφαίρου ως κοινωνικό φαινόμενο που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός απλού παιχνιδιού. Άλλωστε πως θα ήταν αυτό δυνατόν να γίνει όταν εδώ και δεκαετίες, υπάρχει διαφωνία των διανοούμενων για την ανάλυση του ποδοσφαίρου ως κοινωνικοπολιτικού φαινομένου. Ως αφετηριακό αξίωμα, με καλύπτουν η φράση του περίφημου λογοτέχνη Albert Camus «όσα γνωρίζω περί ηθικής και καθήκοντος, μου τα έμαθε το ποδόσφαιρο» ή η ανάλυση του Αντόνιο Νέγκρι ότι καταλυτική δυναμική του ποδοσφαίρου, βασίζεται στο γεγονός ότι κάνει τους ανθρώπους να μιλούν. 
Η σαμιακή ποδοσφαιρική κοινότητα είναι από τα πιο ενεργητικά τμήματα της τοπικής κοινωνίας με 12 συνολικά ομάδες στον Δήμο, με τμήματα υποδομής οι 6 από αυτές, γεγονός που αφορά ένα πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, αθλητών, προπονητών, παραγόντων, γονέων που έχουν άμεση ή έμμεση ενασχόληση. Αυτοί είναι που θα αποτελέσουν μια Συνειδητή Εθελοντική Συλλογική Δύναμη και θα συμβάλλουν στη δημιουργία νέων δομών Αλληλοβοήθειας και Στήριξης πρώτα για τους ίδιους και φυσικά συνολικά για την κοινωνία μας. 
Η Αυτοοργάνωση έχει βρει μέχρι τώρα έκφραση στον Ετήσιο Αγώνα Αλληλεγγύης και Φιλανθρωπίας που έχει ήδη ζωή εδώ και 10 χρόνια και αποτέλεσε σημαντική στήριξη σε αθλητές, σε ευπαθείς οικογένειες που αντιμετώπισαν ακραίες καταστάσεις ενώ κατά καιρούς υπήρξε στήριξη φορέων με κοινωνική δράση (Παντοπωλείο της Μητρόπολης Σάμου-συνεργασία με τον Σ.Πολυτέκνων κλπ). Η ζωή, δυστυχώς, δημιουργεί καινούργιες ανάγκες, αυτό σημαίνει και την αναπροσαρμογή των παρεμβάσεων μας. Μια νέα πρόταση παρέμβασης μας θα πρέπει να είναι η καθιέρωση ενός διημέρου, Εθελοντικής Αιμοδοσίας, των ανθρώπων του ποδοσφαίρου, μιας και όπως φάνηκε από το πρόσφατο δυστύχημα, βρεθήκαμε απροετοίμαστοι. Μια δεύτερη δράση θα μπορούσε να είναι η σύσταση ενός Ταμείου Αλληλοβοήθειας για την στήριξη συναθλητών μας που βιώνουν σοβαρούς τραυματισμούς και ανατρέπεται η οικογενειακή τους κανονικότητα. Στη συνέχεια μπορούμε να δούμε και πιο ειδικές παρεμβάσεις σαν ένας τόπος που βιώνει έντονα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό –προσφυγικό, ενώ μόνιμη θα πρέπει να είναι η καμπάνια στήριξης και ανάδειξης του έργου που γίνεται στο Κοινωνικό Φαρμακείο Σάμου. 
Αυτά μπορεί να γίνουν στη διάρκεια της επόμενης περιόδου αφού ρυθμιστούν και νομικά ζητήματα όπου υπάρχουν. Χρειάζεται Θέληση και Προσπάθεια, νομίζω ότι μπορούμε όλοι μαζί να προχωρήσουμε αλλά ακόμα και αν αυτό δεν εφικτό, όσοι έχουμε την ίδια αντίληψη για τον κοινωνικό ρόλο του ποδοσφαίρου έχουμε την ηθική υποχρέωση να προσπαθήσουμε.

*Προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας ΑΣ Λαίλαπας Χώρας Σάμου

Monday, May 8, 2017

Η ελπίδα

Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

Μετά τις απαραίτητες συστάσεις η συζήτηση μπήκε σε βάθος.
- Από πού είσαι, φιλαράκι; με ρώτησε.
- Καλαμάτα. Εσύ;
- Πύργος.
Παγώσαμε αμφότεροι. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο δυνατός συνδυασμός. Κανείς δεν τόλμησε να ρωτήσει για ζώδια. Μια πιθανή απάντηση σε ένα τέτοιο υποθετικό ερώτημα του τύπου αέρας – φωτιά, θα σήμαινε το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε. Μετά το πρώτο σοκ, εγκαταλείψαμε τις περαιτέρω φιλοσοφικές συζητήσεις και αρκεστήκαμε στον καιρό.
- Το πάει για βροχή.
- Ναι θα βρέξει, παπί θα γίνουμε.
Τότε ακούστηκε μπουμπουνητό. Οι ουρανοί άνοιξαν. Το τζάμι θόλωσε και έβαλα τους υαλοκαθαριστήρες στο φουλ.
- Βάλε να δουλέψει το καλοριφέρ, θα ξεθολώσει.
- Να ‘χαμε, του απάντησα εχέμυθα.
Με κοίταξε, έβγαλε ένα πακέτο χαρτομάντιλα και άρχισε να καθαρίζει το παρμπρίζ. Έκανε κυκλάκια. Ένα σε μένα και ένα σε αυτόν. Με την επιστροφή της θαμπάδας παρασύρθηκε. Ένα «Α» στη μέση του δικού του κύκλου, έγραψε σαν υπογραφή.
- Τι κάνεις εκεί, ρε, θα μας περάσουν για αναρχικούς.
Γέλασε. Σήκωσε πάλι το δάχτυλο και σχεδίασε δυο τρίχες. μια από εδώ και μια από την άλλη, δεξιά και αριστερά της κορυφής του γράμματος. Ο κύκλος έμοιαζε τώρα με κεφάλι κούκλας.
- Χαριτωμένη.
- Την ξέρεις;
- Ποια;
- Αυτήν. Μου έδειξε το σκιτσάκι. Είχε μετατρέψει την παυλίτσα του γράμματος σε ημικύκλιο. Το πρόσωπο χαμογελούσε.
- Πας καλά;
Κάτω από την χαμογελαστή μπαλίτσα έβαλε δυο ξαπλωμένα μισοφέγγαρα και χτύπησε ακριβώς στο κέντρο τους δυο καλές παρουσίες του δείχτη του.
- Εντάξει, είναι λίγο μικρότερα, απολογήθηκε.
Δεν σχολίασα. Έριχνε καρεκλοπόδαρα και το σασί υπέφερε στο δρόμο. Άνοιξα το ραδιόφωνο. Ειδήσεις.
- Ο πατριώτης σου αποδείχθηκε άχρηστος.
- Γιατί, εσύ με ποιον είσαι;
- Με την Ελπίδα και μου έδειξε το σκίτσο. Ένωσε τα στήθη με το κεφάλι και τράβηξε κάμποσες επιπλέον γραμμές για μαλλιά. Το έκανε με τέτοια μαστοριά ώστε σε λίγο δύο πλεξούδες μόστραραν στο κεφάλι της μπάλας. Στην κάτω άκρη τους τοποθέτησε δύο τεράστιους φιόγκους.
- Είσαι καλλιτέχνης.
- Δεν βαριέσαι. Για να περνάει η ώρα.
Στο φανάρι η μηχανή φάνηκε ότι πάει να σβήσει. Πάτησα λίγο το γκάζι και μύρισε το αμάξι βενζίνη. Στο πράσινο ένα μαύρο σύννεφο έμεινε πίσω μας.
- Πρέπει να πάει για σέρβις,
- Όλος ο στόλος κινούμενες βόμβες, μου είπε με περίσκεψη.
Είχε δίκιο. Πού λεφτά για τα απαραίτητα. Άντε κανένα λάδι και αυτό σπάνια. Για τα υπόλοιπα, τον σταυρό μας. Αυτός έκανε χέρια στην κούκλα και κάτω από τα στήθη μια νέα μεγαλύτερη μπάλα.
- Είναι έγκυος;
- Όχι, παχουλή όπως και οι προσδοκίες μας….
Έκανε λίγο πίσω, την χάζεψε και ύστερα έγειρε μπροστά και πίεσε ακροθιγώς λίγο πάνω από το κάτω ημισφαίριο. Αφαλός.
- Ξαναμμένο σε βλέπω.
Ένα σκυλί πήγε να περάσει απέναντι. Πάτησα κόρνα. Σκιάχτηκε. Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα. Αυτός ατάραχος τράβαγε τσίνορα στα πλάγια των ματιών και πόδια όσο τον έπαιρνε το τζάμι. Σκίτσαρε τριγωνάκι στη φύση της και την έντυσε.
- Τόπλες και στην παραλία.
- Έτσι είναι η Ελπίδα. Πάντα καλοκαιρινή.
Ανάβω τα φώτα ομίχλης. Πάμε σιγά και με φόβο. Λακκούβες παντού. Ανακοινώνονται τα πρώτα μέτρα της νέας κυβέρνησης. Αυτός τραβάει γωνίες πάνω από το κεφάλι της κούκλας.
- Χελιδόνια, μου λέει γελώντας.
Δεν έχει άδικο. Τα πράματα δείχνουν πως θα έρθουν νωρίτερα. Ακούω τις αντιδράσεις των ξένων. Έχουν σοκαριστεί. Χωρίς γραβάτα στην σύνοδο; Ο διπλανός μου τραβάει μια οριζόντια γραμμή και βάζει καραβάκι στην θάλασσα. Δίπλα ακριβώς από το αριστερό της χέρι πετιέται ένας όμορφος φοίνικας. Περιμένω την μαϊμού μα αναγκάζομαι να επιστρέψω στο δρόμο. Ξελαμπικάρω τον δικό μου κύκλο και συνεχίζω πορεία. Αυτός έχει αρχίσει να απλώνει κουβαδάκια, σωσίβια και μια πετσέτα στην άμμο. Ο δημοσιογράφος αρχίζει τα σχόλια. Επιτομή του φόβου. Μια αστραπή κόβει τη σύνδεση. Γλυτώσαμε. Γυρίζω σταθμό.
- Καλύτερα, μου λέει.
Ακούμε μουσική και κάνει σαν να παίζει βιολί με τα δάχτυλά του.
- Ξέρεις;
- Δούλευα χρόνια σε ορχήστρα.
Λίγο πριν την στροφή κάνουμε δεξιά και σταματάμε μπροστά στο μαγαζί. Ανοίγω την πόρτα, κατεβαίνω και τον κοιτώ. Ο μαγαζάτορας μας δείχνει την αποθήκη.
- Άντε, μεγάλε, σειρά σου, του λέω.
Μετά το ξεφόρτωμα μπήκε ασπρισμένος από το αλεύρι στο αμάξι. Όσο και να τιναχτείς, κάτι μένει. Κοίταξα την ώρα. Προλαβαίναμε. Ξανά πίσω και μετά καινούργιο δρομολόγιο.
- Λες να πληρωθούμε απόψε;
- Μπα, τέλος του μήνα και αν…
- Τι έγινε η κούκλα;
- Η Ελπίδα; Μην ανησυχείς, θα ξαναζωντανέψει με τις ανάσες μας.

Πρώτη δημοσίευση : Λογοτεχνικό περιοδικό "ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ", τ. 110 , Θεσσαλονίκη 2016, σσ. 55-8.

Wednesday, April 19, 2017

Ο χριστιανισμός και η εργασία

Σε αυτό το μικρό δοκίμιο, ο Καμιλο Μπερνέρι, ιστορική μορφή του ιταλικού και του διεθνούς αναρχικού κινήμα­τος στον μεσοπόλεμο, δολοφονηθείς από τους σταλινι­κούς στην εξεγερμένη Βαρκελώνη τον Μάη του 1937, πραγματεύεται ενα άκρως ενδιαφέρον και διαρκώς επί­καιρο ζήτημα, τη σχέση του χριστιανισμού με την εργα­σία. Γραμμένο το 1932 και ενώ ήδη ο Μπερνέρι βρι­σκόταν στην εξορία, κυνηγημένος από το φασιστικό κα­θεστώς του Μουσολίνι, ασχολείται με το πώς βλέπει την εργασία ο χριστιανισμός, ήδη από τις απαρχές του. Εδώ ο Μπερνέρι μας προσφέρει μια έννοια της εργασίας πολύ κοντά στην ψυχαναλυτική «αρχή της πραγματικό­τητας», θεωρώντάς την ως εκείνη τη συμπεριφορά που μας φέρνει σε επαφή τοσο με την ιδια την πραγματικό­τητα οσο και με την πραγματικότητα των άλλων, που συν­δέει τους ανθρώπους, σε συλλογικό αλλά και ατομικό επίπεδο, μέσω της συνεργασίας τους, με τα αντικείμενα που ικανοποιούν όχι μόνο μια υλική αλλά και μια πνευ­ματική ανάγκη. 
Επιπλέον, ο Μπερνέρι, ως ελευθεριακός επαναστάτης, αναδεικνύει και ένα άλλο σοβαρό ζήτημα μέσα από αυτή τη διαυγή ερμηνεία των διαφόρων ιστο­ρικών και ιδεολογικών εξελίξεων του χριστιανισμού και της φιλοσοφικής του θεώρησης της εργασίας: ο επανα­στάτης, κατ' αυτόν, δεν είναι εκείνος που απλώς κατα­στρέφει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, αλλά αυτός που δημιουργεί νέα προτάγματα και προσπαθεί να τα κάνει πραγματικότητα.

Εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ